The Seven Deadly Sins İncelemesi: Sonraki Sezonların Yakalayamadığı Müthiş Bir Fantastik Açılış

Hikâye ve Çıkış Noktası

Liones Krallığı'nda işler ciddi biçimde ters gidiyor. Dizi başlamadan yıllar önce Seven Deadly Sins olarak bilinen şövalye birliği, krallığı içeriden yakıp yıkmayı planlamakla suçlandı. Hain damgası yiyen üyeleri dağılıp sürgüne gitti. Yerlerini Kutsal Şövalyeler aldı ve şimdi korkuyla hüküm sürüyorlar. Prenses Elizabeth, kayıp Sins üyelerini bulup ülkesini geri alma umuduyla kılık değiştirerek evinden ayrılıyor ve tek başına yola çıkıyor. Sezon, ilk bölümlerdeki en iyi şakasını onun karşılaştığı ilk efsanevi savaşçı üzerinden yapıyor. Meliodas, derme çatma bir gezici meyhanede bira sunan neşeli, ufak tefek bir hancıya benziyor. Görünürdeki tek yol arkadaşları kırık bir kılıç kabzası ve yorumları hiç bitmeyen domuz Hawk. Mütevazı görünüşünün ardında anlatılan hikâyelerin vaat ettiği gücü gerçekten sakladığı anlaşılana kadar, onun hiçbir yanı korkutucu anlatılara uymuyor. Ardından Elizabeth ve Meliodas diğer Sins üyelerini birer birer ararken, düşmanları da peşlerinden yaklaşırken hikâye bir yol macerasına dönüşüyor. Eski bir arayış kalıbı bu, ama dizi onu ustalıkla işliyor. Her yeni durak bir karakter, bir çatışma ya da grubun geçmişine dair başka bir parça getiriyor; böylece yolculuk temposunu nadiren kaybediyor. Çıkış noktası basit ve dizi bununla gurur duyuyor. Asıl önemli olan, sezonun bu çıkış noktasını kendinden emin bir şekilde sürekli bir sonraki bölümü izlemek için yeni bir nedene dönüştürmesi.

Yolculuğu Sürükleyen Karakterler

İlk sezonun akılda kalmasının başlıca nedeni karakterleri. Grubu bir arada tutan kişi Meliodas. Görünürde tehlikeyi küçük bir rahatsızlık gibi gören ve çoğu sorunu sırıtışla karşılayan rahat bir meyhaneci. Bu tavrın altında ise genç yüzünün düşündürdüğünden çok daha yaşlı ve çok daha tehlikeli biri yatıyor. Elizabeth'i ellediği tekrar eden şaka dışında son derece sevimli. Bu şakalar hem karaktere hem de sezona gerçekten leke sürüyor. Elizabeth ilk başta sık sık ağlayan, narin bir genç kız olarak görünüyor ve ilk bölümler onu fanservice malzemesi olarak kullanmaya fazlasıyla hazır. Yine de ısrarcı şefkati zamanla gücünü gösteriyor ve Elizabeth bu dar tanıtımın ötesine geçiyor. Sahneleri sık sık çalanlar ise diğer Sins üyeleri oluyor. Ölümsüz Tilki'nin Açgözlülük Günahı Ban, uzun boylu ve pervasız, ama sadakati ve kederi sezonun ikinci yarısındaki duygusal ağırlığın büyük kısmını taşıyor. King, bir yastığın üzerinde uçarak dolaşan uykucu bir Peri Kralı. Bu komik görüntünün ardında acı dolu bir geçmiş ve umutsuz, duyarlı bir aşk yatıyor. Diane, duygusuz Gowther ve heybetli büyücü Merlin, atışmaları seçilmiş bir aileninkileri andıran bu grubu tamamlıyor. Her karakter belirgin bir arketiple başlıyor, ancak kişiliklerinin birbirleriyle etkileşimi tanıdık rolleri canlı tutuyor. Aralarındaki uyum sezon için herhangi bir dövüşten daha fazlasını yapıyor, çünkü tüm yolculuğu bir arada tutan keyif onlarla vakit geçirmekten geliyor.

Görsellik ve Müzik Nasıl Dayanıyor?

Serinin yapım açısından birbirinden çok farklı iki hikâyesi var. A-1 Pictures'ın elinde ilk sezon baştan sona güzel görünüyor. Dövüşler akıcı hareket ediyor ve darbeler hissedilir bir ağırlık taşıyor; karakter animasyonları ise tepkelere ve şakalara bolca ifade katıyor. Resim gibi arka planlar Britannia'ya bir masal kitabının davetkâr dokusunu verirken dünyayı cansız hissettirmiyor. Karakterlere özgü saldırılar gerçekten güçlü bir etki bırakıyor. En az bunun kadar önemli olan bir diğer nokta da yönetimin, bir dövüşün ne zaman yerini özenli ışıklandırmaya ve soluklanacak alana sahip daha sakin bir ana bırakması gerektiğini bilmesi. Hiroyuki Sawano'nun müziği sezonun en büyük avantajı. Yükselen melodileri ve güçlü vurmalılarıyla müzikleri, oldukça sıradan bir çatışmayı bile büyük bir televizyon olayına yakışır hale getirebiliyor; bazı parçalar hâlâ insanın tüylerini diken diken ediyor. Açılış ve kapanış şarkılarında Ikimono-gakari ve FLOW gibi isimler yer alıyor ve melodileri akıldan kolay kolay çıkmıyor. Bu ilk sezondaki her şey, malzemesine hâkim bir yapıma işaret ediyor. Sonraki sezonlar ise farklı bir hikâye anlatıyor. Seri Studio Deen'e geçtikten sonra animasyonu internette sürekli alay konusu olacak kadar kötüleşti. Hareketler katılaştı, karakterler model tasarımlarından uzaklaştı ve bazı planlar zar zor tamamlanmış gibi göründü. Bu çöküş, anime hayranları ters giden yapımları konuşurken hâlâ en sık verilen örneklerden biri. Sonraki sorunların hiçbiri, hâlâ gerçekten iyi görünen A-1 Pictures sezonunun kendi kalitesini değiştirmiyor. Ancak serinin bütününün bıraktığı izi etkiliyorlar ve yeni bir izleyici aynı görsel standardın yolculuğun tamamında sürmeyeceğini bilmeyi hak ediyor.

Gerçek Bir Sıcaklık Kazanan Tanıdık Fantastik Dünya

The Seven Deadly Sins, yeni bir formül icat ederek diğer fantastik maceralardan ayrılmıyor. Başarısını tanıdık fikirleri alışılmadık bir sıcaklıkla işlemesine borçlu. Bu, seçilmiş bir aile ve adlarını temize çıkarmaya çalışan, pek şans tanınmayan bir grup etrafında kurulu, iç ısıtan bir fantastik hikâye. Onur anlayışları onları yozlaşmış bir otoritenin karşısına çıkarırken her efsanevi kahramanın yavaş yavaş geri dönüşü, incinmiş, gülünç ve ciddi kusurları olan bir insanı ortaya çıkarıyor. Arthur efsanesinden gelen süslemeler, diziye pek çok dövüş shoneninde bulunmayan bir tat katıyor. Kutsal Şövalyelere kutsal emanetler eşlik ediyor ve genç Arthur Pendragon hikâyeye girerek Britannia'ya masalsı karakterini kazandırıyor. Dizi ayrıca bu malzemeye hafif bir dokunuşun iyi geldiğini de anlıyor. Komedi yolculuğun düzenli bir parçası olmaya devam ediyor, meyhane molaları ve yolculuk arasındaki düzen de tehlike büyürken bile havayı rahat tutuyor. Artan riskler yapımın tamamını neşesiz bir kasvetin içine sürüklemiyor. Fiziksel komedinin altında hikâye sürekli suçluluk ve kefaret temalarına dönüyor. Her Sin adını bir günahtan alıyor ve bu adı kazanmasına yol açan eylemin hatırasını taşıyor. Bunun sonucunda birçok dövüş, aynı zamanda bir karakterin geçmişinin en kötü yanlarıyla yüzleşmeye dönüşüyor. Bu, prestijli bir dramadan beklenecek türden bir tematik inceleme değil ve öyle olduğunu da iddia etmiyor. Duyguları samimi ve dizi bu duyguların anlam kazanması için izleyiciye yeterince zaman tanıyor. Eğlendirmeye bu kadar kararlı bir seri kolayca çaresizce çabalayan ya da mekanik bir hale gelebilir. İlk sezon bu tuzaktan kaçınıyor ve cömertliğini doğal hissettiriyor.

Serinin Başardıkları ve Tökezlediği Yerler

Sezonun en güçlü yanlarını belirlemek kolay. Hikâyenin çıkış noktası ona hemen bir yön veriyor ve karakterleri sevmek çok uzun sürmüyor. Sawano'nun müzikleri fazladan bir görkem katarken sezon, dolgu bölümlerin yol açtığı ağırlığa neredeyse hiç kapılmadan ilerliyor. Fantastik animeye giriş arayan biri için ideale yakın bir seçenek. Kusurlarını görmezden gelmek de aynı derecede zor. İlk engel fanservice. Meliodas sürekli Elizabeth'i elliyor ve dizi bu davranışı şaka olarak sunuyor. Bu, en iyi ihtimalle bıktırıcı, en kötü ihtimalle ise mide bulandırıcı hale geliyor. Elizabeth'in bunun dışında ağırbaşlı yazılmış olması ecchi sunumu özellikle rahatsız edici kılıyor. Bazı izleyiciler bu sahneleri görmezden gelebilir, ancak başkaları bunlar yüzünden diziyi bırakacaktır ve bu son derece haklı bir tepki. Çok daha büyük sorun ise serinin bu sezonun ötesinde yatıyor. Stüdyo değişikliğinden sonraki kötü şöhretli animasyon çöküşü, hikâyenin ikinci yarısına tam da olaylar en iddialı noktalarına ulaşmaya çalışırken zarar veriyor. Senaryo ilerlemeye devam ediyor, ama görsel uygulama artık onu aynı özenle desteklemiyor. Bu kadar çekici bir fantastik macera, baştan sona tutarlı bir işçiliği hak ediyordu ve bunu göremedi. Tek başına bakıldığında A-1 Pictures sezonu su gibi akıyor. Serinin tamamının başlangıcı olarak bakıldığında ise hiçbir incelemenin gizlememesi gereken bir tutarsızlığa çıkıyor.

Sıkça Sorulan Sorular