Noragami İncelemesi: 5 Yenlik Bir Tanrıdan Çok Daha Fazlası

Hikâye ve Konu

Bu öncül işe yarıyor çünkü Yato’nun durumu her açıdan acınası. Ona kimse tapmıyor. Tapınağı yok, güvenebileceği bir silah ortağı yok ve otobüs parasını bile zor çıkarıyor. Çözümü, bir gün kendine ait bir tapınağı hak edecek kadar inanan toplayabilmek için dua ederken kendini 5 yene kiralanabilen bir tanrı olarak tanıtıp her türlü işe koşmak. Liseli Hiyori Iki onu üzerine gelen bir otobüsün önünden itip kendi yerine çarpılınca kaderi değişiyor. Hiyori kazadan sağ çıkıyor ama tuhaf bir duruma düşüyor. Artık ruhu en uygunsuz anlarda bedeninden kayıp çıkabiliyor ve bu yüzden ruhlar dünyasına kısmen bağlı kalıyor. Sıradan hayatını geri istiyor ve kendisini iyileştirebileceği umuduyla Yato’nun peşini bırakmıyor. Bunun yerine tanrıların, huzursuz ölülerin ve insanların çaresizliğiyle beslenen açgözlü hayaletlerin yaşadığı, Tokyo’nun gizli bir yüzüne giderek daha fazla çekiliyor. Dizi, birbirinden bağımsız ruh kovma işleriyle giderek etkisini artıran devamlı bir olay örgüsü arasında gidip geliyor. Sonunda Yato’nun gizli geçmişiyle bağlantılı biri geri dönüyor ve bu kişinin isteyeceği son şey sıcak bir kavuşma. Bu yapı sezona bolca hareket kazandırıyor. Ayrıca hikâyenin, iki uçtan biri başka bir diziden çıkıp gelmiş gibi hissettirmeden abartılı fiziksel komediden içten bir karanlığa geçmesini sağlıyor. Ton değişimleri işe yarıyor çünkü her iş bu dünya ve içinde sıkışıp kalan insanlar hakkında biraz daha fazlasını açığa çıkarıyor. Başlardaki komik sahneler bile yaklaşan sıkıntıların zeminini usulca hazırlıyor, böylece karanlık dönemeçler geldiğinde hak edilmiş hissettiriyor.

Karakterler

Noragami’nin başarısı da başarısızlığı da ana üçlüsüne bağlı ve üçü bir aradayken harikalar. Yato gerçekten komik olmayı başaran ender başkarakterlerden. Kendini beğenmiş, cimri ve çoğu zaman gülünç, ama dizi bu görüntünün ardındaki yalnızlığı ve suçluluk duygusunu yavaş yavaş açığa çıkarıyor. Geçmişinden parçaları özenle ortaya seriyor. İnsanların gördüğü soytarı ile altındaki kadim ve tehlikeli tanrı arasındaki mesafe, ona hiç azalmayan bir çekicilik katıyor. Hiyori kolayca izleyicinin yerine geçen çaresiz bir karakter olabilirdi. Oysa sadık, inatçı ve gösterişsiz ama inandırıcı bir şekilde cesur. Aynı zamanda güreşe kafayı takmış bir genç ve normal hayatının düzenini altüst etmesine rağmen bu söz dinlemez doğaüstü dünyanın içinde kalmayı tekrar tekrar seçiyor. Sezonun en güçlü duygusal etkisini yaratan karakter ise Yukine. Yato’nun ilahi silahı olarak kabul ettiği, canlı bir silaha dönüşebilen ölü bir çocuk. Onun hikâyesi sezonun duygusal omurgasını oluşturuyor. Yukine, büyüyemeden öldüğü için öfkeli ve yas içinde, her öfke patlaması da hizmet ettiği tanrının bedeninde gerçek yaralar açıyor. İlişkileri bu baskı altında kırılıyor ve ikisinin onu yeniden kurma çabasını izlemek, dizinin hafif başlangıcının seni hazırlamadığı kadar acı verici. Noragami’nin keyifli bir oyalanmadan akılda kalan bir şeye dönüştüğü yer burası. Yan karakterler de tanrılar dünyasının aslında ne kadar büyük olduğunu hissettiriyor. Savaşçı tanrıça Bishamon ve sert Tenjin, bu ilk sezonun ötesinde bekleyen çok daha geniş tanrılar topluluğuna erken bir bakış sunan tanrılar arasında.

Animasyon ve Ses

Bones, özellikle karakterler harekete geçtiğinde, yapıma alışıldık özenini gösteriyor. Yato’nun aksiyon sahneleri hafif ve hızlı hissettiriyor. Tanıdık atkısı ve eşofmanı arkasında savrulurken havada dönüp atılıyor, devasa mürekkep karası hayaletler ekranı doldurduğunda bile kılıç hareketleri rahatça takip edilebiliyor. Deneyimli karakter tasarımcısı Toshihiro Kawamoto, karakterleri hem düşe kalka yapılan bir şakaya hem de ani bir duygusal darbeye yakışan net ve ifadeli çizgilerle resmediyor. Hayaletler farklı bir görsel mantığa uyuyor ve biçimleri gerçekten rahatsız edici olabiliyor. Besteci Taku Iwasaki, yapımın en büyük kozu olabilir. Müziği komedi anlarında oyuncu ve caz esintili, drama doruğa ulaştığında ise görkemli koro pasajlarına yükseliyor. Farklı ruh hâllerini bir arada tutan da bu müzik. O olmadan absürt şakalarla can yakan duygular arasındaki geçişler tuhaf hissettirebilirdi, onun sayesinde aynı hikâyenin parçaları gibi duyuluyorlar. Hem açılış hem de kapanış şarkısı o kadar akılda kalıcı ki onları atlamak bir kayıp gibi geliyor. Noragami kendini sınırsız bütçeyle finanse edilmiş görkemli bir gösteri olarak sunmuyor ve buna ihtiyacı da yok. Ekip, kendinden emin bir yönetmenlik ve güçlü tasarımlar kullanarak en iddialı hareketleri ihtiyaç duyan sahnelere saklıyor. Gösteriş hiçbir zaman karakterlerin önüne geçmiyor. İşçilik her duygusal değişimi destekliyor, bu yüzden küçük bir komik tepki de büyük bir doğaüstü dövüş kadar yerini bulabiliyor. Şık bir iş, ama bu şıklığın her zaman gösteriş yapmanın ötesinde bir amacı var.

Tanrılar, Hafıza ve Umutsuzluk

Noragami’yi sıradan aksiyon komedilerinin üzerine çıkaran şey, bu dünyada tanrı olmanın anlamı. Bir tanrı yalnızca insanlar onu hatırladığı sürece var oluyor. İnanç oksijen gibi işliyor ve takipçisi olmayan bir tanrı sonunda tamamen yok olup gidebiliyor. Bu kural, Yato’nun tapınak edinmek için verdiği çılgınca uğraşa gerçek bir hüzün katıyor. Ona tapan insanlar istemesi, aynı zamanda değerli olduğunu ve unutulmuş, yapayalnız bir şekilde yok olmayacağını bilme ihtiyacından kaynaklanıyor. Şinto inancına ait fikirler dizinin her yanına yayılıyor. Tenjin öğrenme tanrısı olarak karşımıza çıkarken ölülerin ruhları, kaderleri hizmet ettikleri tanrıya sıkı sıkıya bağlı ilahi silahlara dönüşebiliyor. Mitoloji, dizinin bir insanın dünya için ne kadar anlam taşıdığı ve bu değere kimin karar verme gücü olduğu gibi zor soruları somut bir yolla incelemesini sağlıyor. Hayaletler umutsuzluk ve kendinden nefretten doğuyor, böylece depresyon ve intihar düşünceleri gerçek canavarlara dönüşüyor. Konu, bu tür için alışılmadık bir şefkatle ele alınıyor. Dizi, acı çekenleri gözden çıkarılabilir olay örgüsü araçlarına dönüştürmeden, acının insanları yalnızlaştırabileceğini ve davranışlarını çarpıtabileceğini anlıyor. Bu fikirler Yato ile Yukine arasındaki bağı da güçlendiriyor, çünkü doğaüstü bağları, birinin içindeki acıyı diğerinin fiziksel olarak görmezden gelmesini imkânsız kılıyor. Kamisama Kiss’teki tanrı ve ölümlü bağını seven izleyiciler, çekiciliğin bir kısmına aşina gelecektir. Bungo Stray Dogs’un havalı, seçilmiş aile enerjisine ve Bones duyarlılığına ilgi duyanlar da kendilerini evlerinde hissedebilir. Noragami benzer bir yerde duruyor ama bu karışımı daha karanlık bir yöne taşıyor. Komedi ve mitoloji davetkâr kalırken unutulma korkusu maceralarına huzursuz edici bir ağırlık katıyor.

Güçlü Yanları ve Durduğu Nokta

Dizi çekiciliğini hemen hissettiriyor. Noragami’nin müthiş bir ana üçlüsü, özenle düşünülmüş bir mitolojisi, sürekli işe yarayan şakaları ve bütün bu kahkahanın ortasında can acıtan duygusal bir darbe indirme cesareti var. Sınırı ise uyarlamanın yapısından kaynaklanıyor. Bu, tek bir yayın dönemi süren bir sezon ve çok daha uzun bir eserin açılış kısmı gibi hissettiriyor. Anime, uzun soluklu bir manganın yalnızca en başını kapsıyor ve tam bir çözüme ulaşmaktan çok uzak bir noktada bitiyor. Yine de Yukine ve intikam peşindeki tanrıyla ilgili o sırada işlenen hikâyeleri sonlandırıyor, dolayısıyla sezon keyfi bir kesinti yerine bir doruk noktasıyla bitiyor. Ancak bu hikâyeleri sonuca bağladıktan sonra esasen duraklıyor. Bishamon gibi önemli karakterler tanıtılmanın ötesinde pek az yer buluyor ve daha geniş çatışma tamamen açık kalıyor. Sezonun kendi başına tamamlanmasını bekleyen yeni bir izleyici, muhtemelen hikâyenin altından çekilip alındığını hissedecek. Mangadaki birkaç an da sıkıştırılmış ve bağımsız ruh kovma işlerinden bazıları daha ciddi bölümlerin yanında belirgin biçimde yüzeysel kalıyor. Bu zayıflıklar dizinin iyi yaptığı şeyleri ortadan kaldırmıyor. Ama onu hangi beklentilerle izlemek gerektiğini değiştiriyor. Bu sezon, izleyiciyi devamına yönlendiren bir başlangıç. Tek başına tatmin sağlaması için tasarlanmış bir son değil. Bunu önceden bilmek, kapanış eksikliğini kabullenmeyi kolaylaştırıyor ama ortadan kaldıramıyor. Noragami, sürükleyici ilişkiler kuruyor ve büyüleyici bir tanrılar toplumuna kapı açıyor, fakat ilk sezon her ikisinin de fazlasıyla büyük bir kısmını o kapının diğer tarafında bırakıyor.

Sıkça Sorulan Sorular