Solo Leveling Review: Minsan, Sapat na ang Panoorin

Kuwento at Premise

Gumagana ang premise dahil napakadali nitong intindihin. Naglalabasan ang mga halimaw sa mundo sa pamamagitan ng mga portal na tinatawag na gates, at naghahanapbuhay ang mga lisensiyadong hunter sa pagsalakay sa mga dungeon sa likod ng mga ito. Nasa pinakailalim ng propesyong iyon si Sung Jin-Woo. Isa siyang E-rank hunter na napakahina kaya tinatawag siya ng mga kasamahan niyang pinakamahinang hunter na buhay. Halos ikamatay niya ang isang masaker sa isang nakatagong double dungeon. Pagkagising niya, nakakakita siya ng interface na parang sa laro na walang ibang nakakakita. Binibigyan siya nito ng mga quest at stat point, at hinahayaan siyang mag-level up nang walang limitasyon. Mula roon, sinusundan ng kuwento ang tuloy-tuloy niyang pag-angat. Buong-buong sinusunod ng Solo Leveling ang istruktura ng video game, kumpleto sa daily quests, penalty zones, item drops, at mismong leveling screen. Malaking bahagi ng saya ang setup na iyon, pero nililimitahan din nito ang kuwento. Palaging kasiya-siyang panoorin ang isang walang kalaban-labang hamak na tao na maging mapanganib. Bihirang makagulat ang mga hadlang mismo, dahil karamihan ay lumilitaw para durugin ni Jin-Woo. Dahil dito, madalas magmukhang mahabang paghahanda ang season para sa kanyang origin story sa halip na isang kuwentong patungo sa sarili nitong kasiya-siyang pagtatapos.

Mga Karakter

Hawak ni Sung Jin-Woo ang atensyon sa screen, pero mas kaunti ang nangyayari sa kanyang kalooban kaysa sa ipinahihiwatig ng kanyang dating. Sa simula, madaling magmalasakit sa kanya. Tahimik siyang binata na patuloy na kumakayod sa mga low-rank dungeon para bayaran ang gastusin sa ospital ng kanyang ina at protektahan ang kanyang nakababatang kapatid na babae. Ang pagiging mahina niya ang nagbibigay ng emosyonal na pundasyon sa mga unang episode. Nang simulang pataasin ng System ang kanyang mga numero, unti-unting nawawala ang malaking bahagi ng kanyang panloob na buhay. Ang mahiyain at ordinaryong tao ay nagiging isang cool at walang kabang powerhouse. Sa sobrang pagmamadali ng show na makarating sa bersiyong iyon ni Jin-Woo, naiiwan ang malaking bahagi ng pansariling pakikibakang kailangan sana para tumimo ang pagbabago. Mas kaunti pa ang espasyong nakukuha ng supporting cast. Dumaraan sa kuwento ang mga kapwa hunter, tagapag-ayos ng mga guild, at paminsan-minsang karibal bilang mga kasangkapan ng plot sa halip na mga karakter na lubusang nabuo. Tumutugon sila kay Jin-Woo, natitigilan sa bilis ng pagbabago niya, o inihahanda ang susunod na laban. Iilan lang sa kanila, gaya ng isang batikang beterano at ng kapatid na babae ni Jin-Woo, ang nagpapakita ng sapat na init ng damdamin para tumatak. Binuo ang Solo Leveling bilang one-man show, at halos lahat ng nasa paligid ng bida ay sadyang tila pangalawa lamang.

Animation at Tunog

Sa aksyon lubusang nagtatagumpay ang Solo Leveling. Itinatanghal ng A-1 Pictures ang bawat malaking laban bilang isang tunay na set piece, na may combat animation na kapana-panabik at hindi lang basta pulido. Ramdam ang bigat ng mga tama, malinaw ang daloy ng koreograpiya, at bawat bagong kakayahan ay nagbibigay sa mga animator ng isa pang pagkakataong baguhin ang itsura ng labanan. Pinupuno ng kumikinang na background at tilamsik ng dugo ang frame habang talagang mabilis ang galaw ng camera. May ilang eksenang mapapabalik ka agad para lang makita muli ang pagbaluktot ng liwanag sa screen. Malinaw na inilaan ng production ang budget nito sa spectacle, at sulit ang desisyong iyon. Lalo pang pinatataas ni Hiroyuki Sawano ang mga eksenang iyon. Parang sumasabog ang kanyang score kasabay ng aksyon, gamit ang matatayog na vocal at malalakas na percussion para gawing napakahusay ang magagandang eksena. May kasiya-siyang bagsik ang bawat tama dahil sa sound design. Sa labas ng mga laban, hindi gaanong kapansin-pansin ang presentasyon. Maaaring magmukhang ordinaryo ang mga eksenang mabigat sa dialogue, at madalas sapat lang sa kailangan ang pag-arte ng mga karakter sa halip na maging expressive. Inilalaan ng mga animator ang pinakamahuhusay nilang ideya para sa mga eksena ng labanan. Dahil ang mga laban na iyon ang dahilan kung bakit gumagana ang series, maiintindihan ang prayoridad na iyon.

Mga Tema at Natatanging Dating Nito

Power fantasy ang Solo Leveling sa isang hindi pangkaraniwang dalisay na anyo. Nasa execution at pinagmulan nito ang bentahe nito sa halip na sa lalim ng mga tema. Isang napakalaking hit na Korean webtoon ang pinagkunan nito, at dahil doon ay may kakaibang dating ang adaptation kumpara sa mga shonen series na kahawig nito. Literal ang game system nito at nasa sentro ng plot. Mas cool at mas nag-iisa ang pakiramdam nito, at may kintab na pang-blockbuster ang buong production na hindi nakukuha ng karamihan sa mga show sa ganitong uri. Ang sentrong ideya nito ay ang nakakaadik na katiyakan ng nasusukat na pag-unlad. Ginagawa ni Jin-Woo ang trabaho, nakikita niyang tumataas ang numero, at alam niyang mas malakas siya kaysa noong nakaraang episode. Iyon din ang paulit-ulit na proseso na nagpapahirap bitawan ang mga RPG, na ngayon ay ginawang napakagandang animation. Tinutukoy ng kuwento ang mas mabibigat na paksa, kabilang ang pag-survive at ang kalungkutang dulot ng pag-ungos sa lahat ng nasa paligid mo. Pinag-iisipan din nito kung ano ang utang ng isang tao sa mga pinoprotektahan niya. Hindi na gaanong nalilinang ang mga ideyang iyon lampas sa unang pagtukoy sa mga ito. Mas interesado ang Solo Leveling sa pakiramdam ng pagtaas ng level kaysa sa kahulugan ng pagbabagong iyon. Kung huhusgahan batay sa karanasang gusto nitong likhain, nakakapanabik ito.

Mga Epektibo at Mga Kinulang

Malinaw ang mga kalakasan ng Solo Leveling. Nangunguna ang spectacle nito, at parang sandatang ginagamit ang score ni Hiroyuki Sawano. Dahil sa mabilis nitong pacing, sapat ang momentum para halos hindi mo mapigilang panoorin ang isa pang episode, at mahusay na naitatakda ng show ang bitag na iyon para sa binge-watching. Bilang isang tapat at marangyang adaptation ng isang minamahal na webtoon, ibinibigay nito sa mga fan ang mga eksenang gusto nilang makita. Kita rin ang mga kahinaan nito. Lumalakas si Jin-Woo nang hindi gaanong lumalago bilang tao. Kapag inalis na ng System ang anumang kapanipaniwalang banta sa kanya, nagsisimula nang mawala ang tensyon. Purong lohika ng video game ang sinusunod ng plot: may lilitaw na layunin, tatapusin iyon ni Jin-Woo, at uulit ang proseso. Masaya ang istrukturang iyon habang nanonood ng episode pero kakaunti ang naiiwan pagkatapos. Hindi pa rin lubusang nabubuo ang supporting cast, madaling makalimutan ang mga antagonist, at nananatiling mababa ang emosyonal na stakes dahil bihirang makumbinsi ng series na maaaring matalo ang bida. Ang pinakamalaking problema, karamihan sa bahaging ito ay paghahanda lamang. Isa itong origin story na humihinto kung kailan tila handa nang magsimula ang mas malaking kuwento. Masarap ang biyahe, pero wala nang gaanong mapag-iisipan kapag natapos ito.

FAQ