Studio Shaft at ang Pagkiling ng Ulo na Nagbago sa Anime

Bakit Napakagastos ng Isang Usapan

Sa dialogue nauubos ang budget ng television anime. Halos hindi gumagalaw ang mga karakter, tila walang gaanong enerhiya ang shot, at kailangan pa ring punuin ng eksena ang mga minutong nakalaan dito ayon sa iskedyul. Karamihan sa mga studio ay gumagastos nang sapat para magmukhang mayaman sa detalye ang katahimikan. Gumagamit ang ufotable ng compositing at camera work, kaya kahit ang isang tahimik na pag-uusap sa Demon Slayer ay nababalot ng liwanag at lalim. Inilalaan naman ng Kyoto Animation ang pera sa acting, kaya kayang dalhin ng isang mukha sa Violet Evergarden ang eksena sa pamamagitan lang ng maliliit na pagbabago sa ekspresyon. Parehong bumibili ng katapatan sa detalye ang dalawang paraan, kaya hindi talaga nawawala ang gastos. Iba ang piniling puhunan ng Shaft. Sa mga biswal na desisyon ito gumastos sa halip na sa dagdag na drawing. Tumatama ang isang biglaang cut sa tamang sandali. Mas mabilis na naihahatid ng isang text card ang isang kaisipan kaysa sa dialogue. Nagiging isang patag na kulay ang silid na may iisang maingat na piniling prop. Walang patutunguhan ang mga hagdan at walang kisame ang mga pasilyo. Nariyan din ang pagkiling, kung saan ibinabagsak ang ulo nang napakalayo paatras na ang larawan ay mukhang sinadyang pose sa halip na nahuling sandali. Wika ito ng teatro na ipinasok sa proseso ng produksiyon sa telebisyon. Itinatanghal ng Shaft ang isang usapan sa halip na kunan lang ito, at nakakalikha ang pagtatanghal ng cinematography nang hindi nangangailangan ng tuloy-tuloy na galaw. Mahalaga ang pagtitipid, pero mahalaga rin ang resulta. Sinasabi ng bawat nawawalang pader at biglaang cut na hindi pisikal na realismo ang prayoridad ng eksena. Napupunta ang pansin sa balanse ng kapangyarihan sa pagitan ng mga nag-uusap at sa kung ano ang nangyayari sa isip nila. Nagiging pananaw ang isang solusyon sa kakulangan ng budget.

Ipinapakita ng Bakemonogatari ang Buong Biswal na Wika, Pero May Kondisyon

Sa Bakemonogatari, nagagamit nang lubos ang biswal na wikang iyon. Kadalasan, ang mga supernatural na kaso ay nagbibigay lang ng dahilan para sa dalawang taong pag-usapan ang isa’t isa hanggang wala nang malusutan. Itinuturing ng Shaft ang mga labanang ito sa salita na parang labanan sa ibang serye. Dumarating ang mga cut na parang mga pagsalag. Nagbabago ang background sa gitna ng pangungusap para ipakita kung sino ang nakalamang. Isang salita ang lumilitaw sa screen sa laki na hindi matutumbasan ng anumang pagbigkas. Nakakahipnotismo ang epekto, at sinuportahan ng pamamaraang ito ang isang malawak na franchise na nakabatay sa ideyang sapat na ang usapan para abangan ng mga manonood. Ito rin ang pinakapaborableng materyal na maaaring napunta sa Shaft, kaya mas mahina itong patunay na kailangan ang estilo. Serye na tungkol sa usapan ang pinagkunan nito mula pa lang sa simula. Mabulaklak at may kamalayan sa sarili ang prosa nito, at gustong-gusto nitong lumihis sa paksa. Likas na bagay ang lubos na estiladong biswal na wika sa sulating mismong estilo ang pundasyon. Pinapatunayan ng Bakemonogatari na mahusay na mahusay magsalita ng wikang ito ang Shaft, pero hindi nito mapapatunayang may naidagdag ang wika na wala na sa script. Magkapanig na ang serye at ang studio mula sa unang eksena. Para makita kung kayang maghatid ng mga pamamaraan ng Shaft ng impormasyon sa kuwento nang kusa, kailangan ng kuwentong may nauunawaan ang mga larawan bago pa ito aminin ng mga karakter o ng dialogue. Mas mahirap na pagsubok iyon, at dumarating ito sa isang orihinal na produksiyon sa halip na adaptation.

Ginawang Bahagi ng Kuwento ng Madoka ang Estilo

Orihinal na produksiyon ang Puella Magi Madoka Magica. Walang manga o light novel, at walang panlabas na blueprint na maaaring pagtaguan ng studio. Si Akiyuki Shinbou ang direktor. Dahil sa orihinal na character design ni Ume Aoki, may malalambot at bilugang mukha ang mga karakter na bagay sa isang banayad na palabas pagkatapos ng klase. Si Yuki Kajiura ang gumawa ng score. Sa isa sa mga ending, siya rin mismo ang sumulat ng komposisyon, arrangement at lyrics. Nagkakawatak-watak ang inaasahang biswal na mundo kapag pumapasok ang mga babae sa mga espasyo ng witch. Parang nagbabago ng midyum ang animation: napapalitan ng collage ang ginupit na papel, saka sumisingit ang groteskong anyong scrapbook na para bang footage na hiniram sa ibang pelikula. Alam ng palabas na nakikita mo ang mga dugtungan at hindi nito sinusubukang pagtakpan ang mga iyon. Ang banggaang iyon ang argumento ng Madoka, na ipinapahayag sa larawan bago pa ito masabi ng sinumang karakter. Hindi maaaring magsama ang magiliw na panlabas na anyo at ang mga mapanganib na espasyo, pero kailangang tumawid ng mga babae sa pagitan ng mga ito. Kaya ang unang tunay na pagliko ng kuwento ay parang pagbukas ng trapdoor sa ilalim ng serye, sa halip na isang matalinong twist na idinagdag pagkatapos ng setup. Matagal ka nang binabalaan ng mga larawan. Ginagawa rin ni Kyuubey ang parehong panlilinlang sa mas maliit na antas. Iginuhit ang mascot para magmukhang kaibig-ibig, pero inanimate sa paraang may kakaiba at hindi tama. Hindi kailanman kumukurap o nagbabago ang mukha nito, kahit habang iniaalok nito sa iyo ang pinakamahalagang kasunduan sa buhay mo. Mawawala ang pahiwatig na iyon kung basta kinunan lang ng isang studio ang mga usapan. Dahil sa pagtatanghal ng Shaft, nararamdaman ng mga manonood ang panganib bago pa ito pangalanan ng script, kaya naghahatid ang estilo ng impormasyong sadyang ipinagkakait ng mga salita.

Ang Pagtutol: Kapag Naging Paulit-ulit na Gawi ang Pagdidirek

Nararapat sagutin nang direkta ang pinakamalakas na kritisismo. Maaaring magmukhang nakasanayang galaw lang ang pagkiling. Kayang magpanggap ng mga text card na may lalim ng pag-iisip sa halaga lang ng isang font. Maaaring isipin na ang mga walang lamang estiladong silid ang iginuguhit ng studio kapag hindi nito kayang gumastos para sa isang kapani-paniwalang silid. Kapag ganito na kadaling makilala ang isang tatak, maaaring tumigas ang pagdidirek at maging branding na lang. Baka logo na ng studio ang pinapalakpakan ng mga manonood habang nababawasan ang pansin nila sa eksena. Ang Nisekoi ang ebidensiya. Ginagamit nito ang lahat ng teknik, kabilang ang cutting, typography at imposibleng mga interior, sa isang karaniwang love triangle. Ang resulta ay kawalan na napakagandang kinunan. Makatarungan ang puna, at kung itatanggi iyon, fandom na ang pumapalit sa kritisismo. Pero ipinapakita pa rin nito ang limitasyon ng gamit, sa halip na patunayang mali ang gamit mismo. Binuo ang wika ng Shaft para ilagay sa screen ang panloob na buhay ng isang karakter. Kapag mayaman ang panloob na mundo ng karakter, kayang abutin ng mga larawan ang damdaming hindi maabot ng dialogue. Kapag nakasalalay sa hindi pagkakaunawaan ang plot, halos palamuti na lang sa mekanismong iyon ang parehong mga larawan. Hindi binubura ng Nisekoi ang naabot ng Madoka. Ipinapakita nito na hindi makakalikha ng lalim ang isang biswal na wika kung walang lalim sa materyal na maipapahayag. Kailangan pa rin ng amplifier ng signal. Kayang gawing sapat na maganda ng Shaft ang pagpapalakas para malihis ang pansin sa kawalang iyon, at iyan mismo ang dahilan kung bakit tumatama ang kritisismo. Hindi mapagpapalit ang ganda at layunin, kahit pareho ang ginagamit na cuts at nakatagilid na mga leeg.

Pinatutunayan ng March Comes in Like a Lion ang Lawak ng Kaya Nito

Kung bagay lang sa pangamba at irony ang wika ng Shaft, mananatili lang itong gimik ng isang genre. Sinasagot ng March Comes in Like a Lion ang alalahaning iyon. Bumabalik ang mga pamilyar na teknik: nagiging kawalan ang mga background, ginagambala ng abstraction ang ordinaryong espasyo, at pinupuno ng tubig o panahon ang isang frame kung saan dapat ay may silid. Sa pagkakataong ito, nakatuon ang mga iyon sa depresyon at pamilya, pati sa mabagal at hindi kaakit-akit na proseso ng pagbuti. Lumilitaw ang pag-iisa ng isang batang lalaki bilang literal na bakanteng espasyong nakapalibot sa kanya. Nagiging tanawin ng isip ang isang laban sa shogi sa halip na manatiling dalawang taong nakaupo sa harap ng board. Angkop ang pasyang iyon dahil hindi naman kailanman ang board mismo ang kawili-wiling bahagi ng shogi. Hindi nakikipagsabwat ang serye sa manonood, at walang ironic na distansiya ang mga larawan. Ang mga teknik na nagparamdam na tila nalason ang maliwanag na maliit na bayan ng Madoka ang nagpaparamdam na parang pagliligtas ang tahimik na pagsasalo sa March Comes in Like a Lion. Ang kakayahang iyon ang naghihiwalay sa tinig ng isang studio mula sa nakasanayan lang nitong gimik. Inuulit ng gimik ang iisang epekto. Kayang ipahayag ng isang wika ang magkasalungat na karanasan nang hindi nawawala ang identidad nito. Ginamit ng Shaft ang parehong biswal na wika para sa mundong may panganib sa likod ng tamis nito at para sa tahanang ang init ay tumutulong sa isang tao na mabuhay. Nakikilala ang mga anyo sa pareho, pero nagbabago ang emosyonal na kahulugan ng mga iyon depende sa mga taong nasa frame. Mas matibay na ebidensiya ang kakayahang umangkop na iyon kaysa simpleng pagkakaiba-iba ng paksa. Ipinapakita nitong nauunawaan ng studio kung bakit gumagana ang mga teknik nito, sa halip na inuulit lang ang mga iyon dahil kilala ng audience ang brand.

Ang Impluwensiyang Nakatago sa Makabagong Anime

Tingnan kung paano ngayon gumagamit ng cuts ang anime sa isang usapan. Nagiging punchline ang typography. Nagiging mga bloke ng kulay ang mga interior. Itinutulak ng isang biglaang smash cut ang larawan tungo sa abstraction kapag napupunta ang isip ng isang karakter sa lugar na hindi masundan ng pisikal na silid. Makikita na ngayon ang diyalekto ng Shaft sa mga studio na halos wala nang ibang pagkakatulad dito. Diretsong ipinapasok ng Trigger ang mga title card sa ilan sa pinakapuspusan sa galaw na animation ng panahon nito sa Kill la Kill. Naging isang mahalagang batayan sa sarili nitong karapatan ang Puella Magi Madoka Magica. Madalas itong itabi sa Neon Genesis Evangelion kapag pinagtatalunan ng mga tao ang layunin ng deconstruction, at nanatili itong malapit sa tuktok ng mga ranking ng komunidad habang dumarating at lumilipas ang mas bago at mas magagarbong serye. Kahit ang kasaysayan ng broadcast nito ay dapat sana ay nakasira sa epekto. Naantala ang huling bahagi matapos ang lindol at tsunami na tumama sa Japan noong tagsibol na iyon. Kalaunan, ipinalabas ito bilang dalawang magkasunod na episode, kaya dumating ang ending nang ilang linggong huli sa iskedyul at labas sa nilalayong ritmo. Tumama pa rin ito. Itinuring din ng Shaft na parang gallery ang broadcast. Nagtatapos ang mga installment sa mga guest illustration mula sa mga artist sa labas ng studio, at kay Ume Aoki napunta ang huli. Bumabalik ang lahat ng ito sa sikat na pagkiling ng ulo. Hindi naman talaga iyon biro tungkol sa mga leeg. Iginiit doon ng Shaft na bahagi ng malikhaing pag-akda ang pagpili ng framing. Hindi kailangang gayahin ng isang usapan ang camera na nakatutok sa isang kapani-paniwalang silid. Maaari nitong ibaluktot ang espasyo sa paligid ng isang kaisipan, pagdalhin ng argumento ang isang pose, o palitan ng biswal na impact ang pisikal na aksiyon. Sa mga sumunod na taon, inangkin ng anime ang ideyang iyon, madalas nang lubusan kaya hindi na ipinapakita ng impluwensiya kung saan ito nanggaling.

FAQ