Guilty Crown İncelemesi: Görkemli ve Göz Alıcı Bir Karmaşa
Yazar: Mika Tanabe · EditörGuilty Crown, bilimkurgunun yeni büyük destanı olmak istiyor ve yer yer gerçekten de öyle görünüyor. Production I.G, sular altında kalmış ve karantinaya alınmış bir Japonya için gişe rekortmeni bir film bütçesi harcıyor, sıradan bir genç olan Shu Ouma'ya insanların kalplerinden doğrudan silah çıkarabilme gücü veriyor ve bütün bunları dünyanın sonu geliyormuşçasına müziklerle donatıyor. Açıkçası döneminin en güzel görünen televizyon animelerinden biri. Aynı zamanda görkemli bir karmaşa: Hedefleri senaryosunu fazlasıyla aşan, başkahramanının çekingenlikten zorbalığa pek de temellendirilmeden geçtiği ve olay örgüsü kendi melodramının altında ezilen bir seri. Bu, kelimenin en gerçek anlamıyla bir 7.0: Sallantılı bir özün üzerine gerilmiş nefes kesici bir yüzey. Görsel şölen için gel, gerisini affet.
Kısa cevaplar
- Guilty Crown 7.0 puanını hak ediyor mu?
- Evet. Özenli animasyonu, yükselen Sawano müzikleri ve insan ruhlarından çıkarılan silahlarıyla çarpıcı bir bilimkurgu şöleni sunuyor. İşin kötü yanı, fikirlerini geliştirmeden aralarında sürekli savrulan bir olay örgüsü ve karakterindeki değişimlere inanmanın zor olabildiği bir başkahramanı var.
- Guilty Crown en çok kimlere hitap ediyor?
- Görkemli bilimkurgu, direniş draması ve duygu yüklü aksiyon sevenler, özellikle müzik ve görseller birleştiğinde keyif alacak çok şey bulur. Tutarlı bir olay örgüsü ve her zaman ilgi çekici bir başkahraman senin için gösteriden daha önemliyse pas geç: Shu sinir bozucu olabiliyor ve ton değişimleri ani.
- Guilty Crown'a nereden başlamalıyım?
- Doğrudan Guilty Crown ile başla. Shu'nun şarkıcı Inori ile karşılaşması onu işgal altındaki Japonya'da bir direniş hareketine sürüklüyor ve serinin çarpıcı güç fantezisinin zeminini hazırlıyor. Başlangıç noktası burası, yani aksiyon, müzik ve melodram karışımına doğrudan dalabilirsin.
- İzlemek için ne kadar zaman ayırmalıyım?
- Başlardaki direniş aksiyonu bölümleri art arda izlemeyi kolaylaştırıyor, ancak ilerideki okulda hayatta kalma hikâyesi ve üst üste yığılan ifşalar daha dengesiz hissettirebiliyor. Guilty Crown, 22 bölümlük tamamlanmış bir televizyon serisi. Göz alıcı yapımının parlamasına ve anlatım kusurlarının ortaya çıkmasına yetecek kadar zamanı var.
- Code Geass
Code Geass da işgal altındaki Japonya'yı, direniş siyasetini ve tehlikeli bir güç kullanan genç bir başkahramanı konu alıyor. Merkezindeki stratejist Shu'dan çok daha hesapçı, bu da isyana farklı bir ivme kazandırıyor.
- Attack on Titan
Attack on Titan da benzer yoğunlukta aksiyon, güçlü duygular ve gümbür gümbür Sawano müzikleri sunuyor. Hayatta kalma mücadelesi, Guilty Crown'un direniş, okul draması ve romantizm arasında gidip gelen hikâyesinden daha sert ve daha istikrarlı bir odağa sahip.
- Seraph of the End
Seraph of the End, harap olmuş bir dünyayı ve doğaüstü silahları dramatik savaşlar ve Sawano müzikleriyle bir araya getiriyor. Çatışmasının merkezinde, Guilty Crown'daki işgal altındaki Japonya ve ruhların şekillendirdiği Void'ler yerine vampirlerle savaşan insanlar var.
Hikâye ve Konu
Hikâyenin başlangıcı güçlü. Bir meteor, Japonya'nın bir daha toparlanamayacağı bir gecede ölümcül Apocalypse Virus'ü ülkenin dört bir yanına yayıyor. Yıllar sonra ülke, yabancı bir paramiliter gücün işgali altında sürünerek ayakta kalmaya çalışıyor. Bu ortamda karşımıza pasif, içine kapanık ve yalnız Shu Ouma çıkıyor. Shu, bir yandan Funeral Parlor adlı direniş hücresinde gizlice görev yapan uhrevi pop yıldızı Inori ile karşılaşıyor. Bir kaza sonucu Shu, Kral'ın Sağ Eli olarak da bilinen Void Genome'u elde ediyor: Bir insanın göğsüne uzandığında onun ruhunun şekillendirdiği Void adlı bir silah çıkarabiliyor. Bilimkurguyu, süper güçleri ve ergenlere özgü güç fantezisini eşit ölçüde harmanlayan harika bir çıkış noktası bu. İlk bölümler de şık ve gerilimi yüksek bir direniş draması sunuyor. Sonra seri ne olmak istediğine karar veremiyor. Savaş geriliminden klostrofobik bir okulda hayatta kalma hikâyesine savruluyor, romantizme ve idol dramasına sapıyor, üst üste gelen ifşalarla mantıktan çok duygusal yoğunlukla sonuca bağlanan bir finale ilerliyor. Bir klasiğin iskeleti burada. Uygulama ise sürekli ona takılıp tökezliyor.
Karakterler
Shu Ouma, kendi kuşağının en çok tartışılan başkahramanlarından biri ve bu pek de övgü sayılmaz. Başlangıçta travması düşünüldüğünde anlaşılır olsa da desteklemesi zor, pısırık ve kararsız bir sulu göz. Sonra senaristler her şeyi keskin bir kötüye dönüşe yatırıp onu soğuk, güç sarhoşu bir otoritere dönüştürüyor, ardından yeniden yerle bir ediyor. Kâğıt üzerinde cesur bir karakter gelişimi, ekranda ise sendeleyerek ilerliyor ve pek çok izleyici Shu'dan tamamen kopuyor. Çevresindeki kadınlar, birer karakterden çok sahnedeki varlıklarıyla öne çıkıyor. Hikâyenin merkezindeki kuudere idol Inori büyüleyici ve sessizce trajik, ancak senaryo onu bir karakterden çok sembol olarak ele alıyor. Direnişin havalı ve yetkin lideri Gai, Shu'nun eksik olduğu karizmayı sağlıyor. Segai ise ele avuca sığmayan, gerçekten huzursuz edici bir antagonist. Nazik sınıf arkadaşı Hare'den temkinli Tsugumi'ye uzanan yan karakter kadrosu kalabalık ve çoğuna yeterince alan tanınmıyor. Şok yaratmak uğruna feda edilebilecekleri kadar tanıtılıyorlar. Malzeme güçlü, pişirme dengesiz.
Animasyon ve Ses
Guilty Crown'un puanını fazlasıyla hak ettiği yer burası. Production I.G, sanki bitmek bilmeyen bir sinema filmi yapıyormuşçasına animasyona emek veriyor. Sular altında kalmış, bitki örtüsüne teslim olmuş Tokyo'yu ayrıntılarla donatıyor ve Shu'nun Void çıkarma anlarını büyüleyici, bale zarafetinde sahnelere dönüştürüyor: Bir kılıç ya da dev bir makas ağzı, ışık girdabının içinde bir karakterin göğsünden çiçek gibi açılıyor. Yönetmen Tetsuro Araki kendine özgü hareketli dokunuşunu katıyor. Açılış sekansları ise göz kamaştırıcı, seriyi yalnızca tarzıyla bir kuşağa sevdiren türden. Bir de müzikler var. Hiroyuki Sawano'nun müzikleri muazzam: Gümbür gümbür perküsyonlar, yükselen yaylılar ve opera korolarının ağıtlarıyla dolu bu çalışma, onu görkem ve duygu söz konusu olduğunda animenin başvurulan bestecisine dönüştürdü. Buna Inori'nin hikâye içinde seslendirdiği, elektronik tınılarla bezenmiş hüzünlü idol şarkılarını da ekleyince sıradan sahneleri bile düzenli olarak önemli hissettiren bir müzik seçkisi çıkıyor ortaya. Guilty Crown'un senaryosu yapım kalitesine yetişebilseydi bir başyapıt olurdu. Görünüşü ve tınısıyla zaten öyle.
Temalar ve Seriyi Farklı Kılanlar
Karmaşanın altında Guilty Crown bir şeyler anlatmaya çalışıyor. Asıl konusu güç ve değer: Void mekanizması, insanın iç dünyasını kelimenin tam anlamıyla bir silah olarak dışa vuruyor. Böylece her dövüş, bu insanların kim olduğuna dair bir değerlendirmeye de dönüşüyor. Shu'nun düşüşü ise başkalarına hükmetme gücü verilen sıradan ve korkmuş bir çocuğun ne yapacağını sorguluyor. Yalnızlık, güven, otoritenin cazibesi ve ergenler arasındaki hiyerarşinin acımasızlığı üzerine daha derli toplu bir serinin derinleştirebileceği fikirler var burada. Seriyi iyi ve kötü yanlarıyla farklı kılan şey ise maksimalizmi. Çok az seri gösterişe bu kadar kendini adıyor ve ruhun Void olarak somutlaşması fikri, bütün bu gürültünün altında gerçekten zarif bir metafor. Etkilendiği yapımları da açıkça belli ediyor; önceki on yılın büyük, trajik kahramanlı mecha dramalarının hayranları bu izleri fark edecektir. Trajik olan, Guilty Crown'un kendi en iyi fikirlerini sürekli koşarak geride bırakması. Durmadan derinliğe göz kırpıyor, sonra bunların hiçbiri yerini bulamadan yeni bir sürprize yöneliyor.
Güçlü ve Zayıf Yanlar
Artıları ve eksileri konusunda dürüst olalım. Güçlü yanları çarpıcı ve gerçek: Referans niteliğinde animasyon, kariyer belirleyen müzikler, müthiş bir çıkış noktası ve gerçekten zirveye ulaşan birkaç sahne ile müzik kullanımı. Kendini defalarca izletiyor ve art arda izlemeye çok uygun. Eksikleri de bir o kadar gerçek. Olay örgüsü yer yer tutarsız, çatışmalar keyfi kararlarla çözülüyor ve hak edilmiş dönüm noktaları yerine işine gelen ifşalara yaslanılıyor. Ton, aralarında pek bağlantı kurmadan savaş dramasından okul siyasetine ve hazin bir aşka savruluyor. Bu ani geçişler yorucu olabiliyor. Her şeyin omurgası olan Shu'nun karakter gelişimi izleyicilerin bir kısmını tamamen kaybettirecek. Karakterler gelişmekten çok tehlikeye atılmak ve arkalarından yas tutulmak için var ve özellikle ikinci yarı, göz alıcı başlangıcın kazandırdığı olumlu izlenimi boşa harcıyor. Heba edilmiş potansiyelin tanımı bu: Senaristler odası dışında her ekip döktürüyor ve hikâye odaklı bir dramada en önemli ekip de tam olarak o. Klasik olabilecek bir yapım, görsel bir şölen olmakla yetiniyor.
Sonuç
Peki neden 7.0? Çünkü Guilty Crown, yapım kalitesinin bir seriyi şaşırtıcı derecede ileri taşıyabildiğinin, ama bunun da bir sınırı olduğunun kanıtı. Yalnızca duyulara verdiği haz açısından, göz alıcı çizimleri, operatik Sawano müzikleri ve katıksız cüretiyle kolayca önerilebilecek bir yapım. En iyi anları da türündeki herhangi bir eserle yarışır. Ama bir dramanın kaderini hikâyesi ve başkahramanı belirler, burada ikisi de ciddi biçimde sendeleyip duruyor: Tutarsız bir olay örgüsü, ani ton değişimleri ve seveni kadar nefret edeni de olacak bir başkahraman var. Özün karşısında tarzın, içi boş bir merkezin karşısında gösterişli bir yüzeyin zaferi bu. Yine de gerçekten kendini izletiyor, hatta boyunu aşan hedefleriyle sevilesi bile olabiliyor. Pişman olmadığın nadir karmaşalardan biri. Görseller ve müzik için başla, olay örgüsünden beklentini mütevazı tut, çok eğleneceksin. Puan: 70/100, büyüklüğe neredeyse can acıtacak kadar yaklaşan, göz alıcı ve görkemli bir karmaşa.
Sıkça Sorulan Sorular
Evet, ama bir şartla. Görsel ve müzikal bir şölen için geliyor ve dağınık, inişli çıkışlı bir hikâyeyi affedebiliyorsan gerçekten eğlenceli, göz alıcı ve çok etkileyici anları olan bir yolculuk seni bekliyor. Kusursuz bir olay örgüsüne ve sürekli destekleyebileceğin bir başkahramana ihtiyacın varsa hayal kırıklığına uğrayabilirsin. Çoğu hayran için yapım kalitesi bile izlemeye değer kılıyor.