Paano Tinatalakay ng Anime ang Pagdadalamhati at Pagkawala

Pagdadalamhati Bilang Suliranin ng Pagsasalin

Binigyan ng Violet Evergarden ang pangunahing karakter nito ng trabahong isa ring tesis. Bilang Auto Memories Doll, isang ghostwriter na puwedeng upahan, kaharap niya ang mga estranghero, pinakikinggan ang anumang kaya nilang sabihin, at ginagawa iyon bilang liham na kaya na talaga nilang ipadala. Pagsasalin ng emosyon ang trabaho niya at mahusay na mahusay siya rito. Pero sa halos buong serye, hindi niya ito magawa para sa sarili: ang huling mga salitang ibinigay sa kanya ng isang taong minahal niya ang siyang hindi niya maintindihan. Sadyang idinidiin ng series composition ni Reiko Yoshida ang kabalintunaang iyon. Bawat trabahong tinatanggap ni Violet ay ensayo para sa pagsasaling hindi pa niya magawa. At pansinin kung gaano kakaunti sa mga trabahong iyon ang talagang tungkol sa kamatayan. Ang ilang kliyente ay umiibig, ang ilan ay nagkalayo ng loob, at ang ilan ay nauubusan na lang ng oras. Ang punto ng serye: iisa ang nagtutulak sa kanilang lahat, isang damdaming lumampas na sa kakayahan ng mga salitang mayroon sila para ipahayag ito.

Ang Episodic na Anyo ang Gumagawa ng Mabigat na Trabaho

Ito ang bentahe ng anime sa istruktura na bihirang mapansin. Kailangang pumili ang isang pelikula ng isang pagdadalamhati at sundan iyon. Isang napakasakit na landas ang pinili ng Grave of the Fireflies at tumanggi itong pagaanin iyon, kaya mismo ito epektibo at kaya rin minsan lang ito panoorin ng karamihan. May nagagawa ang isang serialized at episodic na serye na hindi magawa ng pelikula: magsiyasat ng iba't ibang karanasan. Isang compact na cour ang Violet Evergarden at halos buong panahon nito ay parang anthology: bagong kliyente, bagong bahay, bagong anyo ng pagkawala, na nareresolba at napapakawalan. Walang papalaking tensyon. Sa halip, may mga karanasang umaalingawngaw sa isa't isa. Tahimik na ipinapakita ng istrukturang iyon na ang pagdadalamhati ay hindi iisang emosyon na may iisang takbo, kundi isang kategorya ng mga karanasang magkakahawig lang kapag tiningnan mula sa labas. Samantala, unti-unting sumusulong ang sariling kuwento ng pangunahing karakter, na siyang makatotohanang bilis. Kung naayos siya ng serye sa isang dramatikong breakthrough, nagsinungaling ito tungkol sa tunay na takbo ng ganitong karanasan.

Sa Animation, Kailangang Piliing Iguhit ang Bakanteng Upuan

Sa live action, kuhanan mo lang ang isang silid at kusa nang naroon ang kawalan: wala lang sa shot ang taong nawawala. Sa animation, walang kusang nabubuong kawalan. Sadyang iginuhit ang bawat bagay sa frame, kaya ang isang bakanteng upuan, isang drawer na hindi binubuksan, o isang nakahaing puwesto na walang gumagamit ay sinadyang desisyon, at nararamdaman iyon ng mga manonood kahit hindi nila ito tahasang pinapangalanan. Binuo ng Kyoto Animation ang buong visual na wika ng serye sa prinsipyong iyon. Mas pinagmamasdan ng serye ang mga kamay kaysa sa mga mukha. Mga daliri sa typewriter, isang paghawak na nag-aalangan, ang maliliit na galaw na ginagawa ng mga tao sa halip na sabihin ang dapat sabihin. Si Naoko Yamada ang gumawa ng storyboard sa isa sa mga bahaging madalas sipiin, at si Yasuhiro Takemoto naman ang nagdirek at gumawa ng storyboard sa iba pa. Sa kanilang dalawa, natutunan ng serye na patagalin ang isang shot nang sandali lampas sa komportableng tagal. Kinukumpleto ng sound direction ni Youta Tsuruoka ang epekto gamit ang tunog ng silid, ang kalansing ng mga key, at ang katahimikan kung saan dapat ay may sagot. Ganoon din ang gamit ng A Silent Voice: itutok ang camera sa bagay, hindi sa umiiyak na mukha.

Ang Pinakamatinding Pagtutol: Pinaplano Lang Ba Talaga Nito ang Pag-iyak?

Ganito ang patas na kritisismo. Ang 'sad anime' ay isang kategorya ng produkto na may pamilyar na mga sangkap: ang childhood friend, ang flashback na nakatapat sa pagbubunyag, ang tugtog ng piano na pumapasok nang 4 na segundo nang masyadong maaga, ang diagnosis. Parehong inaakusahan ang Anohana at Your Lie in April na ginagamit ang mga ito, at hindi naman hangal ang akusasyon. Pareho silang planadong buuin. Pareho nilang alam kung saan ka magsisimulang umiyak at doon nila dinadala ang kuwento. Pero sa tingin ko, hindi tumatama ang paratang dahil maling bagay ang sinusukat nito. Lahat ng drama ay planadong binubuo; ang mahalaga ay kung para saan ito binubuo. Kaya gumamit ng mas matalas na sukatan: nagpapatuloy ba ang serye lampas sa kamatayan? Ginamit ng kuwentong sa libing umaabot sa climax ang kamatayan bilang sukdulang pangyayari. Ang kuwentong nagsisimula matagal matapos ang isang kamatayan, gaya ng Anohana at ang pagkawala na hindi pa nalalampasan ng sinuman, ay talagang tungkol sa pagdadalamhati. Nagsisimula ang Violet Evergarden nang matagal nang tapos ang digmaan. Bahagi na ng nakaraan ang pagkawala bago pa maisulat ang unang liham. Iyon ang palatandaan.

Suportang Panlipunan ang Kailangan sa Paggaling, Hindi Lakas ng Loob Lang

Mahilig ang mga prestihiyosong drama sa wikang Ingles sa nag-iisang nagluluksa, mag-isa sa bahay at pinoproseso ang nangyari. Halos hindi iyon ang paraan ng anime. Inilalagay nito ang pagdadalamhati sa isang lugar ng trabaho o sa isang pamilyang nabuo sa sariling pagpili, at hinahayaang kumilos ang buong grupo. Nagaganap ang rehabilitasyon ni Violet sa CH Postal Service kasama sina Claudia Hodgins, Cattleya Baudelaire, Benedict Blue at mga kasamahang kadalasan ay hindi siya pinangangaralan. Patuloy lang nila siyang binibigyan ng mga trabaho at isinasama sa kanila. Pinakamalinaw itong makikita sa March Comes in Like a Lion, kung saan pinapakain ng mga kapitbahay ang isang teenager na may depression hanggang sa ang pagkain ay maging bahagi muli ng pamumuhay. Hindi naman maresolba ang Anohana hangga't hindi pisikal na magkakasama ang buong grupo. Ang magkakatulad na argumento ng mga seryeng ito: kailangan ng paggaling ng isang suportang panlipunan. Kailangang may taong patuloy na dumarating na may dalang hapunan, trabaho, at dahilan para lumabas ng apartment. Iba iyon at, para sa akin, mas makatotohanan kaysa sa modelong inaasahang aayusin ng nagluluksa ang sarili nang mag-isa.

Panahon ang Tunay na Paksa, Hindi Closure

Ang huling bagay na tama ang pagtrato ng medium na ito ay ang tagal. Hindi basta nareresolba ang pagdadalamhati sa mga kuwentong ito, nagbabago ang laki nito. Pinakabuong ipinapahayag ito ng Frieren: Beyond Journey's End, tungkol sa isang mage na nabubuhay nang mas matagal kaysa sa kanyang mga kasama at saka lamang, unti-unti, nauunawaan ang lawak ng nawala sa kanya. Ang madalas gamiting termino sa pagsusuri ay mono no aware, ang kirot na kaakibat ng paglipas ng mga bagay, at angkop ito, bagaman kulang sa pagpapaliwanag sa mas praktikal na aspeto: interesado ang mga seryeng ito sa pakiramdam sa ika-5 taon, hindi sa ika-1 linggo. Hindi kailanman nagpapanggap ang Violet Evergarden na nabura ang nangyari sa pangunahing karakter, at kapansin-pansin na nagpatuloy pa ang kuwento sa isang side story at isang feature film sa halip na tapusin ang lahat sa isang huling imahe. Tapat ang anyo nito sa karanasan. Walang huling pahina para rito. Patuloy lang na ipinapadala ang mga liham, at may patuloy na sumusulat ng mga iyon.

FAQ