Your Lie in April Review: Paghahanap ng Dahilan para Mabuhay sa Pamamagitan ng Musika

Ang Kuwento at Premise Nito

Dati, kinatatakutan ni Kousei Arima ang bawat karibal sa mga kompetisyon. Isa siyang child prodigy na tumutugtog nang kasing-tumpak ng metronome, walang tigil na sinanay ng kanyang ina na siya ring walang awang guro niya. May nasira sa kanya nang mamatay ito, habang nasa isang recital siya. Kaya pa ring pindutin ni Kousei nang tama ang bawat key, pero hindi na umaabot sa kanyang pandinig ang tunog. Sa loob ng dalawang taon, palutang-lutang siya sa isang kulay-abong mundong wala nang lasa. Ang diretsahang magsalita niyang kaibigan mula pagkabata na si Tsubaki at ang kalmadong si Watari ang tumutulong sa kanyang magpatuloy, habang kuntento na siyang hindi na muling tumugtog ng piano. Pagkatapos, biglang sumugod sa buhay niya si Kaori Miyazono. Isa siyang biyolinistang tumutugtog na para bang hinahamon ang mga manonood na pigilan siya. Binabago ni Kaori ang nasa score, binabalewala ang metronome, at mas pinahahalagahan ang damdamin kaysa sa eksaktong pagtugtog. Hindi nagtagal, halos pilitin niya si Kousei na bumalik sa entablado. Maaaring kahawig ng pamilyar na kuwentong nagkakilala ang isang lalaki at isang babae ang simula nito, pero ang paghilom ang nagtutulak sa kuwento. Sa bawat pagtatanghal, nasusubok kung kaya bang harapin ni Kousei ang piano, ang multo ng kanyang ina, at ang pamamanhid na ginawa niyang kanlungan. Hindi kasinghalaga ng muli niyang pagkarinig ang pagkapanalo sa kompetisyon. Sa paglipat ng nakataya mula sa mga tropeo tungo sa paghilom, binibigyan ng serye ng tunay na bigat ang bawat pagbabalik niya sa piano. Kahit ang isang notang tinugtog nang tama ay maaaring magmukhang kabiguan kung nagtatago pa rin si Kousei sa likod nito.

Mga Karakter na May Sariling Pagkakakilanlan

Sapat ang pagkakaiba-iba ng apat na pangunahing karakter para hindi sila magmukhang koleksiyon lang ng mga karaniwang uri sa romance. Epektibo si Kousei dahil hindi siya basta-basta kaaya-aya. Pasibo siya, malupit sa sarili, at madaling malunod sa mahahabang monologue sa isip niya. Maaaring nakakainis ang mga katangiang iyon, pero dahil din sa mga iyon, kahit ang pinakamaliit niyang pagpapakita ng tapang ay pakiramdam mo ay pinaghirapan niya. Si Kaori ang nagbibigay ng sigla sa kuwento. May pang-akit siya bilang malayang espiritu, pero sapat ang talas na ibinigay sa kanya ng pagsulat para hindi siya maging isang manic-pixie cliché. Malinaw na ang pagiging masigla niya ay isang desisyong kailangan niyang patuloy na ipaglaban. Mas tahimik ang sakit na dala ni Tsubaki. Siya ang kaibigang laging nasa tabi, na pinapanood ang taong mahal niya na hindi siya napapansin, at may pambihirang lambing sa paghawak ng serye sa unti-unti niyang pagkaunawa. Maaaring nagbabago ang mga damdaming akala niya ay permanente, at wala siyang madaling paraan para harapin iyon. Si Watari naman ang kaakit-akit pero mas mababaw na bahagi ng masalimuot na ugnayang romantiko. Mas pinagtuunan din ng pansin ang mga karibal na pianista kaysa sa inaasahan. Madaling gawing pangpuno lang sina Emi na puno ng ambisyon at Takeshi na may pagka-batang lalaki sa pagitan ng mas malalaking emosyonal na pagbabago ni Kousei. Sa halip, ipinapahayag nila ang isang pangunahing paniniwala ng palabas: pareho silang sumasali sa kompetisyon dahil minsang binigyan sila ng pagtugtog ni Kousei ng dahilan para gawin iyon. Kahit ang yumaong ina ni Kousei, na nakikita sa mga pira-pirasong alaala, ay hindi ikinulong sa iisang papel. Siya ang nagpahirap sa kanya at isa ring nagdadalamhating magulang. Hinahayaan ng serye na manatiling magkasalungat ang mga katotohanang iyon sa halip na pagtakpan ang kapangitan ng mga ito.

Animation, Pagtatanghal, at Tunog

Ito ang A-1 Pictures sa pinakamarangya nito, at kitang-kita kung saan napunta ang gastos sa pinakamahalagang bahagi: ang mga pagtatanghal. Para bang nagbabago ang paghinga ng buong produksiyon kapag nagsimulang tumugtog ang isang karakter. Bumabagal ang galaw, saka muling lumalakas. Pinupuno ng mga talulot, liwanag, at larawan ng tubig ang frame habang dinadala ng musika ang mga damdaming hindi masabi nang malakas ng mga karakter. Hinahabi ng score ni Masaru Yokoyama ang mga orihinal na tema sa pundasyon ng mga piyesa mula sa classical repertoire. Itinatanghal ang mga konsiyerto nang may tensiyon ng malalaking labanan, kumpleto sa mga karibal, malinaw na nakataya, at biglaang pagbaligtad ng sitwasyon. Karapat-dapat din sa papuri ang sound direction ni Jin Aketagawa. Maaaring humina ang mix hanggang sa maging malabong katahimikan, na inilalagay ang manonood sa nasirang pandinig ni Kousei, bago muling bumuhos ang tunog kapag bumalik ito. Isa ito sa pinakamapahayag na paggamit ng audio sa medium dahil direktang nakaugnay ang epekto sa kalagayan ng isip ni Kousei at hindi lang basta dekorasyon. Kung minsan, sobra ang ekspresyon ng mga karakter para sa ikabubuti ng palabas. Madalas umasa ang comedy sa nababanat na mga mukha at eksaheradong reaksiyon, na maaaring bumangga sa drama sa paligid nito. Mahihirapan ang ilang manonood na tanggapin ang mga pagbabagong iyon. Pero kapag dumilim na ang mga ilaw at dumampi na ang bow sa mga kuwerdas, nawawala ang distraksiyon. Iilan lang ang palabas na nagparamdam sa classical music na para itong isang sport na buhay ang nakataya. Ginagawang aksiyon mismo ng maingat na galaw ng mga daliri at malalawak na visual metaphor ang interpretasyon, kaya ang pagbabago sa tempo ay maaaring magkaroon ng bigat ng isang plot twist.

Pagdadalamhati, Unang Pag-ibig, at ang Layunin ng Sining

Maraming anime ang tumatalakay sa unang pag-ibig. Mas kakaunti ang patuloy na ipinapakita ang pagdadalamhati sa tabi nito. Paulit-ulit na binabalikan ng Your Lie in April ang isang tanong tungkol sa layunin ng sining. Maaaring ang musika ay isang paligsahang dapat panalunan, isang tungkuling dapat tuparin ni Kousei para sa namatay niyang magulang, o isang paraan para abutin ang ibang tao bago maubos ang oras. Sa kanyang paglago, nagbabago ang pagtatanghal mula sa isang bagay na kaya niyang gawin nang tama tungo sa isang bagay na kaya niyang ialay nang tapat. Iginigiit ng serye na ang isang pagtugtog na puno ng damdamin at teknikal na pagkakamali ay maaaring magsabi ng katotohanan nang mas mabisa kaysa sa isang perpektong pagtugtog. Hindi ipinapakita ang unang pag-ibig bilang premyo sa kanyang pag-unlad. Ito ang puwersang naghikayat sa kanyang magnasa ng kinabukasan sa simula pa lang. Hindi rin itinuturing ang trauma na parang switch na kayang patayin ng ibang tao. Humihinto ang paghilom ni Kousei, umaatras, at may hinihinging kapalit sa kanya. Dito naiiba ang palabas sa maraming iba pang melodrama. May layunin ang kagandahan nito. Ipinapakita ng bawat marangyang pagtatanghal na sulit ang sakit na maaaring dulot ng pagiging bukas kung kapalit nito ay ang lubusang makita at marinig. Maaaring sobra ang mga larawan, pero direkta ang ugnayan ng mga ito sa mga karakter. Ilang taon nang pinapaliit at pinatatahimik ni Kousei ang sarili niya. Hinihiling ng musika na muli siyang kumuha ng espasyo, sa harap ng mga hurado, karibal, kaibigan, at mga alaalang kinatatakutan niya. Ang matinding katapatan ng palabas ay nagmumula sa pagsunod nito sa ideyang iyon hanggang sa sukdulan.

Ang Epektibo at ang Mga Nakakasagabal

Totoo at mahirap hindi mapansin ang mga kahinaan nito. Melodrama ito na nakapirmi sa sukdulang antas. Patong-patong ang mga monologue, dumarating ang mga luha sa inaasahang sandali, at walang pagpipigil sa paggamit ng mga talulot, bituin, at dagat bilang metapora. Para sa sinumang kaunti lang ang pasensiya sa taimtim at labis na pagpapakita ng damdamin, maaaring magmukhang manipulatibo ang ilang bahagi ng serye. Sa ikalawang bahagi, hinihingi sa manonood na manatiling nakalubog sa lungkot sa napakahabang panahon. Ang comedy ang isa pang malaking problema. Paulit-ulit na bumabalik ang parehong slapstick: ang mala-cartoon na gana sa pagkain ni Kaori, ang mararahas na tsundere outburst ni Tsubaki, at ang mga pamilyar na eksaheradong reaction gag. Maaaring sirain ng mga singit na ito ang mga eksenang gumagana nang napakaganda ilang sandali lang bago iyon. May dalawang kuwento rin ng mga supporting character na nangangako ng mas buong kabayaran kaysa sa ibinibigay nila sa huli. Gayunman, mas madalas tumama ang mga emosyonal na pagbabago kaysa pumalya. Talagang kapana-panabik ang mga pagtatanghal sa musika, na may sapat na visual at dramatikong lakas para maging sulit ang oras na inilaan sa mga ito. Ang katapatang paminsan-minsan ay nagpapaka-corny sa palabas din ang nagbibigay sa finale ng mapangwasak nitong lakas. Hindi maayos na maihihiwalay ang mga pagsobra nito sa mabuti at masamang katangian dahil pareho silang nagmumula sa pagtangging magpigil. Malamang na hindi makumbinsi ang mga manonood na nangangailangan ng pagpipigil sa emosyon. Mauunawaan naman ng mga handang sabayan ang napiling tindi ng serye kung bakit nananatiling napakatatak sa isip ang pinakamalalaki nitong pagsubok.

FAQ