Death Note Review: Tunggalian ng Talino sa Pinakamahusay Nito

Kuwento at Premise

May napakalinaw at mahusay na mekanismong nagpapatakbo sa kuwento. Pinapatay ng Death Note ang sinumang taong maisulat ang pangalan dito, basta alam ng may-ari nito ang mukha ng taong iyon. Patuloy na nadaragdagan ang mga patakaran habang umuusad ang plot, at bawat bagong kondisyon ay lumilikha ng isa pang pagkakataong puwedeng samantalahin. Hindi kailanman itinuring ni Light ang notebook bilang simpleng sandata lamang. Kinokontrol niya ang oras ng pagkamatay, gumagawa ng mga maling bakas at bumubuo ng ideolohiya sa paligid ng mga pagpatay. Sa pangalang Kira, nagiging pandaigdigang penomenon siya. Sinasamba siya ng ilan habang gusto naman siyang mahuli ng iba, at unti-unting tinutukoy ni L ang pagkakakilanlan niya sa pamamagitan ng sunod-sunod na maingat na deduksiyon. Ang pinakamagagandang bahagi ng pagkakasulat ay nagmumula sa agwat ng alam ng dalawang magkaribal. Karaniwang alam ng mga manonood ang plano ni Light at nakikita rin nila ang hangganan ng mga hinala ni L, kaya nagkakaroon ng bigat ng isang interogasyon ang isang ordinaryong pag-uusap. Puwedeng magtago ng bitag ang isang pakikipagkamay. Puwedeng pilitin ng isang broadcast sa telebisyon ang isang kalabang hindi nakikita na ilantad ang sarili. Hindi hinahayaang maubos ni Tsugumi Ooba ang potensiyal ng unang ideya sa pagbuo niya ng plot. May mga bagong kalahok na pumapasok sa tunggalian, binabago ng mga dagdag na patakaran ang mga puwedeng gawin, at sa kalagitnaan ng series, isang pangyayari ang tuluyang bumabago sa larangan ng lahat. Karaniwang nagmumula ang mga komplikasyon sa mga itinakda nang kondisyon sa halip na sa mga basta na lang sumusulpot na sorpresa. Sa pinakamalakas na bahagi nito, pinananatili ng Death Note ang suspense nang may katumpakang bihira pa rin sa anime, at napakahirap tuloy pigilang panoorin ang susunod na episode.

Ang mga Kalahok sa Tunggalian

Karapat-dapat si Light Yagami na mapabilang sa pinakamahuhusay na kontrabidang protagonista sa anime. Nagsisimula siya bilang isang kaakit-akit na valedictorian, at sapat ang bagal ng unti-unti niyang pagkalulong sa paniniwalang siya ay isang mesiyas at makapangyarihan sa lahat para maging nakababahala ito. Nasasalo ni Mamoru Miyano ang bawat yugto ng pagbabagong iyon. Kaya ng pagganap niya na lumipat mula sa kontroladong pagiging magalang ng isang huwarang estudyante tungo sa tawa ng isang nag-aakalang diyos nang hindi nagmumukhang sadyang labis ang alinman sa dalawang panig. Si L ang eksaktong kalabang kailangan ng kuwento para kay Light. Nakayuko siya, adik sa matatamis at halos walang pakialam sa normal na asal sa lipunan, pero siya lang ang buhay na taong tahimik na kayang tumapat sa talino ni Light. May nakikilala silang bahagi ng sarili sa isa’t isa, pero kasabay ng bawat bakas ng paggalang nila sa isa’t isa ang hangaring sirain ang kalaban. Ang kontradiksiyong iyon ang nagbibigay ng init sa kanilang tunggalian, at ang mga eksena nilang magkasama ang bumubuo sa emosyonal na sentro ng palabas. Si Ryuk, ang shinigami na naghulog ng notebook, ay nanonood sa pinsalang dulot nito nang walang pakialam, gaya ng isang naghahanap lang ng panlaban sa pagkabagot. Ang pagkahilig niya sa mansanas at pagtangging pumili ng moral na panig ay palaging pinagmumulan ng dark comedy. Hindi gaanong nabigyan ng pansin ang supporting cast. Hati ang mga manonood kay Misa Amane dahil madalas siyang gamitin ng plot bilang kasangkapan sa halip na ituring na isang ganap na tao. Kung minsan ay mahirap pag-ibahin ang mga miyembro ng task force, bagaman tunay na kaibig-ibig ang tapat na baguhang si Matsuda. Interesanteng mga kalahok ang mga pumalit kay L pagdating nila, pero wala sa kanila ang may presensiyang nagpagawang napakahikayat panoorin ng nauna sa kanila.

Direksiyon, Animation at Tunog

Naunawaan ng direktor na si Tetsurou Araki at ng Madhouse ang problema sa biswal na pag-aangkop ng Death Note: kailangang maramdaman pa ring napakalaki sa screen ang isang series na pinangingibabawan ng pag-iisip. Ang sagot nila ay lantaran at bonggang operatic. Pinupuno ng Gothic na pula ang frame, bumabalot sa mga silid ang mga aninong parang nasa katedral, at kayang gawing imahen ng biblikal na panganib ng mga pahilis na anggulo ang simpleng pag-upo ni Light sa mesa. Lubos ang paninindigan ng produksiyon kaya ang mga pinakabongga nitong sandali ay naging ilan sa mga pinakatumatak na eksena ng palabas. Itinanghal nang katawa-tawang seryoso ang pakana gamit ang potato chips, sadyang naka-slow motion ang isang matagumpay na ngisi, at kumakain si Ryuk ng mansanas na para bang ipinagbabawal na prutas ang mga ito. Melodrama ito, pero melodramang may buong paninindigan at eksaktong kontrol. Malaki ang ambag ng score ni Hideki Taniuchi sa atmosperang iyon. Inilalarawan ng mabibigat na koro at mga chant na kahawig ng panrelihiyong pag-awit ang kampanya ni Light bilang isang epikong panrelihiyon na nabulok na ang propeta. Perpektong ipinapahayag ng unang opening na “The World” ng Nightmare ang saloobin ng series. Sadyang matinis at magaspang ang pasigaw na atake ng ikalawang opening ng Maximum the Hormone, at patuloy itong pinagtatalunan ng mga fan. Karaniwang nagsisilbi sa eksena ang animation ng bawat karakter sa halip na agawin ang pansin, kaya hindi rito makakahanap ng tuloy-tuloy na biswal na palabas ang mga naghahanap nito. Bumababawi ang direksiyon sa pamamagitan ng ilaw, komposisyon at sound design. Sama-sama, binibigyan ng mga pasyang iyon ang produksiyon ng puwersang pang-pelikula at ipinapakita kung gaano kapana-panabik ang suspense kahit dalawang taong tahimik na nagkakalkula ang bumubuo sa labanan.

Kapangyarihan, Katarungan at ang Hatak ng Series

Epektibo ang thriller dahil sineseryoso rin ng Death Note ang moral na argumento nito. Binibigyan nito ng ganap na kapangyarihan ang pangunahing karakter, saka itinatanong kung dapat bang gamitin iyon ng sinuman para alisin ang bawat mamamatay-tao sa mundo at kung ano ang magiging epekto ng paulit-ulit na paggamit nito sa taong may hawak. May hindi komportableng hatak ang argumento ni Light. Natural na gusto ng ilang manonood na mawala ang krimen, kaya madaling maunawaan kung paano niya unang ipinapaliwanag ang misyon niya sa sarili. Hindi siya lubusang pinawawalang-sala ng series, pero iniiwasan din nitong gawing isang sermon na may itinakdang tamang sagot ang debate. Sa halip, sinusundan nito ang paglaki ng paniniwala niyang isa siyang diyos at sinusubok kung kayang bigyang-katwiran ng ninanais na resulta ang malupit na pamamaraan. Nagiging kasangkapan sa imbestigasyon at paraan din ng pagkontrol ang surveillance. Unti-unting nagiging tiraniya ang pag-aangkin ni Light na siya ang nasa tama habang nagiging katanggap-tanggap na target ang sinumang nagbabanta sa awtoridad niya. Ang natatanging tagumpay ng palabas ay ang kakayahan nitong gawing pang-pelikula ang mismong pag-iisip. Ginagawang putukan o pisikal na labanan ng maraming thriller ang tunggalian. Inilalagay ng Death Note ang mga digmaan nito sa pag-uusap, sa isang titig na tumatagal nang isang segundo nang sobra, o sa kalkulasyong hindi masabi nang malakas ng isang karakter. Pagkatapos, dinidirekta ni Araki ang mga pagtatagpong iyon nang may tensiyon ng isang heist. Inaasahan ng masinsing plot na susundan ng mga manonood ang mga motibo at hindi kumpletong impormasyon nang walang palaging paalala. Napakabisa rin nitong inilalapit ang mga manonood sa pananaw ni Light kaya maaari nilang mahuling umaasa silang magtagumpay ang pakana niya kahit alam nila kung bakit hindi ito dapat mangyari.

Kung Saan Mahusay at Kung Saan Nagkukulang ang Death Note

Isang obra maestra ang Death Note na may malinaw na kahinaan sa estruktura. Ang unang bahagi nito, na nakatuon sa direktang tunggalian nina Light at L, ay kapansin-pansing malapit sa perpektong pagkukuwento ng suspense. Ang labanang iyon ang pangunahing dahilan kung bakit naging classic ang palabas. Gayunman, kapag naresolba na ang sentrong komprontasyon sa kalagitnaan, isang bagong henerasyon ng mga imbestigador ang nagpapatuloy sa paghuli at humihina ang enerhiya. Mas kulang sa karisma at mas malamig sa emosyon ang mga pumalit kay L. Nagsisimulang maramdaman ang habulan na parang pagpapatakbo na lamang ng mga mekanismo sa halip na personal na banggaan ng dalawang natatanging isip. Umaasa rin ang ilang pangyayari sa bandang huli sa mga pagliko ng plot na napakadaling pumabor sa kuwento kaya mahirap paniwalaan. Hindi pa rin lubos na nagagamit si Misa, habang pinapatong-patong ng ilang bahagi ng ikalawang kalahati ang komplikasyon nang hindi lumilikha ng parehong antas ng tensiyon. Hindi sinisira ng mga problemang ito ang series o binubura ang nakamit ng simula nito. Naghahatid ang finale ng isang kasiya-siya at napakalamig na checkmate, na nagbibigay sa mas malaking tunggalian ng pagtatapos na kailangan nito. Gayunman, ginugugol ng mga sumunod na episode ang malaking bahagi ng oras sa pagsisikap na abutin ang pamantayang itinakda bago lumipat sa iba ang kuwento. Kahit ang pinakamahinang oras nito ay mahusay pa ring maikukumpara sa pinakamagagandang bahagi ng maraming ibang palabas, pero halos imposibleng pantayan ang pamantayang nilikha ng unang kalahati. Hindi na lubusang naibabalik ng Death Note ang pambihirang bisa ng unang bahagi, at kung magpapanggap tayong nagawa nito iyon, mababawasan ang pagpapahalaga sa pagiging tunay na natatangi ng tunggalian nina Light at L.

FAQ