Look Back Review: Ang Masakit na Liham ng Pagmamahal ni Fujimoto sa Paglikha ng Sining

Ang Kuwento at ang Pagliko Nito

Fourth grader si Ayumu Fujino na mas malaki pa ang angas kaysa sa kanya. Lumalabas sa pahayagan ng paaralan ang kanyang four-panel na komiks na puno ng biro, tumatawa ang mga kaklase niya sa tamang pagkakataon, at sa sarili niya ay napagpasyahan na niyang siya ang pinakamahusay na artist sa buong paaralan. Pagkatapos, ibinigay ng guro niya kay Kyomoto ang kalahati ng espasyo niya sa pahayagan. Hindi umaalis sa kanyang kuwarto o pumapasok sa klase ang kaklaseng ito, at walang saysay na magkunwari: mas maganda ang mga guhit niya. Ang dagok sa ego ni Fujino ay nauwi sa matinding pagsisikap na makahabol nang mag-isa. Sa loob ng maraming taon, ginugugol niya ang mga hapon sa pagguhit sa mesa habang nagpapalit ang mga panahon sa labas ng bintana. Nang magkita sa wakas ang dalawang babae, nauwi ang tunggalian nila sa isang pagtutulungang hindi kakayanin ng alinman sa kanila nang mag-isa. Si Fujino ang nagdadala ng pagkukuwento, habang si Kyomoto naman ang may kahanga-hangang linework. Sa papel, maaaring magmukhang munting anekdota lang ang premise, at hinahayaan ng pelikula na ganoon ang pakiramdam nito sa loob ng mahabang panahon. Sinadya ang pagpipigil nito. Unti-unting inihahanda ng Look Back ang isang paglikong magpapabago sa pagtingin mo sa lahat ng nauna, nang hindi ibinubunyag ang mangyayari. Anumang sabihin pa rito ay makakasira sa karanasan.

Sina Fujino at Kyomoto

Halos dalawa lang ang may nagsasalitang papel sa Look Back, pero nauunawaan nito ang dalawang babae nang halos nakakatakot sa katumpakan. Literal na iginuhit si Fujino bilang isang buhol ng ambisyon at kawalan ng tiwala sa sarili. Siya ang batang kunwaring walang pakialam pero uhaw sa papuri, at nagsasanay siya dahil gusto niyang manalo sa halip na gumaling. Natutuklasan lang niya ang tunay niyang mahal kapag may nagbabantang humigit sa kanya. Si Kyomoto naman ang kanyang kabaligtaran at salamin. Isa siyang shut-in na ang buong mundo ay kasya sa loob ng sketchbook, labis na mahiyain pero kaya niyang humanga nang napakadalisay kaya nagsimulang magbago ang tingin ni Fujino sa sarili. Kapani-paniwala ang ugnayan nila dahil hindi nabubura ng paghanga ang hinanakit. Maaaring sabay na umiral ang dalawang damdamin, at hindi kailanman ginagawang simpleng aral sa moralidad ng pelikula ang alinman sa kanila. Halos wala rito ang ipinapaliwanag sa salita. Isang titig na tumatagal o pagbabago sa tindig ang naghahatid ng kahulugan. Kahit ang partikular na paraan ng paglakad pauwi ni Fujino matapos makatanggap ng magandang balita ay may ibinubunyag na tahasang ipapaliwanag ng isang mas mahinang script. Nagtitiwala si Oshiyama sa galaw ng katawan upang ipakita ang panloob na mundo ng dalawang babae. Sa dulo, para silang mga taong matagal mo nang kilala dahil hinayaan ka ng pelikula, kahit sa maikling tagal nito, na maranasan ang mga taong iyon kasama nila.

Pagguhit, Galaw at Musika

Ang pagkakagawa ang nag-aangat sa Look Back mula sa isang napakagandang pelikula tungo sa isang espesyal na obra. Si Oshiyama mismo ang gumawa ng storyboard, sumulat at nagdisenyo ng mga karakter. Pinili rin niyang panatilihing kitang magaspang ang linework. Nanatili sa screen ang tekstura ng lapis, nanginginig ang mga outline na para bang humihinga, at ilang kumpiyansang linya lang ang bumubuo sa mga mukhang maaaring pakinisin ng ibang produksyon ayon sa karaniwang pamantayan ng industriya. Sa karaniwang sukatan, dapat ay magmukhang hindi pa tapos ang mga imahe. Sa halip, buhay na buhay ang mga ito, na para bang nahuhubog sa harap mo ang mga iniisip ng mga artist. Hindi mapaghihiwalay ang anyo at paksa. Pelikula ito tungkol sa pisikal na paggawa ng pagguhit, at bawat frame ay mukhang ginawa sa kamay. Inilaan ng animation ang pinakamatinding puwersa nito para sa galaw. Sa isang sikat na ngayong eksena, tumatakbo pauwi ang isang batang babae sa ulan, lubusang nawala ang pag-aalala niya sa sarili at nanaig ang kanyang saya. Isa ito sa mga pinakadalisay na masayang paglalarawan ng galaw sa anime nitong mga nakaraang taon. Ang score ni Haruka Nakamura ay nasa ilalim ng mga imahe na parang pabago-bagong panahon, na binubuo karamihan ng banayad na piano at mga ambient na teksturang acoustic. Hindi nito dinidiktahan ang manonood kung ano ang dapat maramdaman. Nag-iiwan ito ng puwang para kusang dumating ang damdamin. Mahahabang bahagi ang walang diyalogo, dahil malinaw nang nagsasalita ang musika at linework.

Bakit Mahalaga ang Pamagat

Dalawa ang kahulugan ng pamagat. Madalas ipakita si Fujino mula sa likod, nakayuko sa kanyang mesa. Ang pagbabalik-tanaw ay nangangahulugan din ng pagharap sa mga nagdala sa iyo sa kinaroroonan mo at pag-alala sa mga tumulong. Nagtatanong ang pelikula ng isang matagal nang tanong tungkol sa mga artist nang hindi nagiging sobrang sentimental: kung kasing sakit ng saya ang dulot ng paglikha, bakit magpapatuloy? Noong una, gumuguhit si Fujino para magpahanga. Pagkatapos ay kompetisyon ang nagtutulak sa kanya, at kalaunan ay isang bagay na hindi niya madaling mapangalanan. Inaamin ng Look Back na wala sa mga layuning iyon ang dalisay. Maraming nakaaaliw na kuwento tungkol sa pagkamalikhain ang iniiwan ang pagdadalamhati sa labas. Pinapapasok naman ito ng pelikulang ito at tumatangging magbigay ng malinis na resolusyon. Hindi inilalarawan bilang therapy ang paggawa ng sining. Nagiging isang hindi mapigilang udyok at pagpupugay ito, pati na rin ang matigas na tugon ni Fujino sa pagkawala. Dahil sa bahaging hango sa sariling buhay ni Fujimoto, may bigat ng karanasan ang mga ideyang iyon, lalo na sa nakakapagod na paulit-ulit na trabaho para sa deadlines at sa kakaibang pag-iisa sa harap ng drawing desk. Tungkol sa mga artist ang pelikula at malinaw na ginawa ito ng mga taong hindi rin mapigilang lumikha ng sining. Hindi kailanman nagiging pilit ang kanilang katapatan. Pinapawi nito ang iyong pag-aalinlangan.

Ang Mga Epektibo at ang Mga Limitasyon

Ang pagiging masinop sa oras ang malaking lakas ng pelikula. Wala pang isang oras ang Look Back at walang anumang pampahaba. May ginagawa ang bawat eksena, at ang maikling runtime mismo ang dahilan kung bakit malinaw na tumatama ang bawat emosyonal na dagok. Nirerespeto nito ang oras at talino ng manonood, at hinahayaang montage o katahimikan ang maghatid ng mga bagay na maaaring sobra-sobrang idiin ng ibang pelikula. Ang ikli ring iyon ang lumilikha ng tanging tunay na limitasyon ng pelikula. Lumilipas ang mga taon ng pagkakaibigan sa loob ng ilang minuto, kaya maaaring maramdaman ng mga manonood na gustong magtagal kasama sina Fujino at Kyomoto na tinitipid ang oras nilang magkasama. May isang napakaganda at matapang na mapaglarong eksena sa bandang huli na nangangailangan sa manonood na sabayan ang pagbabago sa emosyon kasabay ng pagbabago sa anyo. Maaaring mas unti-unting naihanda iyon ng isang mas mahabang pelikula, at makikita ng ilang manonood na biglaan ang pagbabago. Dahil marami ring hindi sinasabi, mas sulit ang Look Back sa masusing panonood at may kapalit ang pahapyaw na pagsubaybay. Isang sulyap lang sa telepono ay sapat para hindi mapansin ang isang buong ugnayang nagbabago sa isang ekspresyong walang salita. Maliliit na puna lang ang mga ito. Eksaktong nagagawa ng pelikula ang nilalayon nito sa eksaktong oras na kailangan nito. Hinihiling lang nitong manatili kang lubos na gising habang nanonood.

FAQ