Masaaki Yuasa: Ang Pinakamalayang Kamay sa Anime

Tinatago ng Proseso ng Anime ang Kamay ng Artist

Magsimula tayo sa trabaho ng animation director. Itinatakda ng character designer ang model, ginagawa ng mga key animator ang mga drawing, at muling iginuguhit o itinatama ng animation director ang mga iyon hanggang malinaw na iisang karakter ang ipinapakita ng bawat isa. Gamit ang buong sistemang ito sa Inu-Oh. Nakatala sa credits si Yoshimichi Kameda bilang chief animation director, kasama sina Nobutake Itou at Yasuhiro Nakura sa pagtutuwid ng mga drawing. Kailangan ng anime ang sistemang iyon para mapanatili ang pagkakapare-pareho. Dahil dito, ang isang two-cour na serye ay nagmumukhang iisang tuloy-tuloy na gawa, sa halip na gawa ng apatnapung magkakahiwalay na artist na nagtatalo kung ano ang dapat na itsura ng bawat isa. Madaling makita ang kapalit kapag alam mo kung saan titingin. Maraming anime ang nagmumukhang puwedeng ipagpalit sa isa’t isa dahil inaalis ng sistema ang sariling bakas ng bawat animator. Nawawala sa pagpapakinis ang patunay na isang partikular na tao ang gumawa ng isang drawing sa isang partikular na hapon. Ginagamit ni Yuasa ang parehong sistema ng produksyon at nakikipagtrabaho sa kaparehong mga bihasang artist, pero halos imposibleng mapagkamalan na gawa ng iba ang kanyang mga pelikula. Iyan ang dahilan kung bakit napakainteresante ng kanyang paraan. Hindi siya tumakas sa industriya ng anime para mapanatili ang bakas ng kamay ng artist. Natutunan niyang gamitin ang mga pamamaraan mismo ng industriya sa kabaligtarang direksyon.

Hinayaan ng Ping Pong na Magmukhang Mali ang mga Drawing

Pinakamalinaw na patunay ang Ping Pong the Animation. Sinadya ni Taiyou Matsumoto na gumuhit ng mga taong sobrang laki ng ulo, sobrang haba ng mga paa at kamay, at nagbabago ang hugis ng mukha sa bawat panel. Lilinisin ng isang karaniwang adaptation ang mga tinatawag na pagkakamaling iyon. Gagawin nitong model ang kanyang linya na kayang ulitin nang walang problema sa isang produksyon para sa broadcast. Pinili ni Yuasa na panatilihin iyon. Mukhang bukol-bukol at hindi magara ang serye, at iyon mismo ang dahilan kung bakit napakalakas ng dating ng mga laban nito. Sa isang sport na nilalaro ng mga pagod na teenager, dapat lang na magmukhang bukol-bukol at hindi magara ang mga katawan. Sa karamihan ng sports anime, magaganda at walang kapintasan ang mga pigura, na halos hindi mo maramdaman ang bigat. Nagiging isang idealisadong diagram ng katawan ng tao ang bawat atleta. Sa Ping Pong, hinahayaan ng serye na maging alanganin ang kilos ng mga tao dahil sa pagsisikap. Tingnan naman ang credits ng Inu-Oh, kung saan muling lumilitaw si Matsumoto bilang original character designer. Hindi basta trivia ang presensya niya. Nagsisimula sa iisang desisyon ang dalawa sa mga titulong pinakawalang kompromiso sa itsura sa mga gawa ni Yuasa. Ibinibigay ng isang artist na ang linya ay ayaw magpasakop sa karaniwan ang kanyang mga disenyo sa direktor na pinakawalang interes na gawing karaniwan ang mga iyon.

Pinapatugtog ng Inu-Oh ang Musika sa Pamamagitan ng Animation

Karaniwang binubuo ng music anime ang mga eksena sa paligid ng performance sa halip na subukang i-animate ang bawat bahagi nito. Mahuhusay na halimbawa ng makatuwirang kompromisong iyon ang Blue Giant, Carole & Tuesday, Bocchi the Rock! at Girls Band Cry. Ang kanta ang nagtutulak sa eksena habang itinututok ng camera ang mga tao o lumilipat sa mga daliri, nakapikit na mata at ilaw sa entablado. Musika ang nagbibigay ng emosyonal na lakas, at sumusuporta rito ang mga drawing. Binabaligtad ng Inu-Oh ang ayos na iyon. Kapag sumasayaw si Inu-Oh, nagiging instrumento ang kanyang katawan. Umaabot ang kanyang mga paa at kamay sa mga posisyong lampas sa kayang gawin ng katawan. Lumalaki at lumulubog ang kanyang silhouette kasabay ng beat. Hindi na siya gaanong kumikilos na parang isang matatag na character design at mas nagiging parang tunog na binigyan ng nakikitang anyo. Hindi basta saliw na ipinatong sa imahe ang biwa at boses ni Tomona, dahil nagbabago ang hugis ng imahe kasabay ng dalawa. Iilan lang sa mga direktor ng anime ang kayang magtanghal ng eksena sa ganitong paraan. Mas kaunti pa ang gumugol ng mga dekada sa paghahanda sa mga manonood na tanggapin ang isang nababanat na katawan sa screen at sundan ito saanman dalhin ng galaw. Gumagana ang rock operetta dahil matagal nang ginawang ganap na paraan ng pagdidirek ni Yuasa ang kalayaan ng linya.

May Sinasabi ang Bawat Pagbaluktot

Naiiba si Yuasa sa isang direktor na puro estilo lang ang habol dahil palaging may silbi sa materyal ang kanyang mga pagbaluktot. Tungkol ang Devilman Crybaby sa mga katawang sinasalakay at pinupunit. Ayaw manatili ng pabago-bagong linya nito sa isang tiyak na anyo, kaya iisang ideya ang sabay na ipinapahayag ng drawing at kuwento. Itinuturing naman ng Kaiba ang identidad bilang isang bagay na puwedeng ibuhos mula sa isang sisidlan patungo sa iba. Malalambot, bilugan at puwedeng pagpalitin ang anyo ng lahat, kaya nakikita na ang ideya bago pa ito kailangang ipaliwanag ng diyalogo. Sa Inu-Oh lubos na naipapahayag ang ganitong paraan. Ipinanganak ang bida na may katawang itinuturing na halimaw sa kanyang mundo. Mismong pamilya niya ang bumabalot sa kanya mula ulo hanggang paa at naglalagay ng maskara sa kanyang mukha. Si Yuasa, na kilala sa pagtangging gawing karaniwan ang mga katawan, ay gumawa ng pelikula tungkol sa isang batang lalaki na sapilitang ginagawang karaniwan ang katawan. Para itong pahayag ng kanyang paninindigan kahit hindi na kailangang sabihin iyon. Hindi idinagdag ang umaalog na linya sa isang kuwentong multo sa panahong medieval bilang dekorasyon. Binibigyan nito ng anyo ang mga paksa ng pelikula tungkol sa mga sumpa at sa mga patay na Heike. Nasa loob mismo ng mga drawing ang argumento ni Yuasa.

Si Takahata ang Pinakamahirap na Hamon sa Argumentong Ito

Si Isao Takahata ang pinakamalakas na kontra-argumento. Sa halos anumang batayan, mas radikal na pelikula ang The Tale of the Princess Kaguya. Hinahayaan nitong tuluyang lumampas sa outline ang charcoal at banayad na kulay, at kitang-kitang nagkakawatak-watak ang drawing kapag sumisidhi ang emosyon. Napanatili na rin ng My Neighbors the Yamadas ang itsura ng isang sketchbook ilang taon bago iyon. Mas nagiging mahirap ipagtanggol ang argumento para kay Yuasa kapag pinalawak ang paghahambing. Binabalutan ng Mononoke ang mga frame nito ng tekstura ng ukiyo-e na papel. Ginagawang makinarya ng entablado ng Revolutionary Girl Utena ang isang buong paaralan. Nananatiling monumento ang Redline sa sukdulan ng hand-drawn animation na hindi papayagan ng anumang matinong sistema ng produksyon. Mas malayo ang nararating ng alinman sa mga titulong ito kaysa sa isang gawa ni Yuasa. Nasa tagal ang pagkakaiba. Mga indibidwal na proyekto ang mga halimbawang iyon, habang ginawa ni Yuasa ang kalayaang ito bilang tuloy-tuloy na kasanayan. Obra maestra ang Kaguya na hindi na inulit ng sarili nitong direktor. Dinala ni Yuasa ang kanyang paraan sa The Tatami Galaxy, Ping Pong the Animation, Devilman Crybaby at Inu-Oh. Pagkatapos, kasama niyang itinatag ang Science Saru upang magpatuloy ang pamamaraang iyon lampas sa alinmang indibidwal na produksyon. Kayang ipakita ng isang natatanging pelikula na posible ang isang estilo. Ipinapakita naman ng isang karerang paulit-ulit na bumabalik sa ideya na maaari itong manatili bilang paraan ng paggawa.

May Totoong Kapalit ang Kalayaan

May hinihingi sa manonood ang kalayaan ni Yuasa, at may makatuwirang reklamo ang mga taong hindi makasabay sa kanyang mga gawa. Madaling magmukhang mura ang kanyang linya sa matang sanay sa makikinis na estilong gamit ng mga studio. Madalas mapagkamalan ng mga manonood na kakulangan sa pera ang sinadyang pagbaluktot, isang inaasahang panganib kapag hinayaang makita ang bakas ng kamay ng artist. Ipinapares ng The Tatami Galaxy ang mga imahe nito sa isang narrator na ayaw magbagal, kaya napipilitang sumabay ang mga manonood. Sinusunod ng The Night Is Short, Walk On Girl ang lohika ng panaginip at emosyonal na resolusyon ang hinahanap sa halip na resolusyong nakabatay sa sanhi at bunga. May iba namang hinihingi ang Inu-Oh. Mahahaba at marangya ang mga musical number nito, habang inaasahan ng mundo nito ng pulitika sa korte, mga nasawi sa digmaan at minanang sining ng pagtatanghal na makisawsaw ang mga manonood sa isang kasaysayang hindi pa alam ng karamihan sa kanila. May nawawala rin minsan kay Yuasa kapag pinipigilan niya ang pagbaluktot. Ang Ride Your Wave ang pinakamagiliw niyang pelikula, pero ito rin ang pinakahindi kailangang gawin. Hindi dapat basta ipagwalang-bahala ang mga kapalit na ito bilang presyo ng pagiging henyo. Totoong mga limitasyon ang mga ito ng kanyang mga gawa. Ipinapaliwanag din ng mga ito kung bakit nananatiling sapat na interesante si Yuasa para pagtalunan. Anuman ang resulta, hindi kailanman nagdududa ang manonood kung kaninong pelikula ang pinapanood niya.

FAQ