Girls Band Cry İncelemesi: Yıpranmış Sinirler, İkna Edici Rock ve Yaşıyormuş Gibi Hissettiren 3DCG

Kötü Günlerden Doğan Bir Grup

Nina Iseri, bunaltıcı memleketine ait olmadığını biliyor. Bu yüzden okulu bırakıp kendisinin bile tam adını koyamadığı bir şeyin peşinden Tokyo’ya kaçıyor. İlk günü berbat geçiyor. Peş peşe yaşadığı aşağılanmalardan sonra kendi dairesinin bile dışında kalıyor. Ardından hayran olduğu gitarist Momoka Kawaragi ile tesadüfen tanışıyor ve bu karşılaşma Nina’nın bütün öfkesine bir çıkış yolu açıyor. İkili sokak kenarında doğaçlama bir performans sergiliyor ve kendileri gibi dışlanmış insanlardan oluşan bir grup kurmaya başlıyor. Girls Band Cry bu çıkış noktasını, arkadaşların bir hobi edindiği başka bir rahatlatıcı hikâyeye dönüştürebilirdi. Bunun yerine müzik, bu karakterler için bir mücadele olarak ele alınıyor. Kendilerini anlamayan ailelerine, insanları öğütüp atmaya hazır bir sektöre ve çoğu zaman kendi hayatlarını daha da zorlaştıran içgüdülerine karşı koyuyorlar. Seri, bir hayalin peşinden gitmenin kendini yok etmeye ne kadar benzeyebileceğini açıkça gösteriyor. Ayrıca her öfke patlamasını sevimli bir huy gibi yumuşatmak yerine, kadın kahramanlarının gerçekten zor insanlar olmasına izin veriyor. Fazla sürpriz kaçırmadan söylemek gerekirse hikâye, büyük bir yarışmayı kazanmaktan çok, seni sürekli küçültmeye çalışan bir dünyada dimdik durmayı öğrenmekle ilgileniyor. Bu büyüme hikâyesi yumruklarını havaya kaldırmış durumda ve tehlikeye atılan şeyler çarpıcı biçimde kişisel kalıyor, çünkü başarı hiçbir zaman kızların kendileriyle yaşayabilmesi kadar önem taşımıyor.

Birbirine Kolayca Uyum Sağlamayan Beş İnsan

Grup, beş başrolünün omuzlarında yükseliyor ve aralarındaki ilişkiler kolayca gelişen bir sevgiden değil, sürtüşmeden doğuyor. Nina grubun motoru: ihtiyaç duyma hissi ve başkaldırıyla eşit ölçüde hareket eden, bütün sinir uçları açıkta bir karakter. Kelimenin tam anlamıyla bir tsundere, bir an ilham verirken bir sonraki an insanı tüketebiliyor. Nina’nın peşinden koştuğu, gözden düşmüş gitarist Momoka Kawaragi ise aşılması zaman alan yorgun bir mesafelilik taşıyor. Subaru Awa, Tomo Ebizuka ve Rupa da onlara katılıyor ve her biri prova odasına kendi iç yaralarını getiriyor. Yükleri arasında kopmuş aile bağları, yarım kalmış hayaller ve kendilerine fazla geldiklerinin söylenmesinin açtığı daha sessiz yaralar var. Senaryo hiçbirini sevimli bir maskota dönüştürmek için acele etmiyor. Sivri yanlarını koruyorlar ve düpedüz sevimsiz de olabiliyorlar; bu da sonunda kurdukları yakınlığı hak edilmiş hissettiriyor. Başlardaki uyumları tekrar tekrar çarpışmalarından doğuyor. Ancak zamanla bu çatışmalar aileyi andıran bir şeye dönüşüyor ve böylece tanıdık seçilmiş aile fikri gerçek bir sertlik kazanıyor. Yan karakterler bile duyguları gündelik hayata bağlı tutuyor. Nina’nın parçalanmış ailesi önemli, çünkü seri isyan etmenin evde geride kalan insanları ya da insanın yanında taşıdığı acıyı silmediğini anlıyor. Bu kızları sonuçlardan koruyan bir idol fantezisi yok. Öfkelerini koyabilecekleri kabul edilebilir yerleri tükenmiş de bu yüzden onu bir şarkıya döküyorlar gibi görünüyorlar. En kötü tartışmalarının bile sırf drama yaratmak için eklenmiş değil, grupla bağlantılı hissettirmesinin nedeni bu.

Müzik Başladığında 3DCG Neden İşe Yarıyor?

Tamamen 3DCG ile hazırlanmış sunum, izleyicileri ayıran en belirgin nokta. Durağan karelerde modeller plastik gibi görünebiliyor ve yüzler zaman zaman CGI şüphecilerinin zaten korktuğu o tekinsiz görünüme yaklaşıyor. Bu yapaylık en açık biçimde sakin sahnelerde ortaya çıkıyor. Hareket ise animasyona dair tabloyu değiştiriyor. Toei ekibi, serbestçe dolaşabilen bir kamera ve karakterlere ikna edici bir ağırlık kazandıran fiziksel oyunculukla, 3D sahnelemeden elle çizilmiş yapımların nadiren denediği biçimlerde yararlanıyor. Performanslar sırasında parmaklar gerçekten perdelere basarken bedenler ritimle öne atılıyor. Tekniğin kendini kanıtladığı yer ifade gücü. Yüzler güzel kalma kaygısı olmadan çarpılıyor, omuzlar hayal kırıklığıyla düşüyor ve bir karakterin öfkesi ya da coşkusu odanın diğer ucundan bile okunabiliyor. Ses tarafı daha da güçlü. Müzik yapımcısı Kenji Tamai, gerçek rock grubu Togenashi Togeari’nin seslendirdiği şarkıları yönetiyor; grubun seslendirme kadrosu da parçaları gerçek seyircilerin karşısında canlı çalıyor. Bu fark kulağa yansıyor. Parçalar yalnızca bir sahneyi doldurmak için yazılmış, gözden çıkarılabilir kısa melodiler değil, sahici rock şarkıları olarak işliyor. Enerjisi yüksek bir parça ile animasyon birbirine kenetlendiğinde, görsel tarz izleyicinin mazur görmesi gereken bir şey gibi hissettirmeyi bırakıyor. Bütün gücüyle çalan bir grubun terini ve fiziksel enerjisini aktarmanın etkili bir yoluna dönüşüyor. 3DCG sevmeyen izleyiciler her kareye hiçbir zaman ısınmayabilir, ama performansların tamamı Girls Band Cry’ın neden bu tercihte ısrar ettiğini açıkça gösteriyor.

Öfke, Hırs ve Duyulma İhtiyacı

Girls Band Cry, hırsı hoş gösterme çabasına girmeyerek daha derli toplu müzik kulübü serilerinden ayrılıyor. Merkezindeki duygu öfke, özellikle de zorbalığa uğramış, önemsenmemiş veya kendilerine uymayan kalıplara sokulmuş genç kadınların öfkesi. Bir distortion pedalının kendileri için kibarlığın şimdiye kadar yaptığından daha fazlasını yaptığını keşfediyorlar. Seri, aidiyete ve seçilmiş aileye zaman ayırırken türün sıklıkla kaçındığı konuları da gözden kaçırmıyor. Sınıfsal gerilim, kızların neleri riske atabileceğini şekillendiriyor. Sektördeki sömürü sanatlarına baskı yapıyor ve o sanatın peşinden gitmek, insanın içine doğduğu aileyi parçalayabiliyor. Büyüme hikâyesi pürüzlü; sıcaklık, çatışmayı yumuşatmak yerine kısa anlarda kendini gösteriyor. Kızlar arasındaki bağlar da şefkatle ele alınıyor. Bu yakınlık zaman zaman, gösteriye dönüştürülmeden, sessizce arkadaşlığın ötesinde bir şeye yaklaşıyor. Bütün bunlar boyunca seri, gürültü çıkarmanın bir hayatta kalma yolu olabileceği fikrine dönüp duruyor. Asıl amaç şöhret değil. Önemli olan, kendi şartlarınla ve sesini yükselterek var olma hakkını sahiplenmek. Pek çok grup animesi, risklerin düşük olduğu bir rahatlık sunuyor ve bunda yanlış bir şey yok. Girls Band Cry ise çözüme kavuşmamış bir derdin yarattığı sürtünmeyi istiyor. Samimiyetinde dünyaya meydan okuyan bir tavır var ve hikâyenin son şarkı bittikten sonra bile akılda kalmasının nedeni tam da bu.

Nerede Vuruyor, Nerede Fazla İleri Gidiyor?

Girls Band Cry’ın en iyi yanlarını duymak ve hissetmek kolay. Duygusal merkezi güçlü, karakterler sivri yanlarını koruyor ve müzik, yakın dönem animelerinin neredeyse hepsindeki kadar iyi bir şekilde dramaya yediriliyor. Bir sahne amacına ulaştığında etkisi sert oluyor. Kadın kahramanların hırçın kalmasına izin vermek de benzer yapımların çoğunun tercih ettiği daha güvenli karakter çiziminden daha cesur hissettiriyor. Zayıf yanları da bir o kadar görünür. 3DCG hareket hâlindeyken ifade gücü taşısa da sakin sahnelerde modeller yapaylıkları ortaya çıkacak kadar uzun süre hareketsiz kalıyor. Bazı izleyiciler bu engeli aşamayacak ve performanslara duyulan hayranlık bunu ancak bir yere kadar telafi edebilir. Melodramın dozu da çok yüksek. Girls Band Cry bağırış çağırışla yaşanan bir tartışmanın sağladığı duygusal boşalmayı seviyor, ama orta kısmın bir bölümünde çatışma ve karşılıklı suçlamalara öyle çok yaslanıyor ki sonuç dokunaklı olmak yerine yorucu hâle geliyor. Birkaç yan hikâye, hazırlıklarının hak ettiğinden daha hızlı çözüme kavuşuyor. Başrolleri çekici kılan o hamlık bile izleyici bir başka duygusal çatışmaya hazır olmadığında acıların seyirlik hâle getirilmesi gibi hissettirmeye başlayabiliyor. Bu kusurlar seriyi batırmıyor. Yine de çekiciliğinden ayıramayacağın sivri köşeleri olduğu anlamına geliyor. Bazıları aldığı yaralara bayılacak. Bazılarıysa serinin nefes alacak kadar durmasını dileyecek.

Sıkça Sorulan Sorular