Hinamatsuri İncelemesi: Muhtemelen Pas Geçtiğin En Komik Anime

Hikâye ve Konu

Çıkış noktası göründüğünden daha fazlasını barındırıyor. Yoshifumi Nitta, akıl almaz derecede pahalı seramiklere zaafı olan, yükselme yolundaki genç bir yakuza. Bir kapsül oturma odasına çarpıp içinden kökeni bilinmeyen psişik kız Hina çıkınca düzenli bekâr hayatı altüst oluyor. Hina, Nitta istese de istemese de telekinetik güçlerini kullanmaya hazır. Kız onu tehdit ediyor, o da boyun eğiyor ve ikisi pek de gönüllü olmayan ev arkadaşlarına dönüşüyor. Nitta, ortalığı yıkıp geçmeyi umursamayan bir çocuğun istemeye istemeye koruyuculuğunu üstleniyor. Bu tek absürt çıkış noktasından genişleyen seri, her bölümde yeni çevrelerle tanıştığımız, gevşek bir yapıya açılıyor: her şeyini kaybeden ikinci bir psişik kız, yetişkin sorumluluklarını üstlenmeye zorlanan bir ortaokul öğrencisi ve bütün bir yoksullar topluluğu. Klasik bir olay örgüsünden çok, giderek genişleyen bir karakter topluluğu izliyoruz. Her hikâye kolu, hafifçe çarpıtılmış sıradan Tokyo hayatından farklı bir komedi çıkarıyor. Asıl dikkat çekici olan, serinin süper güçlerle ilgili olmaktan ne kadar çabuk uzaklaştığı. Güçler ilgini çekiyor, ama asıl mesele insanlar.

Karakterler

Nitta kusursuz bir ciddi karşı oyuncu: sürekli çileden çıkıyor, içten içe iyi biri ve Hina'nın son kırdığı şeyin yen cinsinden değerini durmadan hesaplıyor. Hina'nın ifadesiz, hiçbir şeyi umursamayan tavrıysa onun öfkesinin çarpıp geri döndüğü bir duvar gibi. Ama serinin pek de gizli olmayan silahı Anzu. Hina'yı eve sürüklemek için gönderilmiş rakip bir psişik olarak geliyor, her şeyini kaybediyor ve onu sessizce aralarına alan evsiz adamlardan oluşan bir topluluğun yanında buluyor kendini. Sonrasında modern komedinin en etkileyici hikâyelerinden biri geliyor: şımarık bir çocuğun nezaketi, minnettarlığı ve yoksulluğun acımasız hesabını öğrenmesi, bütün savunmanı aşıp içine işleyen bir samimiyetle anlatılıyor. Öne çıkan diğer isim Hitomi Mishima, hayır demeyi fiziksel olarak beceremeyen, aşırı sorumluluk sahibi bir ortaokul öğrencisi. Kendini barmenlik yaparken buluyor ve efsanevi bir kokteyl ustası olarak ikinci bir hayata sürükleniyor. Çevrelerinde Nitta'nın çileden çıkmış meslektaşları, sivri dilli kız kardeşi Mika ve çeşit çeşit rakip psişik de kadroyu canlı tutuyor. Öyle bir kadro ki en önemsiz görünen karakterler bile iyi bir espri patlatıyor, iki üçü ise gerçekten ruh kazanıyor.

Animasyon ve Ses

Komedi animesinin başarısı zamanlamaya bağlıdır ve Hinamatsuri bu konuda neredeyse kusursuz. Yönetmen Kei Oikawa, ekrandaki en komik şeyin çoğu zaman uzatılmış bir tepki planı olduğunu biliyor: Nitta'nın yüzü düşmeden önceki bir anlık mutlak sessizlik ya da şakayı bir stand-up gösterisinin vurucu son cümlesi gibi yerine oturtan ani bir kesme. feel. dev bir stüdyo değil ve seri bütçesini saklamıyor. Karşımızda bir sakuga gösterisi değil, temiz ve işini gören bir televizyon animasyonu var. Ama Kanetoshi Kamimoto'nun ifadeli karakter tasarımları ve Tetsuya Takeuchi'nin anahtar animasyonu, bir yüzü ne zaman lastik gibi esnetip histerik bir hâle sokacağını, ne zaman da tamamen hareketsiz bırakacağını çok iyi biliyor. Gerisini kurgu ritmi hallediyor. Asıl marifet, çizimlerin tek bir sahnede ölçülü bir duygusal andan grotesk bir komedi abartısına geçebilmesindeki esneklik. Yasuhiro Misawa'nın müzikleri neşeli ve göze batmıyor, sahneyi çalmak yerine atmosferi kurmakla yetiniyor. Hareketli açılış şarkısı da serinin aldatıcı derecede hafif görünen yüzünü iyi yansıtıyor. Bütün bu işçilik sırf şakaya hizmet ediyor ve şakalar neredeyse her zaman yerini buluyor.

Temalar ve Onu Farklı Kılanlar

İfadesiz mizah yapan pek çok komedi var, ama neredeyse hiçbiri bunu bu kadar içtenlikle yapmıyor. Hinamatsuri'yi farklı kılan şey, bir bölümde katıksız sürreal saçmalığa, hemen ardından evsiz bir kızın zorlukla kazandığı onura yer vermesi ve ikisine de aynı özeni göstermesi. Bu ani geçişler seriyi özel kılıyor. Absürtlüğün altında sürekli kendini hissettiren bir tema var: eldeki insanlarla kurulan aile. Burada kimse sonunda göz kulak olduğu insanları seçmedi ve seri, gönüllü olarak üstlenilen sorumluluğun başlı başına bir sevgi biçimi olduğunu usulca savunuyor. Nitta baba figürü olmayı hiç istemedi, Anzu'yu sahiplenen topluluk onu istememişti, Hitomi de kesinlikle yetişkinliğe gönüllü olmadı. Şakaların arasına gizlenen bu seçilmiş aile sıcaklığı, seriyi her dakika şaka yapan diğer yapımların üzerine çıkarıyor. Mob Psycho 100'ün ifadesiz süper güç komedisiyle ve The Way of the Househusband'ın yabancısı olduğu ortamlara düşen yakuza mizahıyla ortak yönleri var, ama saçmalıkla şefkati aynı anda bir araya getiren kendine özgü karışımı tamamen ona ait. Çok az seri seni bu kadar güldürüp ardından böyle hazırlıksız yakalar.

Güçlü ve Zayıf Yanları

Dürüst olalım, çünkü kusurları gerçek. Seriye çeşitlilik kazandıran bölümlük yapı, tonunu da yer yer dengesizleştiriyor. Fiziksel komediden içten dramaya sıçramalar genellikle serinin güçlü yanlarından biri, ama bazen insanı sarsıyor. Sırf şaka için gelen bir izleyici, Anzu'nun dokunaklı hikâyesini tuhaf bir vites değişimi olarak görebilir; duygulanmak için gelenlerse daha kaba şakalar boyunca sabırsızlanabilir. Daha büyük sorun yapısal. Bu, uzun soluklu bir manganın tek yayın dönemlik uyarlaması ve zor seçimler yapıyor: olayların sırasını değiştirip kaynak eserin hiç amaçlamadığı şekilde her şeyi bağlayan, animeye özgü bir final ekliyor. İdare eder bir kapanış, ama manganın sonraki bölümlerindeki en güçlü malzemeye ulaşamıyor. En kötüsü de hikâyeyi bitirmek uğruna serinin en iyi karakteri Anzu'yu ikinci yarının büyük bölümünde kenara itiyor. Bunu düzeltecek bir devamın gelmemiş olması gerçekten üzücü. Yine de yükselmek yerine idare etmekle yetinen bu finali affedersen öncesindeki hemen her şey komedi açısından kusursuza yakın.

Sıkça Sorulan Sorular