Ang Istilo ng Kyoto Animation: Paano Binago ng Isang Studio ang Kagandahan sa Anime

Kung saan inilaan ng KyoAni ang budget

Tingnan mo kung saan ginagastos ng isang produksyon ang pera nito at makikita mo kung ano ang mahalaga para rito. Ibinubuhos ng Demon Slayer ang lahat sa sandaling tumama ang espada sa isang demonyo. Ganoon din ang Attack on Titan kapag bumigay ang isang pader. Bagay ang mga pagpiling iyon sa kani-kanilang kuwento. Iba ang nakataya sa Hyouka: ang kasaysayan ng isang pamilya, isang student film na may hindi nagtutugma, at isang lumang antolohiyang inaamag sa clubroom. Gayunman, dinidirehe ni Yasuhiro Takemoto ang mga problemang ito na para bang sila ang mga huling misteryo sa mundo. Sadyang pinananatiling maliit ng series composition ni Shouji Gatou ang mga palaisipan dahil hindi naman ang laki ng mga ito ang tunay na pang-akit. Dahil may 2 cour ang series, may sapat na espasyo ang isang deduksyon para mabuo sa loob ng isang buong eksena. Pinupuno ng studio ang espasyong iyon ng mga mukha, kamay, at silid sa halip na sunod-sunod na pangyayari. Hindi lang ito palamuting idinikit sa isang simpleng show. Isa itong matibay na pananaw kung aling mga sandali sa buhay ang nararapat paglaanan ng pinakamagagandang drawing, at pinaninindigan iyon ng Hyouka sa bawat eksena. Ang isang paghinto ay binibigyan ng atensyong maaaring ilaan ng ibang series sa isang banggaan. May panahon ang isang maliit na pagkaunawa na mabakas sa ilang mukha bago pa ito ipaliwanag nang malakas ng sinuman. Kita ang gastos, pero higit na mahalaga kaysa sa kabuuang halaga ang pagpili kung saan ito ilalaan.

Liwanag na may pakiramdam ng oras

Ang liwanag ang pinakaginagayang bahagi ng istilo ng KyoAni, at madalas ay hindi nauunawaan ng mga gumagaya kung ano ang silbi nito. Sa isang frame ng KyoAni, ang liwanag ay nagsisilbing orasan at tagapagtakda ng mood. Ang kulay amber na unti-unting tumatawid sa sahig ng clubroom ay nagsasabi kung gaano na katagal na magkasamang nakaupo ang apat at kung gaano sila nag-aatubiling umalis. Mas pinapalawak pa ng Hyouka ang paraang ito. Nagiging isang estilong pagtatanghal sa isip ang mga deduksyon ni Houtarou Oreki, pansamantalang naliliwanagan ang ordinaryong mundo na parang entablado, bago bumalik ang eksena sa isang pasilyo sa dapithapon. Ihambing iyon sa matinding banta ng sodium light sa Chainsaw Man o sa malamig at asul na geometry ng Bakemonogatari. Magaganda silang tatlo, pero magkakaiba ang epekto na nais nilang makamit. Ginagawang banta at abstraksyon ng dalawa ang liwanag. Ginagamit naman ito ng KyoAni bilang patunay na umiral ang isang lugar at sandali. Totoo ang silid na ito. Talagang nasa ganitong posisyon ang araw. May isang taong maaalala ang partikular na hapong ito habang buhay. Malapit sa damdamin ang epekto dahil may praktikal na silbi muna ang pag-iilaw bago nito hinging hangaan. Inilalagay nito ang mga karakter sa isang tunay na oras ng araw, saka hinahayaang bigyan ng lumilipas na oras na iyon ng kulay ang eksena. Nagmumula ang ganda sa pansin sa oras, hindi sa makintab na filter na ipinatong sa larawan.

Pag-arte ng mga karakter bilang pangunahing epekto

Mas tahimik at higit na mahirap gayahin ang ikalawang inobasyon: pag-arte ang ina-animate ng KyoAni sa halip na basta paggalaw lamang. Ang pagkamausisa ni Eru Chitanda ay hindi lang nakasulat, itinanghal din ito. Lumalapit siya, itinititig ang mga mata kay Oreki, at ginagawang isang eksenang kasing tindi ng tunggalian ang simpleng pagtatanong ng isang babae. Kitang-kita na ang pilosopiya ni Oreki ng pagtitipid ng enerhiya bago pa niya ito ipaliwanag. Makikita mo ito sa kanyang pagyukod, sa paraan ng pagdadala niya ng bag, at sa laki ng pagsisikap na tila kailangan niya para magkibit-balikat. Isinasabuhay nina Mayaka Ibara at Satoshi Fukube ang isang buong relasyon sa pamamagitan ng mga sulyap at timing habang iba ang pinag-uusapan nila. Ginagamit ng K-On! ang parehong paraan kapag nangangapa ang mga daliri patungo sa fretboard. Itinututok naman ng Nichijou ang eksaktong husay na iyon sa pagmamasid sa kahangalan, hanggang ang isang nahulog na sausage ay magkaroon ng bigat na parang sa opera. Gumagalaw ang mga eksenang ito, siyempre, pero hindi paggalaw lamang ang nagbibigay sa mga ito ng lakas. Ang bawat pagpili ay akma sa isang partikular na tao sa isang partikular na sandali. Inilalantad ng tindig ang saloobin, inilalantad ng timing ang isang iniisip, at maaaring ibunyag ng munting pagkaantala ang damdaming hindi binibigkas sa script. Kapag ang pag-arte mismo ang nagiging epekto, parang tamad nang paglalarawan ang sabihing maganda lang ang gawa ng studio. Inilalarawan ng maganda ang itsura. Hindi nito naipapaliwanag kung gaano kalinaw mag-isip ang mga karakter na ito sa pamamagitan ng kanilang katawan.

Pagbibigay ng nararapat sa mga ordinaryong lugar

Sineseryoso rin ng KyoAni ang heograpiya sa paraang hindi pangkaraniwan. Ang mga background nito ay parang paliwanag ng isang location scout kung bakit sulit puntahan ang isang partikular na hagdanan, pampang, o pangunahing kalye sa maliit na bayan. Hindi lang basta walang kinikilingang tanawin ang mga ito sa likod ng mga karakter. Iginuguhit ang bayan ng Hyouka nang may paghanga na karaniwang inilalaan sa mga kabisera ng fantasy, at tahimik na binabago ng pasyang iyon ang pakiramdam ng pang-araw-araw na buhay. May tekstura at kasaysayan ang bayan. Isa itong lugar na tinitirhan ng mga teenager, sa halip na bakanteng espasyong inilaan lang para tayuan nila. Umabot nang lampas sa sariling mga gawa ng studio ang epekto nito. Ipinakita ng KyoAni na handang manood ang audience ng mga bahaging napakaganda ng pagkakagawa kahit halos walang nangyayari, at nagbukas iyon ng isang buong landas: ang mga campsite ng Laid-Back Camp, ang masisikip na live house ng Bocchi the Rock!, ang isla sa Barakamon, at ang katahimikan ng maliit na bayan sa Natsume's Book of Friends. Matagal nang umiiral ang slice-of-life bago pa ang alinman sa mga ito, pero bihira itong magkaroon ng pagkakataong magmukhang magastos. Ginawa ng KyoAni na seryosong posibilidad sa negosyo ang ordinaryong buhay na napakahusay ang pagkakagawa. Marami sa industriya ang tumahak sa landas na iyon mula noon. Mas malawak ang naaabot ng pamanang ito kaysa sa anumang isang kahanga-hangang cut dahil binago nito kung ano ang maaaring ituring ng isang studio na mahalaga sa paningin. Ang isang karaniwang kalye o clubroom ay maaari nang bigyan ng parehong pag-iingat gaya ng isang kabisera ng fantasy at makuha ang atensyon ng audience nang hindi humihingi ng paumanhin sa katahimikan nito.

Ang pinakamalakas na argumento laban sa istilo ng KyoAni

Nararapat ilahad ang pinakamalakas na bersyon ng salungat na argumento. Iniidealisa ng istilo ng KyoAni ang mundo sa halip na obserbahan ito. Walang dungis ang balat, walang dumi ang mga paaralan, at parang pinakinis ang mundo tungo sa isang mainit at komportableng anyo. Sa ganitong pagbasa, pinapaganda ng estilo ang mga paksa nito sa halip na ipakita ang realidad. Maaaring tabunan ng kaaya-ayang panlabas nito ang mga alitan, na tumutulong magpaliwanag kung bakit may mga show ang studio na nawawalan ng direksyon at kung bakit maaaring makitid ang pakiramdam ng saklaw nito kapag iisa ang ginintuang tono ng komedya at dalamhati. May isa pang tradisyon na naninindigang dapat kang guluhin ng kagandahan. Sadyang awkward ang mga linya sa Ping Pong the Animation. Ipinapakita ng Devilman Crybaby ang mga katawang tila pinahid at nilalagnat. Binabaluktot ng Mob Psycho 100 ang mga larawan nito sa pamamagitan ng distorsyong parang nababanat na pintura. Sa tabi ng mga gawang iyon, maaaring magmukhang isang magandang nailawang silid ang KyoAni na nakasara ang lahat ng bintana. Mas tumitindi ang kritisismo kapag direktang inilapat sa Hyouka. Alisin ang kinis nito at ang matitira ay isang grupo ng mga teenager na lumulutas ng mga tanong sa trivia. Sa ganoong pananaw, ang magastos na pagkakayari ay mukhang kintab lamang na ipinatong sa manipis na materyal. May bigat ang pagtutol na ito dahil totoo ang ginhawang dulot ng estilo, at talagang bumabalik ang studio sa isang nakikilalang visual na tono. Kailangang ipaliwanag ng anumang pagtatanggol kung bakit angkop sa Hyouka ang kinis na iyon, sa halip na ituring ang kagandahan lamang bilang sapat na sagot.

Bakit mahalaga sa kuwento ang husay sa pagkakagawa

Ang sagot ay dinadala ng husay sa pagkakagawa ang argumento ng kuwento sa halip na alalayan lamang ito mula sa labas. Sinusundan ng Hyouka ang isang binatang nagpasiyang walang anumang karapat-dapat sa kanyang enerhiya habang nakikilala niya ang isang dalagang naniniwalang karapat-dapat sa kanyang enerhiya ang lahat. Gumagana lamang ang premise na iyon kung malinaw na pumapanig kay Chitanda ang kamera. Kapag talagang ganoon kaganda ang liwanag sa isang mapurol na hapon, hinahamon ang kawalang-pakialam ni Oreki sa bawat eksena. Alisin ang kinis at hindi isang mas maigsi at mas matipid na show ang makukuha mo. Isang sirang show ang resulta, dahil ang mga larawan ang ebidensya laban sa paraan niya ng pagtingin. Nalulutas ang usapin sa isang simpleng pagsubok. I-mute ang isang eksena ng KyoAni at mauunawaan pa rin ang kahulugan nito. Ang pag-aalinlangan, pag-iwas ng tingin, at pinahabang katahimikan ay naghahatid ng impormasyong hindi kailanman sinasabi ng dialogue. Hindi iyon kayang gawin ng dekorasyon. Kaya ang pangmatagalang ambag ng studio ay hindi isang palette na naghihintay gayahin ng ibang artist. Isa itong pagbabago sa mismong pamantayan. Hindi na lamang kung gaano karami ang maaaring gumalaw sa isang segundo ang sukatan ng mahusay na animation. Kasama na rin dito kung gaano karami ang kayang mapansin ng isang produksyon. Bawat creator na nagpaganda at nagmukhang magastos ng isang tahimik na show mula noon ay kumikilos sa loob ng pagbabagong iyon, mangyari man ang eksena sa tabi ng pampang, sa isang clubroom, o sa ilalim ng mahinang liwanag ng isang ordinaryong hapon.

FAQ