Girls Band Cry Review: Mga Ugat na Halos Mapatid, Kapani-paniwalang Rock, at 3DCG na Buhay na Buhay
Ni Mika Tanabe · EditorKaramihan sa band anime ay ginawa para mag-iwan ng magaan na pakiramdam. Mas magugulong emosyon ang tinutumbok ng Girls Band Cry: kahihiyan, matinding galit, at ang katigasan ng ulong kailangan para magpatuloy sa pagbuo ng isang bagay matapos kang pagsabihan ng mundo na umupo na lang. Sinusundan ng ganap na 3DCG na orihinal na anime na ito mula sa Toei Animation si Nina Iseri, isang tumakas na iniwan ang nakakasakal niyang bayan para sa Tokyo at agad na nakabangga si Momoka Kawaragi, ang napahiyang gitaristang iniidolo niya. Mula sa pagtatagpo nila ay umusbong ang isang rock drama na ipinapakita ang mga pangil nito sa halip na manatili sa komportableng routine ng isang club. Maghahati ang opinyon ng audience sa computer-generated na animation, lalo na sa mas tahimik na mga eksena, at madaling makita kung bakit. Pero kapag gumalaw na ang mga karakter at nagsimula na ang musika, nahahanap ng visual approach ang layunin nito. Dahil sa mga hilaw na performance, matalas na pagkakasulat, at talagang mahusay na soundtrack, kakaibang buhay na buhay ang pakiramdam ng Girls Band Cry. Karapat-dapat nitong lakasan ang volume.
Isang Bandang Nabuo Mula sa mga Masasamang Araw
Alam ni Nina Iseri na hindi siya nababagay sa nakakasakal niyang bayan, kaya iniwan niya ang pag-aaral at tumakas papuntang Tokyo para hanapin ang isang bagay na hindi niya lubos mapangalanan. Kakila-kilabot ang naging unang araw niya. Matapos ang sunod-sunod na kahihiyan, hindi pa siya makapasok sa sarili niyang apartment. Pagkatapos, nagkataon na nakilala niya si Momoka Kawaragi, ang gitaristang iniidolo niya, at dahil sa pagtatagpong iyon ay nagkaroon ng mapagbubuhusan ang lahat ng pagkadismaya ni Nina. Nagbigay ang dalawa ng biglaang performance sa gilid ng kalsada at nagsimulang bumuo ng bandang binubuo ng mga kapwa nila hindi kabilang. Puwedeng ginawang isa na namang komportableng kuwento ng Girls Band Cry ang premise na ito tungkol sa magkakaibigang nakahanap ng libangan. Pero para sa mga karakter na ito, ang musika ay isang laban. Nilalabanan nila ang mga pamilyang hindi sila nauunawaan, isang industriyang handang lamunin at itapon ang mga tao, at mga likas nilang reaksyon na madalas pang magpalala sa buhay nila. Tapat ang serye sa pagpapakita kung gaano kalapit sa pagsira sa sarili ang paghabol sa pangarap. Hinahayaan din nitong maging talagang mahirap pakisamahan ang mga bida nito sa halip na gawing kaibig-ibig na kakaibang ugali ang bawat pagsabog nila. Para hindi masyadong mag-spoiler, mas interesado ang kuwento sa pagkatutong tumindig nang matatag sa mundong patuloy kang sinusubukang paliitin kaysa sa pagkapanalo sa isang malaking paligsahan. Nakataas ang mga kamao ng coming-of-age story na ito, at nananatiling matindi at personal ang nakataya dahil hindi kailanman mas mahalaga ang tagumpay kaysa sa kakayahan ng mga babae na tanggapin ang sarili nila.
5 Taong Hindi Basta Nagkakasundo
Nakasalalay ang banda sa 5 pangunahing karakter nito, at nabubuo ang mga relasyon nila sa banggaan sa halip na madaling pagmamahalan. Si Nina ang nagpapatakbo rito, isang taong lantad ang bawat sugat at pantay na pinapagalaw ng pangangailangan at pagsuway. Tsundere siya sa pinakatunay na diwa, kayang magbigay-inspirasyon sa isang sandali at maging nakakapagod sa kasunod. Si Momoka Kawaragi, ang gitaristang bumagsak at hinahabol ni Nina, ay may pagod na pag-iingat sa sarili na matagal bago mabasag. Sumasama sa kanila sina Subaru Awa, Tomo Ebizuka, at Rupa, na bawat isa ay may dalang sariling sugat sa practice room. Kabilang sa mga pasan nila ang pagkakalayo sa pamilya, mga pangarap na naudlot, at ang mas tahimik na pinsala ng paulit-ulit na pagsasabing sobra sila. Hindi minamadali ng pagkakasulat na gawing kaibig-ibig na mascot ang sinuman sa kanila. Nananatili silang mahirap pakisamahan at maaari talagang hindi magustuhan, kaya kapani-paniwala ang unti-unti nilang pagiging malapit. Sa mga unang bahagi, lumalabas ang chemistry nila sa paulit-ulit na banggaan. Unti-unti lamang nagsasanib ang mga pagtatalong iyon tungo sa isang bagay na kahawig ng pamilya, na nagbibigay ng tunay na gaspang sa pamilyar na ideya ng found family. Kahit ang mga supporting character ay nagpapanatiling nakakabit sa pang-araw-araw na buhay ang mga emosyon. Mahalaga ang watak-watak na pamilya ni Nina dahil nauunawaan ng serye na hindi nabubura ng pagrerebelde ang mga taong naiwan sa bahay o ang sakit na dala sa pag-alis. Walang idol fantasy na nagpoprotekta sa mga babaeng ito mula sa mga kahihinatnan. Para silang mga taong naubusan na ng katanggap-tanggap na mapagbubuhusan ng galit, kaya ibinubuhos nila ito sa kanta. Kaya kahit ang pinakamatitindi nilang pagtatalo ay tila kaugnay pa rin ng banda sa halip na isinisingit lang para gumawa ng drama.
Bakit Epektibo ang 3DCG Kapag Nagsimula na ang Musika
Ang ganap na 3DCG na presentasyon ang malinaw na naghahati sa opinyon. Sa mga still frame, maaaring magmukhang plastik ang mga model at kung minsan ay malapit ang mga mukha sa nakakatakot na halos-taong hitsura na kinatatakutan na ng mga nagdududa sa CGI. Sa mga tahimik na eksena pinakamalinaw na lumalabas ang pagiging artipisyal na iyon. Binabago ng galaw ang dating ng animation. Sinasamantala ng team ng Toei ang 3D staging sa mga paraang bihirang subukan ng mga hand-drawn production, gamit ang isang kamerang malayang nakakagalaw at mga kilos na nagbibigay ng kapani-paniwalang bigat sa mga karakter. Sa mga performance, talagang dumadampi ang mga daliri sa mga fret habang sumusulong ang mga katawan kasabay ng beat. Sa pagpapahayag ng emosyon tunay na napapatunayan ang bisa ng teknik. Kumukulubot ang mga mukha nang hindi pinipilit manatiling maganda, bumabagsak ang mga balikat sa pagkadismaya, at mababasa ang galit o tuwa ng isang karakter kahit mula sa kabilang dulo ng silid. Mas mahusay pa ang tunog. Pinangangasiwaan ng music producer na si Kenji Tamai ang mga kantang tinutugtog ng totoong rock band na Togenashi Togeari, na ang voice cast ay tumutugtog din ng mga ito nang live sa harap ng totoong audience. Rinig ang pagkakaibang iyon. Tumitindig ang mga kanta bilang mga tunay na rock song sa halip na mga jingle na ginawa lang para punan ang isang eksena at pagkatapos ay kalimutan. Kapag nagsabay nang perpekto ang isang napakasiglang kanta at ang animation, hindi na tila kailangang pagpasensiyahan ng manonood ang visual style. Nagiging epektibo itong paraan para maipadama ang pawis at pisikal na enerhiya ng isang bandang tumutugtog nang buong lakas. Maaaring hindi kailanman magustuhan ng mga ayaw sa 3DCG ang bawat shot, pero malinaw na ipinapakita ng buong mga performance kung bakit iyon ang pinili ng Girls Band Cry.
Galit, Ambisyon, at ang Pagnanais na Marinig
Naiiba ang Girls Band Cry sa mas maayos at malilinis na music-club series dahil ayaw nitong gawing kaaya-aya ang ambisyon. Galit ang sentrong emosyon nito, lalo na ang galit ng mga kabataang babaeng binully, binale-wala, o pinilit magkasya sa mga kahong hindi naman para sa kanila. Natutuklasan nilang mas marami pang nagagawa para sa kanila ang distortion pedal kaysa sa pagiging magalang. Binibigyan ng serye ng oras ang paghahanap ng lugar na mapapabilang at ang found family habang hindi kinakalimutan ang mga paksang madalas iwasan ng genre. Hinuhubog ng banggaan ng mga uri sa lipunan kung ano ang kayang isugal ng mga babae. Pinipiga ng pagsasamantala sa industriya ang sining nila, at maaaring masira ng paghabol sa sining na iyon ang pamilyang kinalakhan nila. Magaspang ang coming-of-age na bahagi nito, at panandalian lamang dumarating ang lambing sa halip na pakinisin ang tunggalian. Magiliw ding tinatrato ang ugnayan ng mga babae. Kung minsan, tahimik na lumalampas sa pagkakaibigan ang pagiging malapit na iyon, nang hindi ito ginagawang palabas. Sa lahat ng ito, paulit-ulit na binabalikan ng show ang ideya na ang paglikha ng ingay ay maaaring maging paraan para mabuhay. Hindi kasikatan ang tunay na layunin. Ang mahalaga ay ang pag-angkin sa karapatang mamuhay nang maingay at ayon sa sariling kagustuhan. Maraming band anime ang nag-aalok ng ginhawang kakaunti ang nakataya, at walang masama roon. Gusto ng Girls Band Cry ang hapdi ng isang hinanakit na hindi nalutas. May dalang hinanakit ang sinseridad nito, at iyon mismo ang dahilan kung bakit nananatili ang kuwento matapos ang huling kanta.
Kung Saan Ito Tumatama at Kung Saan Ito Sumasobra
Madaling marinig at maramdaman ang pinakamagagandang bahagi ng Girls Band Cry. Matindi ang emosyonal na sentro nito, nananatili ang magagaspang na ugali ng mga karakter, at naihahabi ang musika sa drama nang kasinghusay ng halos anumang kamakailang anime. Kapag tumama ang isang eksena, matindi ang tama nito. Mas matapang din ang pagpapahintulot na manatiling mahirap pakisamahan ang mga bida kaysa sa mas ligtas na pagbuo ng karakter na pinipili ng marami sa mga kahalintulad na show. Kita rin ang mga kahinaan. Bagama't mahusay magpahayag ang 3DCG kapag gumagalaw, sa mga kalmadong eksena ay nananatiling nakatigil ang mga model nang sapat para lumitaw ang pagiging artipisyal nila. Hindi malalampasan ng ilang manonood ang hadlang na iyon, at hanggang sa isang punto lang ito kayang bawiin ng paghanga sa mga performance. Sobra rin ang tindi ng melodrama. Gustong-gusto ng Girls Band Cry ang catharsis ng sigawang pagtatalo, pero sa isang bahagi ng gitna ay paulit-ulit itong umaasa sa tunggalian at sisihan hanggang sa maging nakakapagod sa halip na nakakaantig. Mas mabilis ding nareresolba ang ilang secondary arc kaysa sa nararapat batay sa pagbuo sa mga ito. Kahit ang pagiging lantad at magaspang na dahilan kung bakit nakakahatak ang mga bida ay maaaring magmukhang pagsasamantala sa paghihirap kapag wala sa mood ang manonood para sa isa na namang emosyonal na banggaan. Hindi nilulubog ng mga kapintasang ito ang serye. Ibig sabihin lang, may matutulis itong sulok na hindi maihihiwalay sa alindog nito. Magugustuhan ng ilan ang mga pasa. Hahangarin naman ng iba na huminto muna ang show nang sapat para makahinga.
Ang Hatol
Ang Girls Band Cry ay parang isang punk record na hinayaang panatilihin ang magagaspang nitong bahagi. Maaari itong maging sobrang maingay, at hindi nito palaging alam kung kailan dapat maghinay-hinay, pero matigas ang ulo nitong ipinaparamdam na buhay ito. Kapalit ng panonood ang pagtanggap sa 3DCG style na naghahati ng opinyon at ang pagsama sa isang bidang madalas mahirap pakisamahan. Ang mga manonood na kayang tanggapin iyon ay makakakita ng ilan sa mga pinakanakakakuryenteng performance scene sa genre, na sinasabayan ng pinakamahusay na orihinal na soundtrack na nagawa nito sa mahabang panahon. Hindi umaabot ang serye sa pagiging obra maestra. Sumasobra ang melodrama, humihina ang gitnang bahagi, at talagang nalilimitahan ng paninigas sa mga kalmadong sandali ang animation. Dahil sa mga limitasyong iyon, 88 ang score nito sa halip na mapabilang sa pinakamataas na antas. Sa kasong ito, nangangahulugan pa rin ang 88 ng kahusayan, at nananatiling matalim ang bagsik nito. Umaabot ang show para sa isang bagay na tapat sa emosyon at mas madalas itong tumama kaysa pumalya. Dapat makinig ang sinumang naghahanap ng music drama na may totoong nakataya at tibok na ramdam sa dibdib. Sumisigaw ang Girls Band Cry dahil taos-puso ang bawat nota para sa mga karakter nito.
FAQ
Oo, lalo na kung gusto mo ng music anime na may totoong emosyonal na bigat. Isa itong matinding underdog drama na may napakagandang score, at buhay na buhay ang mga karakter dahil hinahayaan sila ng pagkakasulat na maging hindi kaaya-aya at kaawaan din. Ang pangunahing alinlangan ay ang ganap na 3DCG na presentasyon, na patuloy na naghahati ng opinyon. Kung nag-aalala ka sa visual style na iyon, subukan muna ang isang episode bago panoorin ang buong serye. Kung hindi naman, karapat-dapat itong mapabilang sa listahan mo.