Mob Psycho 100 İncelemesi: Sıradan Olmak Üzerine En Patlayıcı Anime

Hikâye ve Konu

Arka planda kaybolup gittiği için 'Mob' diye anılan Shigeo Kageyama, yaşayan en güçlü medyumlardan biri ve bunu en son isteyecek kişi. Duygularını sıkı sıkıya bastırıyor, çünkü içindeki bir sayaç durmadan yüzde 100'e doğru ilerliyor ve oraya vardığında bütün bentler yıkılıyor. Harçlığını çıkarmak için kendini medyum danışmanı ilan eden Reigen'ın adına ruhları kovuyor. Kâğıt üzerinde haftanın canavarı düzenine dayanan bir kurgu bu ve ilk bölümler de tatmin edici bir sıklıkla ruh kovma vakaları ve rakip medyumlar sunuyor. Ama olay örgüsü bir yanıltmaca. Asıl anlatılan bir büyüme hikâyesi ve Mob'un gerçek düşmanı hiçbir zaman bir hayalet değil. Onu özel kılan tek şeyin olağanüstü güçleri olduğuna inanması. Tek ve derli toplu bir yayın dönemi boyunca anime, her dövüşü sessizce bu fikrin sınandığı bir ana dönüştürüyor ve en büyük patlamanın aynı zamanda en insani an olduğu bir doruk noktasına ulaşıyor. Gürültülü bir ambalajın içine saklanmış, sabırlı ve amacını bilen bir anlatı bu.

Karakterler

Mob animenin ruhuysa Arataka Reigen da gizli motoru. Medyumlukla uzaktan yakından ilgisi olmayan bu küçük çaplı dolandırıcı, tuz, masaj ve katıksız cüretle ruh vakalarında rol keserek işin içinden sıyrılıyor. Ondan nefret etmemiz gerekir. Oysa animenin en büyük akıl hocalarından birine dönüşüyor, tam da güçleri sahte olsa bile Mob'a verdiği öğütler gerçek olduğu için. Mob'un kendisi de sessizce radikal bir başkarakter: Duygularını pek belli etmeyen, iç acıtacak kadar samimi, öfkeyle değil kendini dizginlemesiyle tanımlanan biri. Çevrelerinde ise sıcakkanlı bir yan karakter kadrosu var. Dimple, söylenip duran komik bir yardımcıya indirgenmiş kötü bir ruh; Ritsu, Mob'un kıskançlıkla boğuşan yetenekli küçük kardeşi; Tsubomi ise Mob'un âşık olduğu kız ve sıradanlığı, Mob'un hedefinin tam da özü. Kastan ve destekten ibaret, komik Vücut Geliştirme Kulübü bile kendini gerçekten sevdiriyor. Sezon, Toichirou Suzuki ile Mob'un karanlık bir yansıması olan bir kötü karakter buluyor: Gücün kimlik olduğuna inanmış, katıksız güçten ibaret biri. Burada kimse süs olsun diye bulunmuyor; her yan karakter aynı temel soruyu daha da keskinleştiriyor.

Animasyon ve Ses

Asıl olay bu ve en başta anılmayı hak ediyor. Bones, Mob Psycho 100'ü bir laboratuvar gibi kullanıyor. Yoshimichi Kameda'nın karakter tasarımları bilerek taslak gibi ve esnek görünüyor, parlak televizyon animelerinden çok ONE'ın pürüzlü orijinal çizimlerine yakın duruyor. Bu da medyumlar arasındaki bir çatışma patlak verip ekran cam üzerine sürülmüş boya izlerine, eğilip bükülen perspektife ve tam bir karma teknik kaosuna dönüştüğünde ortaya çıkan manzarayı daha da şaşırtıcı kılıyor. 'Deneysel animasyon' etiketi bir pazarlama lafı değil; koca sahneler geleneksel sel animasyonunu terk edip hareketli soyut sanata yaklaşan bir şeye dönüşüyor. Usta animatör Yutaka Nakamura başlıca dövüşlerde dizginleri eline aldığında güç seviyesi tavan yapıyor ve doruk noktasındaki büyük sahneler saf bir sakuga şölenine dönüşüyor. Esas mesele şu: Gösteriş hiçbir zaman içi boş değil. Görsel yoğunluk, Mob'un bastırılmış duygularının doğrudan bir yansıması, böylece animasyonun kendisi karaktere dönüşüyor. Kenji Kawai'nin müzikleri komikten gerçekten coşkulu anlara savruluyor ve hareketli, boya sıçramalarıyla dolu açılış jeneriği döneminin en iyilerinden biri. İşçilikle anlamı bu kadar sıkı birleştiren çok az anime var.

Temalar ve Onu Farklı Kılanlar

Işık gösterisini çıkarınca geriye şaşırtıcı derecede samimi, neredeyse meydan okurcasına samimi bir Mob Psycho 100 kalıyor. Çoğu güç fantezisi gücün seni önemli kıldığını savunurken bu anime tam tersinde ısrar ediyor: Önem taşıyan tek başarı, iyi biri olmak ve kendini geliştirmek; ezici güç ise olsa olsa ahlaki bir tehlike. ONE bunun bir versiyonunu One-Punch Man'de ifadesiz bir hicivle işlemişti, burada ise şefkatle yapıyor. Mob'un bir medyum olarak değil, insan olarak güçlenmek istediğini söyleyen düsturu, animenin bunu bütün kalbiyle savunduğunu anlayana kadar şaka gibi geliyor. Onu farklı kılan, alaycılığı reddetmesi. Ergenlik utancını, karşılıksız bir aşkı ve sıradan olmanın düpedüz dehşetini, dünyayı sona erdirecek herhangi bir tehdit kadar ciddiye alıyor. Sonuç, aksiyon komedisi kılığına girmiş psikolojik bir büyüme hikâyesi. Nezaketi, insanın geliştirebileceği en zor ve en cesur beceri olarak görüyor. Sürekli çıtayı yükseltmeye bağımlı bir türde bu yumuşaklık sessizce devrim yaratıyor.

Güçlü Yanları ve Eksikleri

Güçlü yanları apaçık: Referans gösterilecek düzeyde animasyon, Reigen gibi unutulmaz bir akıl hocası, çoğu shonenin ulaşamadığı bir tematik netlik ve tadında biten, filler içermeyen bir hikâye. Şimdi dürüst olalım. Bilerek kaba bırakılmış çizim tarzı gerçekten bir engel; birçok izleyici o esnek yüzlere bir bakıp anime patlamaya geçmeden vazgeçiyor. Mob'un düz ve monoton konuşması zaten karakterin bütün meselesi, ama ilk başlarda onunla arana mesafe koyabiliyor. Bu yüzden duygusal karşılığını hemen almak yerine yavaş yavaş almaya başlıyorsun. Tek yayın dönemi uzunluğu çoğunlukla bir artı olsa da geniş yan karakter kadrosunun bazı üyeleri yüzeysel kalıyor ve özellikle Ritsu'nun hikâyesi biraz daha nefes alacak alana ihtiyaç duyuyor. Bir de haftanın canavarı düzenindeki ilk bölümler, ne kadar sevimli olsalar da animenin çok geçmeden ne kadar iddialı hâle geleceğini yeterince yansıtmıyor. Bunların hiçbiri ölümcül kusurlar değil, ama Mob Psycho 100 tam karşılığını vermeden önce biraz güvenmeni isteyen bir seri.

Sıkça Sorulan Sorular