Studio Pierrot: Ang Tahanan ng mga Higante ng Shonen

Ang Studio na Pangmatagalan Kung Maglaro

Karamihan sa mga studio ay gumagawa ng isang palabas. Pinanatili naman ito ng Pierrot sa ere. Ang Bleach, na hinango sa Weekly Shonen Jump manga ni Tite Kubo tungkol sa isang high school student na nakakakita ng mga multo at nauuwi sa pag-ako sa trabahong hiniram niya mula sa isang shinigami, ay isa lamang haligi ng portfolio na nagdala rin sa Naruto hanggang Naruto Shippuden at Boruto: Naruto Next Generations, kasama ang Yu Yu Hakusho isang henerasyon bago iyon at ang Black Clover nitong mas kamakailan. Tingnan ang listahang iyan bilang negosyo sa halip na argumento ng fandom, at may isang malinaw na katotohanang lilitaw: ito ang studio na tumanggap ng mga trabahong itinuturing ng iba na panganib sa karera. Nakakapagod ang lingguhang slot na humahabol sa isang hindi pa tapos na manga. Hindi umaadjust ang mga schedule. Hindi nagpapahinga ang mga designer. Ang team na nag-aanimate ng laban ngayong linggo ay nakatalaga na rin sa susunod. Hindi lang basta nakaligtas ang Pierrot sa pressure na iyon; binuo nito ang kakayahan bilang institusyon para harapin iyon, sa ilang pangunahing serye nang sabay-sabay. Anuman ang tingin mo sa mga resulta, totoo ang husay sa pagpapatakbo na kailangan dito, at ang mga studio na pinupuri ngayon dahil sa kanilang pulidong single-cour productions ay hindi pa kailanman sumubok ng anumang malapit dito.

Kalinawan ang Sining na Walang Nagmamarka

Tingnan kung ano talaga ang hinihingi ng isang matagal na shonen, at hindi iyon sakuga. Kalinawan iyon. Kailangang mabasa agad ang isang laban: sino ang nakatayo saan, nasaan ang espada ng bawat isa, ano ang nagbago. Eksaktong para roon ginawa ang mga disenyo ni Kubo, nakasalalay sa silhouette at negative space, na may mga mukhang nananatiling epektibo kahit sa linggong kapos ang produksyon dahil ang mga hugis mismo ang bumubuhat. Lubusang sinandalan iyon ng Pierrot. Ang natatanging itsura ng Bleach ay nasa katahimikan at komposisyon: isang frame na pinatatagal, isang mabagal na pan sa isang coat, isang palette na nagiging payak na puti at pulang dugo sa eksaktong tamang sandali. Pagkatapos, papasok ang score ni Shirou Sagisu at magbibigay ng epekto na hindi kayang tumbasan ng dami ng cut. Dahil sa mga horn at choir na iyon, ang paghaharap ng dalawang shinigami ay parang isang pangyayaring yayanig sa kasaysayan ng mundo, kahit hindi dapat iyon kayanin ng mga resource na mayroon sila. Sining iyon; hindi lang ito ang uri na nagte-trend bilang labinlimang segundong clip. Iyan ang kaibahan ng animation bilang palabas at animation bilang pagkukuwento, at matagal nang bihasa ang studio na ito sa ikalawa.

Seryosohin ang mga Puna sa Pierrot

Nararapat seryosohin ang paratang, dahil tama ito batay sa mga katotohanan. Pinahaba ang takbo ng Bleach sa pamamagitan ng mga arc na naroon dahil naabutan ng adaptation ang pinagkunan nito at wala na itong mapuntahan. Nawawala ang momentum sa mga iyon. Dumarating ang isang bagong manonood sa kuwentong may tunay na matitinding sandali at agad siyang binibigyan ng spreadsheet ng mga dapat laktawan, isang katawa-tawang bagay na ipagawa sa sinumang nagsisimula ng serye. May mga bahagi sa gitna ng takbo nito na halatang kapos sa resources. Totoo ang lahat ng iyon. Pero ito ang dahilan kung bakit hindi nito ibinabagsak ang studio: hindi kailanman isang masinsin at seasonal na Bleach ang alternatibo. Sa isang lingguhang slot na katabi ng hindi pa tapos na manga, ang pagpipilian ay magdagdag ng pampahaba o huminto, at kung huminto ito, hindi kailanman maaabot ng palabas ang lawak na narating nito. Pansinin din ang tahimik na inaamin ng reklamong ito. Walang gumagawa ng skip guide para sa isang seryeng nawala matapos ang isang cour. Ang filler ay sintomas na makikita lamang sa mga palabas na tumagal nang sapat para magkaroon ng kabuluhan, at nasa iisang salitang iyon ang buong argumento.

Ang Lawak na Binubura ng Meme

Kapag shonen lang ang tingin mo sa Pierrot, binubura mo ang karamihan sa mga gawa nito. Ang The Twelve Kingdoms ay isang masalimuot na political fantasy na mas interesado sa pamamahala ng isang kaharian kaysa sa kung sino ang pinakamalakas sumuntok. Ang Yona of the Dawn ay isang matiyagang kuwento ng pagpapatapon tungkol sa isang prinsesang lumaking protektado at natutong manindigan. Ang Great Teacher Onizuka ay isang delinquent comedy na palihim ding naghahatid ng tunay na damdamin. Tinahak naman ng Tokyo Ghoul ang body horror at takot sa sariling pagkakakilanlan. Ang Akudama Drive ay isang original na basang-basa sa neon at walang sinusundang manga, patunay na kaya rin ng studio na basta lumikha ng sarili nitong kuwento. At inilatag ng Yu Yu Hakusho ang template na sinusunod pa rin ng kalahati ng modernong shonen: ang istruktura ng tournament, ang karibal na nagiging kailangang-kailangan, at ang paglipat ng tono sa isang bagay na mas madilim kaysa sa ipinangako ng simula. Hindi iyan isang factory na iisa lang ang alam. Isa itong aktibong studio na malawak ang kayang gawin, na patuloy na hinuhusgahan dahil sa nag-iisang titulong may pinakamaraming oras na puwedeng ireklamo.

Tinapos ng Thousand-Year Blood War ang Debate

Pagkatapos ay dumating ang pagbabalik. Kinuha ng Bleach: Thousand-Year Blood War ang parehong akda at parehong studio at binago ang eksaktong isang bagay: ang modelo ng produksyon. Isang tapos nang manga na iaangkop. Isang cour structure sa halip na walang katapusang slot. Oras para mag-storyboard, oras para magpinta. Ang resulta ang pinakamagandang gawa na nailabas sa screen ng sinuman sa studio na iyon, na may mga komposisyong matingkad ang itim, walang-aksayang pacing, at musika ni Sagisu na sa wakas ay minix na parang para sa isang pelikula. Kung talento ang problema, hindi iyon mangyayari; walang nagkakaroon ng ganoon kakumpiyansang visual identity sa isang produksyon lang. Limitasyon ang problema, at nang alisin iyon, lumitaw kung gaano kataas ang kaya nilang abutin. May utang din dito na bihirang kilalanin. Ang audience na ginagawang pandaigdigang kaganapan ang mga prestihiyosong hit ngayon ay unti-unting nabuo ng mga palabas na naroon lang bawat linggo sa loob ng maraming taon. Namana ng streaming ang kaugaliang iyon, at iyan ang dahilan kung bakit gusto pa rin ng mga catalog gaya ng Disney Plus o Hulu na mapasakanila ang Bleach.

FAQ