Nana Review: Isang Adult Drama na Masakit sa Lahat ng Tamang Paraan

Kuwento at Premise

Nagsisimula ang kuwento sa gitna ng snowstorm, sakay ng tren papuntang Tokyo. Nagkataong magkatabi ang upuan ng dalawang estranghero at natuklasan nilang pareho silang Nana ang pangalan. Wala nang mas malaking pakana na kailangan si Yazawa para paandarin ang lahat. Papunta si Nana Komatsu sa lungsod dahil sa isang boyfriend, dala ang halos wala kundi ang malabong pag-asang naghihintay roon ang kaligayahan. Naglalakbay naman si Nana Osaki para makipagbalikan sa isang dating kasintahan at dalhin ang banda niyang Black Stones hanggang sa tuktok ng mga chart. Isang lumang apartment ang muling nagtagpo sa kanila at ginawa silang magkasama sa tirahan. Hindi nagtagal, hindi na mapaghiwalay ang kanilang mga buhay, kahit umiikot sa romansa at seguridad ng tahanan ang isa habang nag-aalab naman sa artistikong ambisyon ang isa. Malaking bahagi ng lakas ng kuwento ang pagiging pangkaraniwan ng simula nito. Walang fantasy hook, death game, o chosen one na naghihintay. Ang mga problema ay nanggagaling sa upa, mga gig, dating kasintahan, sigarilyo, at sa takot na dumating na ang pagiging adult bago pa maging handa ang alinman sa dalawang babae. Patuloy na pinauusad ng industriya ng musika ang kuwento. Papalapit ang Black Stones sa isang record deal habang nabubuhay sa anino ng Trapnest, ang napakasikat na karibal na banda. Pero ang relasyon ng dalawang Nana ang nagtutulak sa bawat mahalagang pangyayari. Mas umaasa sila sa isa’t isa kaysa sa kayang aminin ng alinman sa kanila, at laging tila handang hilahin sila ng Tokyo sa magkaibang direksyon. Dahil sa tensyong iyon, kahit ang tahimik na mga eksena sa bahay ay puno ng damdamin. Mauunawaan mo kung bakit nagiging mahalaga sa kanila ang apartment 707, at kung bakit binabantaan ng bawat pagbabago sa labas ng mga pader nito ang buhay na binuo nila roon.

Ang mga Taong Sentro ng Nana

Gumagana ang Nana dahil magkasalungat ang mga bida nito, at bawat babae ay may mga katangiang lubhang kailangan ng isa. Ginawa ni Nana Osaki na baluti ang kanyang imahe. Isa siyang bokalistang sumasamba sa Sex Pistols, nakasuot ng leather at padlock choker, at determinado sa kanyang kalayaan pero labis na natatakot na maiwan. Lumalabas sa kanyang pagkanta ang bawat sugat ng pag-iwan sa kanya noon. Si Nana Komatsu, na binansagang “Hachi” ng iba mula sa tapat na aso dahil sumusunod siya sa sinumang mahal niya, ang kanyang malambing na kabaligtaran. Malambing at padalos-dalos siya, baliw na baliw sa mga lalaki, at laging humihingi ng tawad dahil gusto niyang may mag-alaga sa kanya. Ang pagmamahalan nila ang emosyonal na sentro ng palabas. Gusto ni Osaki na maging mas matatag at malaya si Hachi. Higit sa lahat, gusto naman ni Hachi na mapasaya si Osaki. Walang malupit sa alinman sa mga hangaring iyon, pero unti-unting nasasaktan silang dalawa sa pagkakaiba ng mga ito. Kasing-ingat din ng pagkakasulat ang mga sumusuportang karakter. Nariyan ang gitaristang si Nobu, ang maaasahang drummer at manager na si Yasu, si Ren na dating boyfriend ni Osaki at sikat na ngayon kasama ang Trapnest, at si Takumi, ang mapang-akit at mapagmanipulang miyembro ng Trapnest. Walang nananatiling isang kumbinyenteng uri lang ng karakter sa kanila kapag sinubok na sila ng kuwento. Bawat isa ay gumagawa ng talagang masamang desisyon, kung minsan ay mahirap patawarin, pero nakikiramay ka pa rin sa bawat isa. Hinahayaan ni Yazawa na magsabay ang pagmamahal at pagkadismaya. Nakikita mo ang kawalan ng kumpiyansa sa likod ng isang makasariling desisyon nang hindi ka hinihilingang pagtakpan ang pinsalang dulot nito. Isa ang balanseng iyon sa pinakamahirap makamit sa pagsusulat ng mga karakter, at napapanatili ito ng Nana sa buong ensemble.

Animation, Direksyon, at Musika

Makikita ang edad ng palabas, pero makikita rin ang personalidad na nagpapaepektibo sa visual na estilo nito. Binigyan ng Madhouse ang animation ng Nana ng makatotohanan at banayad na mga kulay na bagay sa adult na himig nito. Mga mausok na bar at masisikip na apartment ang pumapalit sa karaniwang kislap. Napanatili sa animation ang agad makikilalang mga disenyong parang fashion illustration ni Yazawa, mula sa mahahabang braso at binti at matutulis na cheekbone hanggang sa mga damit na mukhang hinango mismo sa manga. Hindi ito marangyang produksyon, at kapansin-pansing matigas ang animation sa ilang bahagi. May paminsan-minsang kuha rin ng mga tao na walang dating. Nauunawaan ni director Morio Asaka na mas mahalaga rito ang atmospera kaysa sa walang tigil na galaw, kaya binibigyan niya ng espasyo ang mga mukha at katahimikan sa halip na lumipat ng kuha para maghanap ng panoorin. Sa tunog nagiging katangi-tangi ang adaptation. Nakadepende ang Nana sa pagiging kapani-paniwala ng musika nito, at mahusay ang mga performance. Kumakanta si Anna Tsuchiya para kay Nana Osaki at binibigyan ang Black Stones ng hilaw at mabangis na punk na boses. Si Olivia Lufkin naman ang kumakanta para kay Reira ng Trapnest, na nagbibigay ng mas magaan at mas masakit na katapat. Ang mga kantang gaya ng “Zero” ay hindi basta materyal na ipinatong sa credits at puwedeng kalimutan. Dala ng mga ito ang damdaming hindi masabi nang direkta ng mga karakter, at tunog silang musikang isinilang mula sa mga buhay na napanood natin. Dugo at pawis ang puhunan ng mga karakter sa pagsulat at pagtatanghal ng mga kantang ito, kaya bawat kanta ay nagpapalalim din sa pag-unawa natin sa kanila. Napakakaunting anime ang nakapagsama nang ganito kahusay sa soundtrack at kuwento. Kahit lumitaw ang limitasyon ng budget sa animation, napapanatili ng direksyon at musika ang emosyon ng isang eksena. Hindi mapagkakailang hitsura ng panahon nito ang resulta, na maaaring maging limitasyon, pero buo rin ang pakiramdam na Nana ito.

Buhay Adult na Walang Madadaling Sagot

Maraming anime ang tumatalakay sa proseso ng paglaki at pagiging adult. Nagsisimula ang Nana matapos ang inaakalang hangganang iyon at ipinapakitang natutuklasan ng mga karakter nito na walang nagbigay sa kanila ng gabay. Ang tunay nitong paksa ay ang magulong kalooban ng buhay adult. Nagiging codependent ang pagkakaibigan. Nauuwi sa selos ang pag-ibig. Hinihingi ng ambisyon na isakripisyo ng mga tao ang mismong mga relasyong nagpapatatag sa kanila. Nag-aalok ang Tokyo ng mga posibilidad habang lumilikha ng isang natatanging uri ng kalungkutan. Hindi kailanman hinahati ni Yazawa ang mga karakter sa mabubuti at masasamang tao. Nagtataksil at nagsisinungaling sila. May pagbubuntis na dumarating sa maling panahon. May mga pumipili ng kasikatan kaysa pag-ibig, habang ang iba ay pag-ibig ang pinipili kaysa sa katinuan. Pinagmamasdan ng serye ang mga kahihinatnan nang may malasakit pero hindi umiiwas sa mga ito. Ang katapatang iyon sa pagtingin sa tama at mali ang naghihiwalay sa Nana sa ibang relationship drama. Hindi nito pinangangaralan ang mga karakter nito, at hindi rin sila inililigtas kapag nakapagdulot na ng pinsala ang isang desisyon. Sa halip, hinahayaan silang manatiling mga adult na may kapintasan, ambisyoso at natatakot, at ginagawa pa rin nitong mahalaga sila sa mga manonood. Ang ugnayan ng dalawang babae ang pinakamalinaw na pagpapahayag ng paraang ito. Mahal na mahal nila ang isa’t isa at patuloy nilang nasasaktan ang isa’t isa, madalas dahil hindi nagtutugma ang kanilang mga ideya ng pagmamahal at pagprotekta. Mas makatotohanan ang kanilang pagkakaibigan kaysa sa nagagawa ng karamihan sa mga live-action drama dahil hindi kailanman binubura ng pagmamahal ang sama ng loob, pangangailangan, o takot. Sinumang nagmahal ng ibang tao at sandaling nawalan ng sariling direksyon ay may makikilalang hindi komportable rito. Hindi inimbento ang sakit para sa isang twist. Nagmumula ito sa pagkakita sa pamilyar na mga emosyon na humahantong sa mga kapani-paniwalang resulta, pati sa mga pilit sanang iniiwasan ng mga karakter.

Mga Nagtagumpay at Nananatiling Hindi Tapos

Dapat malaman ng mga manonood ang mga pagkukulang bago magsimula, lalo na ang pinakamalaking problema sa istruktura: walang ending ang adaptation na ito. Tapat na sinasaklaw ng anime ang malaking unang bahagi ng manga ni Yazawa at saka humihinto. Ilang taon nang naka-indefinite hiatus ang mismong manga dahil napilitan ang may-akda na ihinto ito dahil sa kanyang kalusugan. Walang kasunod na season na nagresolba sa mga arc na ito. Hindi nakatago sa ibang streaming service o makukuha saanman ang katapusan. Ang matuklasan lang iyon matapos kang maging emosyonal na invested ay maaari mismong magdulot ng tunay na dalamhati. Makikita rin ang edad ng produksyon. Sa halos 2 dekada na nito, maaaring magmukhang flat at luma ang Nana sa tabi ng isang modernong serye. Bumabagal ang pacing nito sa ilang bahagi, at dahil sa tahasang pagtalakay nito sa paninigarilyo, sex, at mga paksang para sa adult, malinaw na hindi ito para sa lahat ng edad. Totoo ang mga kahinaang iyon, pero hindi nila binubura ang mga nakamit ng serye. Katangi-tangi ang pagsusulat at pagbuo ng mga karakter, habang binibigyan ng musika ng pintig ang buong kuwento na bihirang mapantayan ng ibang drama. Higit sa lahat, halos walang kapintasan ang katapatan nito sa emosyon. Hindi kayang sirain ng kawalan ng ending ang paglalakbay na naroon na. Pero binabago nito kung paano dapat lapitan ang paglalakbay na iyon. Magsimula nang malinaw ang inaasahan at tanggapin na iiwan ng anime ang mga buhay na nagpapatuloy sa halip na bigyan ang mga ito ng ganap na katapusan. Para itong pagsakay sa tren na humihinto bago ang huling istasyon. Nakakadismaya ang pagkaantala, pero nananatiling isa sa pinakamagandang paglalakbay na naibigay ng anime ang biyahe.

FAQ