Ang Ufotable Look: Paano Binago ng Isang Studio ang Action sa Anime

Isang studio na makikilala sa isang frame

Karamihan sa mga kaswal na manonood ay hindi gaanong iniisip ang studio sa likod ng isang anime. Naaalala nila ang series at ang mga karakter nito, habang nananatiling hindi napapansin ang production house. Bihirang eksepsiyon ang Ufotable. Itinatag noong 2000, ginugol ng studio ang unang dekada nito sa pagbuo ng sariling estilo sa halip na maghabol ng hit. Nakasalalay ang estilong iyon sa 3 elementong nagtutulungan: masusing digital compositing na ginagawa sa sariling studio, effects animation na bahagi ng koreograpiya, at virtual camera na kayang gumalaw sa paraang hindi kayang iguhit nang ganoon din ng sinumang animator. Hindi inimbento ng Ufotable ang alinman sa mga kagamitang iyon. Nagmumula ang identidad nito sa pagbibigay ng seryosong pansin sa bawat isa, sa halip na iwan ang mga ito hanggang sa dulo ng produksyon. Maaaring gumamit ng ilaw ang ibang studio para tapusin ang isang eksena; sa Ufotable, halos parang pintura ang pagtrato sa liwanag. Maaaring umiwas ang ibang production sa isang komplikadong effect sa pamamagitan ng pagputol ng shot; bubuuin naman ng Ufotable ang shot sa paligid nito. I-freeze ang resulta, itago ang logo, at patayin ang tunog. Makikilala pa rin ang studio sa iisang larawang iyon. Iilan lang na anime studio ang nagawang gawing napakalinaw sa karaniwang manonood ang kanilang mga desisyon sa produksyon, at mas iilan pa ang nakagawang maging agad makilalang tatak ang mga iyon.

Kapag ang compositing ang nagiging atraksyon

Sa compositing pinagsasama ang mga iginuhit na karakter, background, ilaw, glow, haze, at lens effect para mabuo ang pinal na imahe. Sa karamihan ng studio, isa itong tahimik na huling hakbang. Ginagawa ito ng Ufotable na isa sa mga unang napapansin ng manonood, at mas malawak ang saklaw ng paggawa nito sa sarili nilang studio kaysa sa sinusubukan ng iilang kakompetensiya. May pamilyar na kinang ang mga nagiging frame. Malalim at makinis na parang pelus ang mga itim, kumakalat ang liwanag sa mga matingkad na bahagi na parang salaming may ilaw sa likod, at ang isang patong ng haze sa paligid ay nagbibigay ng kapani-paniwalang lalim kahit sa isang hindi gumagalaw na shot. Matutunton ang paraang ito hanggang sa mga pelikulang Kara no Kyoukai noong huling bahagi ng 2000s at sa mga gawa ng studio para sa Type-Moon, ang Fate/Zero at ang mga sumunod na Fate/stay night. Tamang-tama ang materyal ng mga proyektong iyon para sa estilong binubuo ng Ufotable. Naging dahilan ang ulan, neon, at mahika para punuin ng composited na liwanag ang frame. Hindi kailanman limitado ang teknik sa pagpapakinang ng mga indibidwal na bagay. Hinubog nito ang pakiramdam ng buong shot, mula sa pinakamadilim na bahagi ng background hanggang sa pinakamatingkad na mahiwagang effect. Nang makarating ang ganitong pananaw sa isang mainstream na shonen series, nakita ito ng mga manonood bilang purong palabas na kahanga-hanga sa paningin.

Apoy, tubig, at kidlat ang bumida sa laban

Pinakamalinaw na makikita ang paraang ito sa Demon Slayer. Mula sa pagiging paborito ng mga masugid na tagahanga, ginawa ng series na kilalang-kilala ang Ufotable, at nagsisilbing malawak na pagtatanghal ng effects animation ang mga Breathing technique nito. Bumubukadkad ang Water Breathing bilang rumaragasang mga along may natatanging estilo na nagpapaalala sa ukiyo-e woodblock prints. Humahagibis naman sa buong frame ang Flame Breathing bilang magkakapatong na patong ng apoy. Dumarating ang Thunder Breathing bilang isang puting kislap ng bilis. Bawat effect ay may sariling visual na katangian at tungkulin sa aksyon. Hindi lang mga nakahandang particle ang mga ito na idinagdag matapos i-animate ang laban. Pinagsasama ng mga ito ang hand-drawn animation sa digital distortion, mga tilamsik, at glow, kaya maaaring maging maganda ang mga imahe nang hindi nawawala ang pakiramdam ng panganib. Ipinapakita rin ng mga effect ang lakas at direksiyon ng bawat atake, kaya pakiramdam ay bahagi sila ng mga mandirigma sa halip na basta ipinatong lang sa kanila. Nanatiling pangunahing halimbawa ang episode 19 ng unang season. Ginamit ni Tanjiro ang Hinokami Kagura sa unang pagkakataon, at ipinakita ng episode ang animation sa telebisyon na may kalidad ng isang pelikula. Para sa maraming manonood, ang sequence na iyon ang sandaling lubos na luminaw ang kakayahan ng Ufotable. Ginamit ng studio ang matagal na nitong pamamaraan sa isang eksenang maaalala ng napakaraming manonood.

Ang imposibleng camera

Galaw ang ikatlong bahagi ng estilo ng Ufotable. Binubuo ng studio ang mga lugar sa 3D, pinapadaan ang isang virtual camera sa mga espasyong iyon, at pinagsasama ang footage sa 2D character animation. Sa prosesong ito nalilikha ang mga paikot na pagsisid at habulan sa mga pasilyo na tatak ng napakarami nitong action scene. Nahihirapan ang purong hand-drawn animation na panatilihin ang mga galaw ng camera na iyon, habang madalas namang magmukhang matigas ang mga ito sa purong CG. Sa pagitan ng dalawa gumagawa ang Ufotable, ginagamit ang espasyong may dimensiyon para sa malayang paggalaw habang nananatiling nakaugat ang mga karakter sa ekspresibong 2D animation. Ang mga tunggalian sa Fate ang nagsilbing lugar ng pagsubok. Itinatanghal ang mga laban na para bang sumama sa sagupaan ang camera, umiikot at sumisisid sa paligid ng mga kalahok habang nagaganap ang palitan sa imposibleng bilis. Madaling maging magulo ang aksyon dahil sa walang tigil na galaw, pero nananatiling malinaw ang mahahalagang sandali dahil sa pagkakaayos ng eksena. May malinaw na panganib ang teknik na ito. Kapag hindi mahusay ang pagkakagawa, nagmumukha itong game cutscene at napapansin ang mekanismo sa likod ng shot. Naiiwasan ng pinakamahuhusay na sequence ng Ufotable ang ganoong paninigas. Hindi na pakiramdam na ligtas na pinapanood mula sa labas ang isang labanan ng espada. Para bang bumabagsak ang manonood sa espasyo kasama ng mga talim, tilamsik, at katawan.

Ang bagong pamantayan at ang kapalit nito

Napakalaki ng naging epekto nito sa action sa anime. Nang dumating ang pelikulang Mugen Train, ito ang naging pinakamataas ang kinita sa kasaysayan ng takilya sa Japan, at inagaw ang rekord na hawak ng Spirited Away mula pa noong 2001. Pinatunayan ng tagumpay nito na ang pagpapatuloy ng isang TV anime ay maaaring maging mainstream na blockbuster sa halip na manatiling isang espesyal na pangyayari para lamang sa mga dati nang fan. Ang mas pangmatagalang pagbabago ay ang visual na pamantayang itinatag nito. Dati, pambihirang papuri ang sabihing mukhang pelikula ang isang episode. Unti-unti na itong naging pamantayang inaasahan ng mga manonood, at makikitang nagsisikap ang ibang studio na tugunan ang kahilingang iyon. Hindi lahat ay gusto ang paraan ng Ufotable. Ayon sa mga kritiko ng labis na kintab at composited na liwanag nito, maaaring mapalabo ng digital na kinang ang hilaw at ramdam na character acting na makikita sa mga gawa ng mga studio tulad ng MAPPA sa Jujutsu Kaisen at Chainsaw Man. Tinutukoy ng kritikang iyon ang isang tunay na pagkakaiba ng panlasa. Mas pinapahalagahan ng isang paraan ang digital na palabas na parang ipininta, habang mas binibigyang-diin ng isa ang magaspang na katangian ng hand-drawn animation. Ang pagkakaiba nila ang nagtutulak ngayon sa isa sa pinakamaiinit na usapan tungkol sa modernong action anime. Hindi tinapos ng Ufotable ang usapang iyon, pero dahil sa tagumpay nito kaya naging napakalaganap ang usapan. Binago ng studio kapwa ang laki ng palabas na inaakala ng mga manonood na kayang ihatid ng mga production sa telebisyon at ang mga pamantayang ginagamit ng mga tao sa paghusga rito.

FAQ