Mamoru Hosoda: Ang Direktor na Ginawang Isang Malaking Panoorin ang Pamilya

Mula sa Trabahador ng Toei Hanggang sa Sariling Studio

Hindi pa ganap na nahubog si Hosoda sa simula ng kanyang karera. Nagtrabaho siya noon sa Toei Animation, kung saan nahasa siya sa telebisyon at mga franchise, kabilang ang isang minamahal na Digimon short at isang One Piece feature na hanggang ngayon ay itinuturing ng mga fan na kakaiba ang estilo. Dumating ang mahalagang sandali nang piliin siyang magdirek ng Howl's Moving Castle sa Studio Ghibli, pero umalis siya sa proyekto. Sa halip na maging bahagi ng Ghibli, ang muntik na pagkakataong iyon ang nagpalaya sa kanya. Bumawi siya, nakilala sa The Girl Who Leapt Through Time, at kalaunan ay kasama niyang itinatag ang Studio Chizu, ang studio na gumawa ng kanyang mga feature mula noon. Mahalaga ang kalayaang iyon. Ibig sabihin, ang mga paksang paulit-ulit niyang binabalikan ay sarili niyang mga pasya bilang manlilikha, hindi utos ng studio. Kapag muling lumilitaw sa bawat pelikula ang pamilya, pagkawala at ang digital na mundo, nakikita mo ang isang direktor na may sariling pananaw, hindi isang upahang sumusunod lang sa estilo ng iba. Sarili niya ang kanyang tatak, sadyang binuo at ipinaglaban.

Ang Pamilya ang Laging Tunay na Kuwento

Alisin ang fantasy at ang bawat pelikula ni Hosoda ay tungkol sa anyo ng isang pamilya. Sinusundan ng Wolf Children ang isang batang ina na mag-isang nagpapalaki ng 2 anak na kalahating lobo matapos ang isang pagkawala, at ang tunay na paksa nito ay ang nakakapagod at di-nakikitang trabaho ng pagiging magulang. Ginagawang paglalakbay sa panahon sa loob ng sariling family tree ng isang batang paslit ng Mirai ang kanyang pagta-tantrum dahil sa bago niyang kapatid na babae. Pinagtatambal naman ng The Boy and the Beast ang isang ulilang tumakas at isang magaspang na mandirigmang walang alam sa pagpapalaki sa kanya, at mula roon ay bumubuo ng isang ama. Kahit ang Belle, ang pinakasagad niyang obra, ay umiikot sa isang dalagang nagdadalamhati at isang nakatagong biktima ng karahasan sa pamilya. Paulit-ulit na naaakit si Hosoda sa mga pamilyang nagkawatak-watak, binuo mula sa magkakaibang sambahayan, o nabuo ayon sa pangangailangan: ang solo parent, ang pumapahaliling magulang, ang amang wala. Itinuturing niya ang mga pamilyang ito bilang ordinaryo at mahalagang sandigan ng totoong buhay, hindi mga trahedyang kailangang ayusin. Ang malasakit na iyon sa di-karaniwang pamilya ang puso ng kanyang mga pelikula.

Mga Digital World na Nagpapatindi ng Damdamin

Ang isa pang bahagi ng tatak ni Hosoda ay ang network. Sa Summer Wars, nagaganap ang kasukdulan sa isang makulay na pandaigdigang platform kung saan nagiging pangyayari sa buong planeta ang pribadong krisis ng isang pamilya. Binubuo muli ng Belle ang ideyang iyon para sa panahon ng streaming sa pamamagitan ng U, isang virtual world na may bilyon-bilyong tao kung saan nagiging superstar na mang-aawit ang isang mahiyain na teenager. Kahit sa una niyang Digimon work, ipinadala na niya ang mga bata sa pakikipaglaban sa loob ng internet. Minsan ay itinuturing ito ng mga kritiko na pakulo lamang, pero hindi kailanman malamig ang mga digital world na ito. Pinatitindi nila ang damdamin. Ginagamit ni Hosoda ang network para palakihin nang husto ang isang personal na damdamin, kaya ang isang lolang nagtatawag ng mga kamag-anak online o isang dalagang natutuklasan ang sarili niyang boses sa harap ng mga manonood na hindi niya nakikita ay nagkakaroon ng bigat ng isang alamat. Ang totoong mundo ang nagbibigay ng pagiging malapit sa damdamin, at ang virtual world ang nagbibigay ng engrandeng panoorin. Sa pagsasanib ng dalawa, naipapakita niya nang sabay ang kuwento sa tahanan at ang malaking eksena ng isang blockbuster, isang bagay na halos wala nang ibang direktor ang sumusubok gawin.

Mga Kuwento ng Paglaki sa Laki ng Isang Blockbuster

Sa biswal, isa si Hosoda sa may pinakakilalang palette sa modernong anime. Gustong-gusto niya ang pantay, maliwanag at natural na sikat ng araw, malilinis na character design sa ilalim ng maningning na kalangitan, at ang natatanging pakiramdam ng tag-araw sa Japan: mga kuliglig, ilog at mga tao sa festival. Humihinga ang kanyang mga pelikula sa malalawak at banayad na kuha, saka sumasabog sa masisiksik at puno ng galaw na eksena, gaya ng online battle sa Summer Wars at ng concert sa Belle. Kuwento ito ng paglaki na pinalaki hanggang maging isang engrandeng pangyayari sa sinehan. Isang dalagang natututong tumalon sa panahon, isang batang natututong lumaban, isang teenager na natututong magpatingin sa iba, bawat maliit na kuwento ay sinasabayan ng buong lakas ng orkestra. Sadya nitong tinatanggihan ang ideyang kailangang maging tahimik ang mga kuwentong malapit sa damdamin. Para kay Hosoda, sapat ang drama ng paglaki para punuin ang pinakamalaking screen sa sinehan, at nakalaan ang kanyang husay, ang liwanag, ang mga tao at ang papalakas na musika, para patunayan iyon. Kakaunti ang mga direktor na kayang gawing ganito kadakila ang karaniwan.

Ang Kontra-Argumento: Sentimyento at ang Mahinang Huling Bahagi

May mga talagang pumupuna kay Hosoda, at hindi sila mali. Ang pinakakaraniwang kahinaan niya ay ang huling bahagi ng kuwento. Bumubuo ang Belle ng isang napakagandang virtual fantasy, saka minamadali ang isang pagliligtas sa totoong mundo na para sa marami ay biglaan at taliwas sa tono. Nahahati sa 2 ang The Boy and the Beast at natitisod sa isang magulong supernatural na pagtatapos na hindi naman kailangan ng makatotohanang unang bahagi nito. Patuloy na pinatataas ng Summer Wars ang panganib hanggang sa ang isang away-pamilya ay biglang nagbabanta sa buong planeta. Ang paratang ay sobra itong sentimental: hinahabol niya ang isang malaking emosyonal na sukdulan at tinatakpan ang mga butas sa lohika ng kuwento para makarating doon, kung minsan ay isinasantabi ang mga supporting character o umaasa sa masyadong maayos na mga resolusyon. Makatarungan ang batikos na iyon. Pero hindi iyon maihihiwalay sa husay niya. Mas hinahabol ni Hosoda ang damdamin kaysa sa pagiging pulido, at ang isang filmmaker na handang sumugal nang sobra para sa emosyon ay paminsan-minsang sosobra nga. Sa pinakamahuhusay niyang gawa, lalo na sa Wolf Children, tumatama ang kanyang pagsisikap. Pumapalya ang mga hindi gaanong mahusay na pelikula, pero pumapalya ang mga ito habang sinusubukan ang isang bagay na masyadong nag-iingat ang karamihan para subukan.

Ang Lugar Niya sa Mundo Pagkatapos ng Ghibli

Madaling itabi si Hosoda kay Makoto Shinkai bilang 2 direktor na nagdadala sa Japanese feature animation lampas sa Ghibli, pero magkaiba ang kanilang tinatahak. Hinahabol ni Shinkai ang pananabik, panahon at pag-iibig na hinahadlangan ng tadhana. Hinahabol naman ni Hosoda ang pamilya at ang network na nag-uugnay rito. Habang madalas lumingon ang Ghibli sa nostalhiya ng buhay sa kanayunan, tuwirang tumitingin si Hosoda sa kasalukuyan, sa mga solo parent, digital identity at pamilyang binuo mula sa magkakaibang sambahayan, at natutuklasan ang kamangha-mangha sa loob nito. Dahil sa pagiging napapanahon ng kanyang mga pelikula, mas pakiramdam ng mga ito ay mga ulat mula sa ngayon kaysa mga pamanang itinatago. Maaaring hindi niya kailanman mapantayan ang tulad-larawang pagiging perpekto ni Miyazaki, at mukhang hindi rin niya iyon hangad. Iba ang kanyang layunin: patunayan na ang family drama, ang pinakahindi marangyang genre na maiisip, ay kayang maging pinakamalaking pelikula sa sinehan. Sa bagay na iyon, halos lubos siyang nagtagumpay, at ginawa niya ito sa sarili niyang paraan, mula sa sarili niyang studio, gamit ang iilang paksang hindi niya kailanman tinigilang tuklasin.

FAQ