Cyberpunk: Edgerunners Review: Ang Neon na Trahedya ng Trigger

Ang Kuwento at Premise

Mahirap na batang halos hindi makaraos si David sa isang lungsod na kinakatay para sa piyesa ang mga nasa laylayan. Nang maagaw ng trahedya ang kakarampot niyang tinatamasa, pinili niya ang landas na ginagantimpalaan ng Night City: ikinabit niya sa katawan ang military-grade na hardware na hindi ito kailanman idinisenyong dalhin, at naging mersenaryo siya. Hindi nagtagal, napasama siya sa crew ni Maine ng mga edgerunner, mga mersenaryong labag sa batas na tumatanggap ng mga trabahong ayaw pangalanan ng mga korporasyon. Gumagana ang premise dahil lubos na pinaninindigan ng series ang pag-angat at pagbagsak ni David. Halos agad nitong ipinapakita kung anong klaseng kuwento ang pinapanood mo. Ang pagtawag dito na isang trahedya ay hindi gaanong pagbubunyag kundi pagkumpirma sa pangako ng mga unang eksena. Binabago rin ng maagang pagkakapranggang iyon ang tensyon. Nanggagaling ang suspense sa panonood kay David na patuloy na sumusulong kahit malinaw na kung saan siya patungo. Sa isang siksik na cour, humaharurot ang plot na parang getaway car. Bawat trabaho ay nagpapataas ng nakataya. Mas mabigat ang kabayaran sa bawat tagumpay, habang lalo namang lumalayo ang pangarap ni David sa makinaryang dumudurog sa ilalim niya. Hindi nagtatagal ang mga gantimpala para mabawi ang kapalit nito. Iilan lang sa modernong anime ang ganito kahigpit ang pagkakabuo. May layunin ang bawat sandali, at hindi kailanman nagiging dahilan ang bilis para sa hungkag na aksyon.

Ang mga Taong Nagpapasakit Dito

Si David ang bumubuhat sa palabas, pero si Lucy ang dahilan kung bakit tumatagal ang emosyonal na hatak nito. Siya ang netrunner na nangangarap makarating sa buwan, at nakikita niya kay David ang daan palabas ng Night City na hindi na siya naniniwalang maaaring umiral. Ang romansa nila ang nagbibigay ng tibok ng tao sa ilalim ng lahat ng chrome, at ramdam na talagang pinaghirapan ang sakit na dulot nito. Gumagana ang relasyon dahil personal sa kanilang dalawa ang pangarap na makatakas, kahit hindi pareho ang paraan ng pagharap nila rito. Napapalibutan sila ng crew ni Maine bilang isang gusgusing pamilyang nabuo sa sariling pagpili. Si Rebecca ang palamurang gremlin na halos inaagaw ang bawat eksenang pasukan niya. Kalma si Dorio, balisa si Pilar, at nananatiling mapag-ingat sina Kiwi at Falco. Ginagampanan mismo ni Maine ang papel ng mentor habang binibigyan ka ng maraming dahilan para hindi magtiwala sa mga mentor. Nakaamba sa kanilang lahat si Adam Smasher, isang pader ng metal na uhaw pumatay at kayang manakot nang walang sinasabi. Sapat ang liit ng cast para manatiling malinaw ang bawat arc. Naiintindihan mo ang bawat isa at kung ano mismo ang maaari nilang mawala. Dahil sa linaw na iyon, kahit ang mas maliliit na papel ay may matibay na puwesto sa crew. Kapag dumarating ang mga pagkawala, para itong mga suntok sa katawan dahil hindi kailanman pakiramdam na mga piyesa lang ang mga karakter na inililipat-lipat para sa plot.

Animation at Tunog

Ito ang Trigger na todo ang arangkada. Itinuturing ni director Hiroyuki Imaishi, ang malikhaing puwersang puno ng enerhiya sa likod ng Gurren Lagann, Kill la Kill, at Promare, ang Night City bilang pahintulot na itulak sa sukdulan ang bawat pandama. Umiinat at pumipitik ang mga katawan sa natatanging estilo ng studio na parang goma ang mga braso at binti. Sumasabog ang mga laban sa mga bakas ng putok, pagsirit ng dugo, at galaw ng camera na tila imposibleng mangyari sa pisikal na mundo. Dahil sa mga character design ni You Yoshinari, agad na nakikilala ang bawat tao sa kanilang silweta. Mahalaga ang linaw na iyon kapag ganito kabilis ang aksyon; puwedeng sumabog ang screen nang hindi nagiging magulong kumpol ng imahe ang mga karakter. Pero higit pa sa ingay ang sinasabi ng pagkakagawa. Habang unti-unting nawawala ni David ang kontrol sa sarili, ibinabaon siya ng animation sa nakalulunod na neon. Ipinapahayag ng mga imahe ang pagkasira niya sa halip na ipaubaya ang lahat sa script, isang bagay na hindi man lang sinusubukan ng karamihan sa mga action show. Sumasabay ang kasobrahan sa kalagayan ng isip niya, kaya iisa ang direksyong tinatahak ng spectacle at character arc. Kasing talas din ang dating ng soundtrack. Mayabang ang tindig ng opening theme ng Franz Ferdinand, habang ang sandamakmak na lisensyadong synth-pop at maingat na inilagay na mga kanta ay ginagawang mas kahawig ng music video kaysa telebisyon ang mahahalagang sequence. Sadyang pangit ang Night City, pero ginagawa ng series na kamangha-manghang maganda ang kapangitang iyon nang hindi inaalis ang anumang dumi nito.

Ang mga Ideya sa Ilalim ng Chrome

Alisin ang mga baril at nagiging kuwento ang Edgerunners tungkol sa kapalit ng pag-upgrade sa sarili sa isang lipunang ang pinahahalagahan lang ay kung ano ang maikakabit mo sa katawan. Bawat implant na ikinakabit ni David ay nagbibigay sa kanya ng kaunting dagdag na lakas habang unti-unting inuubos ang dating siya. Kaya magkaugnay ang kanyang pagsulong at pagkawasak. Ginagawang literal na kondisyon ng cyberpsychosis, na bumabagabag sa mundong ito, ang halaga ng paghahabol sa katayuan sa pamamagitan ng sariling laman. Galit at malinaw ang komentaryo nito tungkol sa uri sa lipunan kahit nakabihis bilang action spectacle. Para nang mga diyos ang mga korporasyon. Nagiging hilaw na materyal ang mahihirap, at ang ambisyon ang nagsisilbing bitag na humihikayat sa mga taong kusang pumasok sa gilingan. Hindi kailangang itago ng sistema ang ginagawa nito dahil patuloy itong binibigyan ng pag-asa ng mga kusang biktima. Kitang-kita ang paghanga ng Edgerunners sa mga klasikong cyberpunk tulad ng Akira at Ghost in the Shell, pero iba ang timpla nito dahil sa lambing nito. Malamig ang dating ng malaking bahagi ng genre. Kumakapit ang kuwentong ito sa init hanggang hindi na nito kaya, kaya napakahirap panoorin ang tuloy-tuloy nitong pagbagsak. Hindi lang basta mapangahas na nihilism ang trahedya nito. Ipinapahayag nitong ang mundong ganito ang pagkakabuo ay palaging unang lalamon ng ilang partikular na tao.

Kung Saan Ito Mahusay at Kung Saan Ito Natitisod

Namumukod-tangi ang series dahil sinusuportahan ng tunay na damdamin at napakahusay na pagkakagawa ang arangkada nito. Humahampas ito na parang tren na puno ng kargamento, saka nagtatapos sa isang ending na lubos na pinagpaguran ang sakit na dulot nito. Halos sapat na si Rebecca lang para masabing sulit itong panoorin. Nagmumula ang mga kahinaan nito sa bilis ding nagpapakapanabik dito. Dahil sa napakabilis na pacing, tuloy-tuloy ang usad ng kuwento, pero nananatiling mga balangkas lamang ang ilang miyembro ng crew sa halip na mga ganap na nabuong tao. Pagsapit ng wakas, baka hilingin mong gumugol pa ang palabas ng isang arc kasama sila bago sila inalis. Mas magiging makabuluhan ang mga pagkawala nila kung binigyan pa sila ng panahon, nang hindi binabago ang patutunguhan ng plot. Madalas din itong gumamit ng hindi kailangang kahubaran at gore, kaya minsan ay parang nakasanayan na lang ang tono sa halip na sinadyang pagpili. Hindi gaanong bumabagay sa taos-pusong emosyon ng kuwento ang paminsan-minsang ecchi na pagpapahiwatig, lalo na kapag hinihingi ng mga nakapaligid na eksena na seryosohin ang mga ito. Totoo rin ang kalupitan nito; hindi puwedeng ituring na palamuti lang ang body horror. Maaaring tuluyan itong tanggihan ng sinumang naghahanap ng mabagal na paghimay sa karakter, o hindi makasikmura ng splatter. Sa tabi ng isang obrang ginawa nang ganito kahusay ang kontrol at paninindigan, maliit pa rin ang mga problemang iyon.

FAQ