Ang Pagsikat ng Idol Anime: Mula Macross hanggang Oshi no Ko

Ang Angkan ni Minmay: Kung Saan Nagsimula ang Format

Ipinanganak ang format noong unang bahagi ng dekada 1980, sa loob mismo ng isang mecha show. Ipinakilala ng Super Dimension Fortress Macross si Lynn Minmay, isang pop idol na ang mga kanta ay nagiging literal na sandata sa isang digmaan sa pagitan ng mga bituin. Ito ang unang pagkakataong ginawang salik na nagpapasya sa takbo ng kuwento ang pagtatanghal ng isang mang-aawit sa anime. Ang ideyang iyon, na maaaring maging mahalaga sa kuwento ang isang concert, ang binhi ng lahat ng sumunod. Masusundan ang angkang ito sa mga sumunod na Macross hanggang sa Macross Frontier, kung saan ginagawang larangan ng labanan ng magkaribal na diva na sina Sheryl Nome, isang sikat nang superstar, at Ranka Lee, isang sumisikat na mang-aawit, ang entablado, at ginagawang kasukdulan ang kanilang duet. Sa Macross, may kapangyarihan ang idol music na sabay na kumilos sa mga hukbo at umantig sa mga puso. Mahalaga na dito nagsimula ang genre, nakakabit sa engrandeng palabas at mabibigat na nakataya, sa halip na basta ginawa para kumita. Mula pa sa simula, matagal bago itinuring na sariling kategorya ang pagsikat ng idol anime, nakaugat na rito ang ideyang kayang itulak ng isang pagtatanghal ang kuwento, sa emosyonal at literal na paraan.

Ang Concert ang Tampok na Eksena

Ito ang dahilan sa istruktura ng genre kung bakit tuloy-tuloy ang produksyon nito. Sa shonen, isang laban ang kasukdulan. Sa idol anime, isang pagtatanghal ang kasukdulan, at maaari itong ulit-ulitin nang walang hanggan. Natatapos ang isang tournament arc; ang isang grupo ay puwedeng magkaroon ng bagong concert sa bawat episode, na may bagong kanta, bagong costume, at bagong routine, nang walang katapusan. Dahil dito, may likas na dahilan ang format na regular na gumawa ng bagong content na puwedeng ibenta, isang bagay na wala sa ibang genre ng drama. Pinangunahan ng The iDOLM@STER at Love Live ang alon na ginawang industriya ang ideyang ito, mga franchise na umiikot sa pagbuo ng grupo at pagsubaybay rito mula sa mga bakanteng rehearsal room hanggang sa mga entabladong sold out. Bawat arc ay dahilan para sa isa pang pagtatanghal, at bawat pagtatanghal ay isa pang single. Naging teknikal na pasikatan din ng genre ang mga dance sequence, kung saan ibinubuhos ng mga studio ang kanilang CG budget para maipakita ang koreograpiyang hindi kayang panatilihin linggo-linggo kung puro hand-drawn lang. Hindi basta dagdag lang sa idol anime ang engrandeng eksenang ito. Ito ang buong makina, at dinisenyo itong patuloy na umandar nang walang hanggan.

Ang Media-Mix: Mga Kathang-Isip na Naglilibot

Nasa labas ng screen ang ikalawang makina. Bihirang anime lang ang isang idol anime; isa itong bahagi ng media-mix, at ang pinakamahalagang bahagi nito ay totoo. Live na itinatanghal ng mga voice actress na gumaganap sa mga karakter ang mga kanta, naka-costume, at pinupuno ang mga totoong arena ng fans na dumating para makita ang isang kathang-isip na grupo na nabuhay sa entablado. Hindi lang discs ang ibinenta ng Love Live at The iDOLM@STER; ginawa nilang mga artistang naglilibot ang kanilang cast, na may mga concert, popularity poll na binobotohan ng fans at nagpapasya sa kapalaran ng mga karakter, at mobile game kung saan gumagastos ng totoong pera ang mga manlalaro para makuha ang paborito nila. Ang 2.5D na siklong ito, kathang-isip sa screen, mga totoong performer sa entablado, at paggastos sa app, ang dahilan kung bakit patuloy na kumikita nang malaki ang mga idol franchise kahit matagal nang tapos ang anime. Walang ibang genre na ganito kahigpit ang ugnayan ng audience sa produkto. Ipinapatalastas ng show ang concert, ipinapatalastas ng concert ang laro, at pinapakain ng buong siklo ang sarili nito. Anuman ang tingin mo sa makinang iyan, mas naipapaliwanag nito ang tibay ng genre kaysa sa anumang bahagi ng kuwento. Ang industriyang nasa likod ng idol anime ang tunay na bida.

Ang Kuwento ng mga Dehado

Alisin ang merchandise at matibay pa rin ang natitirang kuwento. Sa kaibuturan nito, sports narrative na nakasuot ng sequins ang idol anime: isang grupo ng mga hindi kilala na humahabol sa isang imposibleng pangarap, pinagdurugtong ng walang tigil na ensayo, habang humaharap sa mga karibal, panahong hindi maganda ang takbo, at palagiang bantang mabuwag. Palitan ang tournament ng concert at pareho ang mga pangyayari: ang training montage, ang masakit na pagkatalo, ang pagbawi, at ang huling pagtatanghal kung saan nakataya ang lahat. Dahil sa istrukturang iyan, tumatagal ang format lampas sa mga uso na pumapatay sa ibang genre. Ilagay ito sa kahit anong setting at gagana pa rin: mga schoolgirl na bumubuo ng club para iligtas ang kanilang paaralan, mga nangangarap mula sa probinsya na gustong makilala ang kanilang bayan, o mga beteranong kumakapit sa huling pagkakataong mapansin. Karaniwan ang pangarap sa pinakamagandang paraan, isang balangkas na puwedeng punuin ng kahit sinong mga karakter. Kapag sinamahan ng pagkakaibigang nasa puso nito, na nagtutulak sa mga manonood na ituring na kanila ang mga karakter, nalilikha nito ang matindi at personal na debosyong inaasahan ng buong negosyo. Sadyang simple ang kuwento, dahil ang mga simpleng kuwento ang madaling palawakin.

Kinakain ng Genre ang Sarili Niyang Mito

Pagsapit ng huling bahagi ng dekada 2010, sapat nang nakaugat ang format para simulan nitong busisiin ang sarili, at doon nito nalikha ang ilan sa mga pinakakawili-wiling gawa nito. Kinuha ng Zombie Land Saga ang karaniwang kuwento ng pagsikat ng isang grupo at ginawang grupo ng mga muling binuhay na bangkay ang mga miyembro nito, mga patay na babaeng ginawang idols ng isang pasigaw at delusyonal na manager. Isa itong parody na halatang mahal ang bagay na kinukutya nito, ginagamit ang mga cliche ng genre bilang punchline habang ibinibigay pa rin ang mga nakakakilabot sa gandang sandali sa concert na pinaghirapan ng mga karakter. Pagkatapos, ginawang matalim na panistis ng Oshi no Ko ang satire. Nagsisimula ito sa pagpatay sa isang minamahal na idol at ginagamit ang pagkabiglang iyon para dalhin ang audience sa likod ng tabing ng industriya: ang mga ngiting gawa-gawa, ang parasocial na pagkahumaling, at ang pagsasamantala sa napakabatang performers. Sa paggawa nito, naging isa ito sa mga pinakapinag-usapang anime ng panahon nito. Ang isang genre na kayang ipagdiwang ang pantasya nito at himayin iyon sa loob ng iisang dekada ay hindi nauubusan ng ideya. Patunay ito na sapat nang yumaman ang format para punahin ang sarili mula sa loob.

Ang Pagtutol: Isang Makinang Nagbebenta ng Merchandise na Nagkukubli

Ang pinakamalakas na pagtutol ay ang tapat na argumento: isang makinang nagbebenta ng merchandise ang idol anime na nagkataon lang na nagkukuwento. Ayon sa argumento, umiiral ang mga show para magbenta ng CDs, gacha pulls, at sangkatutak na character goods; mga produkto muna ang idols bago sila maging mga karakter, at mga patalastas ang mga kuwento na may emosyonal na soundtrack. Mas malala pa, may tunay na kabulukan sa totoong industriyang pinapaganda ng mga show na ito: mabibigat na schedule, mahihigpit na kontrata, pagbabawal sa pakikipag-date, at mga performer na kinukuha sa napakabatang edad. Hindi paranoid ang kritikang iyan; sa malaking bahagi, tama ito tungkol sa ekonomiya ng industriya, at niloloko lang ng sinumang nagsasabing purong sining ang idol anime ang sarili nila. Pero hindi kailanman binura ng komersyal na gamit ang artistikong halaga, at maraming tumatagal na obra ang pinopondohan ng merchandise nang hindi nagiging hungkag. Ang mas mabigat na punto, sang-ayon na sa mga kritiko ang pinakamagagandang idol anime. Ang pagsasamantalang iyon ang buong tesis ng Oshi no Ko, at hayagang nagbibiro ang Zombie Land Saga tungkol sa idols bilang mga produktong ginawa. Ang isang genre na ganito kahandang usigin ang sarili nitong negosyo ay hindi itinatago ang makina; inilalagay nito ang makina sa entablado. Nanggagaling ang tibay nito sa tapat na pagsasanib ng pangarap at industriya, hindi sa pagpapanggap na wala ang ikalawa.

FAQ