Tsuki ga Kirei Review: Ang Pinakatapat na Kuwento ng Unang Pag-ibig sa Anime

Kuwento at Premise

Sa ikatlong taon nila sa middle school sa Kawagoe, dalawang magkaklase na halos hindi pa nag-uusap ang inatasang mamahala sa mga kagamitan para sa sports festival ng paaralan. Tahimik at mapagnilay si Kotaro Azumi. Gusto niyang magsulat ng mga nobela, at kapag pinangungunahan siya ng hiya, nagkukubli siya sa likod ng mga sipi mula kay Osamu Dazai. Si Akane Mizuno naman ay isang masigasig na track runner na mukhang mas palakaibigan at madaling lapitan, kahit na kasing-kaba rin niya si Kotaro sa loob. Nagkita sila nang hindi sinasadya, nagpalitan ng contact details sa LINE, at di nagtagal ay nagtetext na hanggang dis-oras ng gabi. Pareho nilang hindi alam kung ano ang gagawin sa mga damdaming sumunod. Halos iyan na ang buong kuwento. Walang kontrabida o tournament. Wala ring supernatural na sorpresa na naghihintay. Ang lahat ng tensyon ay nagmumula sa karaniwang takot na magkagusto sa isang tao nang walang ideya kung gusto ka rin niya. Nagiging mas komplikado ang lahat dahil ilang taon nang tahimik na nagkakagusto si Takumi kay Akane. Si Chinatsu, na kabilang sa barkada ni Akane, ay nagkagusto naman kay Kotaro. Hindi kailanman itinuturing ng Tsuki ga Kirei ang alinman sa dalawang pagkagustong ito bilang mababaw na hadlang sa romance. Mahalaga ang kanilang mga pagkabigo dahil sa edad na iyon, ang munting pagkabigo sa pag-ibig ay maaaring maramdaman na parang katapusan na ng mundo. Dahil din sa pagpipigil na ito, dama ang bawat hakbang nina Kotaro at Akane. Nagiging malaking pangyayari ang isang bagong mensahe o bahagyang mas mahabang pag-uusap dahil ipinakita ng serye kung gaano kalaking pagsisikap ang kailangan nila para rito. Unti-unting nabubuo ang kanilang pag-iibigan sa paulit-ulit at nag-aalangan nilang pakikipag-ugnayan, kaya pakiramdam ay pinagpaguran nila ang bawat pag-usad.

Mga Karakter na Ramdam ang Kanilang Edad

Epektibo ang Tsuki ga Kirei dahil naiintindihan nitong mabuti sina Kotaro at Akane. Wala sa kanila ang kakaibang archetype o isang hungkag na karakter na nilikha lang para tuparin ang pantasya ng manonood. Kapani-paniwala silang bata pa, minsan hanggang sa masakit itong panoorin. Pinag-iisipan ni Kotaro ang bawat posibilidad, nag-eensayo ng mga pag-uusap na pumapalya kapag kailangan na niyang magsalita, at kumakapit sa panitikan dahil mas ligtas ang mga libro kaysa ilantad ang tunay na nararamdaman. Hindi mapakali si Akane at kinakagat ang kanyang labi, saka ibinubuhos ang kaba sa pagtakbo. Pinipisil din niya ang isang maliit na stress-relief toy kapag tumitindi ang pressure. Mas marami pang sinasabi ang gawi niyang iyon tungkol sa kanyang iniisip kaysa sa isang mahabang talumpati. Nang maging magkasintahan na ang dalawa, hindi itinuturing ng kuwento na ang pagsasama nila ang katapusan ng lahat. Binibigyang-pansin nito ang hindi gaanong romantikong pagsisikap na kailangan sa isang relasyon kapag pareho silang hindi alam ang gagawin. Unti-unting pumapasok ang selos at hindi pagkakaunawaan. Nariyan din ang alanganing tanong kung paano sila dapat umasta sa isa’t isa kapag nakatingin ang mga kaibigan nila. May sarili ring buhay at damdamin ang mga supporting character. May tunay na lambing sa pagtrato sa hindi nasusukliang pag-ibig ni Takumi sa halip na pangungutya, at masakit ang pagkagusto ni Chinatsu dahil mabuti siyang tao na nataon sa malupit na pagkakataon. Kapani-paniwala rin ang mga magulang ng mga bida, na may mga alalahanin at reaksyong angkop sa totoong tao sa halip na basta magpasulong lang ng kuwento. Walang karakter na naroon lang para itulak sina Kotaro at Akane sa susunod na eksena. Dahil sa pag-iingat na iyon, nananatiling makatotohanan ang romance kahit nabibigo ang mga karakter sa isa’t isa o pinipili nilang manahimik.

Animation at Tunog

Binigyan ng Studio feel. ang Tsuki ga Kirei ng malambot na itsura na madalas kahawig ng watercolor. Banayad ang ilaw at hindi matingkad ang mga kulay. Ramdam ang pagmamahal sa pagguhit sa mga lumang kalye ng Kawagoe. Karamihan sa pagganap ng mga karakter ay makikita sa maliliit na kilos. May kamay na magsisimula sanang umabot, saka hihinto. May mga matang umiiwas sa eksaktong maling sandali. Ang simple pero makahulugang mga disenyo ni Kazuaki Morita ay bagay sa isang seryeng interesado sa napakaliit na pagbabago ng damdamin. May isang malinaw na kahinaan ang visuals: ang 3DCG characters sa background. Kapag puno ng tao ang isang festival, abalang classroom, o platform ng tren, matigas at kapansin-pansin ang mga CGI extra. Para silang mga mannequin kung gumalaw at hindi sila bumabagay sa maiinit na hand-drawn na bida. Ito ang pinakapinupunang kapintasan ng palabas, at makatarungan ang punang iyon. Kayang sirain ng isang partikular na alanganing crowd ang bisa ng isang eksenang kung hindi ay personal at kapani-paniwala. Mas maganda ang kinalabasan ng tunog. Nanatiling banayad at may lungkot ang musika nang hindi dinidiktahan ang manonood kung ano ang dapat maramdaman sa bawat sandali. Bawat kabanata ay nagtatapos sa isang cover ng klasikong Japanese pop standard, isang pagpiling nagbibigay ng masakit na nostalgia sa mga ending. Bagay ang mga kantang iyon sa serye dahil hinahayaan nilang manatili ang damdamin kahit tumigil na sa pagsasalita ang episode. Mahirap balewalain ang hindi pantay na crowd animation, pero napapanatili ng maingat na mga galaw ng karakter at sound direction ang maselang himig ng palabas kung saan ito pinakamahalaga.

Bakit Totoo sa Pakiramdam ang Unang Pag-ibig Nito

Maraming anime ang nagaganap sa paaralan, pero kakaunti ang nakakaalala kung ano talaga ang pakiramdam sa edad na iyon. Nagagawa iyon ng Tsuki ga Kirei sa isang banda sa pamamagitan ng paggamit sa teknolohiya bilang larangan ng damdamin ng makabagong batang pag-ibig. Ang mga eksena nito sa LINE ay kabilang sa pinakamahusay na paggamit ng messaging sa anime. Nakikita nating isinusulat ang isang text, pinag-iisipan muli, binubura, tina-type ulit, at sa wakas ay ipinapadala. Pagkatapos, nananatili sa screen ang read receipt habang walang dumarating na sagot. Makikilala ng sinumang nabalisa na sa isang mensahe ang panlalamig ng sikmura. Natatagpuan din ng serye ang parehong katotohanan sa iba pang karaniwang nakakahiya na sandali. May karakter na may nasabing kalokohan at paulit-ulit itong iniisip nang ilang oras pagkatapos. Biglang parang hindi malaman kung saan ilalagay ang mga kamay. Halos nakakakuryente ang kaba sa unang sabay na pag-uwi dahil wala sa kanilang dalawa ang may karanasang mahuhugutan. Hindi umaasa sa melodrama ang Tsuki ga Kirei kapag napakalaki na ng mga sandaling iyon para sa mga taong dumaranas nito. Kayang gawing krisis ng unang pag-ibig ang isang nahuling reply, at nagtitiwala ang palabas sa katotohanang iyon. Tumatanggi itong gawing hindi kapani-paniwalang cool o sobrang witty ang mga teenager nito. Hindi rin nito sila binibigyan ng tapang sa tuwing makakabuti iyon sa takbo ng kuwento. Nauutal sina Kotaro at Akane sa pag-uusap at minsan ay umiiwas. Hindi rin nila nasasabi ang halatang dapat sabihin. Nakakainis minsan ang kanilang pag-aalangan, pero bahagi iyon ng kung sino sila. Dahil sa masusing pagtingin nito sa takbo ng tunay na panliligawan ng mga teenager, naiiba ang serye sa mga school romance na ginagamit lang na tagpuan ang kabataan habang binibigyan ang mga karakter ng kumpiyansa ng mga adulto.

Mga Gumagana at Hindi Gumagana

Malaki ang mga kalakasan ng palabas. Naaabot ng katapatan nito sa damdamin ang mga bahaging hindi naaabot ng karamihan sa anime romance, at madaling suportahan sina Kotaro at Akane nang hindi ginagawang perpektong pantasya ang alinman sa kanila. Mature at hindi nagmamadali ang pacing. Dumarating ang ending nito nang may pambihirang ganda at lambing. Dahil sa mga katangiang iyon, nakakaaliw balikan ang Tsuki ga Kirei nang hindi ito nagiging hungkag na palabas na pampalubag-loob lang. Karapat-dapat pa ring pansinin ang mga kapintasan. Paulit-ulit na nakakasakit sa mata ang matitigas na galaw ng 3DCG crowds, lalo na kapag dapat sana ay nagbibigay-buhay sa isang eksena ang mataong tagpuan. Ang tahimik na takbo nito ay maaari ring magmukhang mabagal o walang gaanong nangyayari para sa mga manonood na mas gusto ng mas maraming pangyayari at mas lantad na comedy. Maaaring hanapin naman ng iba ang mas matinding spark sa romance. Sa seryeng ito, puwedeng ang paghawak ng kamay ang maging kasukdulan ng isang eksena, at may mga manonood na mas marami pa ang gustong mangyari. Minsan, lumalagpas si Kotaro mula sa kaibig-ibig na pagkamahiyain tungo sa nakakainis na pagiging pasibo. Medyo pilit ang ilang hadlang sa bandang huli kung ihahambing sa natural na daloy ng natitirang kuwento. Sensitibo ang pagkakasulat sa mga love triangle ng supporting cast, pero hindi na gaanong nabibigyan ng pansin ang mga ito kapag ang pangunahing magkasintahan na ang sentro. Hindi sinisira ng mga problemang ito ang relasyong nasa puso ng kuwento. Pero ipinapaliwanag ng mga ito kung bakit isang hakbang na lang ang kulang sa isang napakagandang romance para maging perpekto. Ang pagiging matiisin nito ang pinakamalaking lakas nito at siya ring dahilan kung bakit hindi ito babagay sa bawat romance fan.

FAQ