Fullmetal Alchemist: Brotherhood İncelemesi: Bir Anime Kusursuzluğa Ancak Bu Kadar Yaklaşabilir

Hikâye ve Konu

Hikâyenin çıkış noktası, fantastik bir fikir kılığına girmiş sert bir darbe. Simya dehası Edward ve Alphonse Elric, ölen annelerini diriltmeye çalışıyor ve simyanın Eşdeğer Takas Yasası'nın verdiği kadarını aldığını en ağır şekilde öğreniyor. Ed kolunu ve bacağını, Al ise tüm bedenini kaybediyor; Al'ın ruhu bir zırha bağlanıyor. Bu yasayı aşabildiği söylenen bir nesne olan Felsefe Taşı'nı arayışları, her şeyi harekete geçiren güç haline geliyor. Bedenlerini geri almak için çıktıkları yolculuk, katman katman açılarak devasa bir hikâyeye dönüşüyor: askeri bir diktatörlük, üstü örtülmüş bir soykırım ve ülkeleri Amestris'in kuruluşuna uzanan bir komplo. Deha, hikâyenin yapısında yatıyor. Başlarda haftanın canavarı formülüne uygun birer ara macera gibi görünen her olay, sessizce ileride karşılığını bulacak bir tohum ekiyor. Arakawa'nın olay örgüsü acımasızca verimli; ipuçları, karakterler ve önemsiz görünen replikler yıkıcı bir etki yaratmak üzere geri dönüyor. Doruk noktasına geldiğinde hiç dolgu olmadığını fark ediyorsun. Her şey, gözünün önünde saklanan tek bir tasarımın parçasıymış.

Karakterler

Brotherhood'un kendisini neredeyse tüm shounen benzerlerinden ayırdığı nokta burası: gözden çıkarılabilir tek bir karakteri yok. Ed, küstahlığının ardında dipsiz bir suçluluk saklayan, parlak zekâlı ve tez canlı bir genç; soğuk çeliğin içine hapsolmuş Al ise bir şekilde ekrandaki en sıcak karakter. Etraflarında animenin en iyi karakter kadrolarından biri dönüyor. Albay Roy Mustang ile ona sarsılmaz bir sadakatle bağlı Teğmen Riza Hawkeye, güç ve hesap verme üzerine ağır ağır gelişen bir hikâye taşıyor. Maes Hughes'a gelince, sürprizi bozmayacağım ama onun hikâyesi beni gerçekten mahvetti. İntikam peşindeki bir katil olarak tanıtılan Scar, serinin ahlaki açıdan en karmaşık karakterlerinden birine dönüşüyor. Kötüler bile, yani ölümcül günahların adını taşıyan 7 homunculus, tek boyutlu birer tehdit olmak yerine gerçek bir iç dünyaya sahip olacak şekilde yazılmış. Beni en çok etkileyen şey ise ölçülülük: kimse karşımıza gelişimini tamamlamış halde çıkmıyor. Ed'in dünya görüşü tanık olduklarıyla değişiyor; katılaşmış askerler işledikleri vahşetle yüzleşiyor. Kadro, bir isim listesinden çok yaşayan bir ülkeyi andırıyor. Başlarda yan karakter olduğundan emin olduğun insanlara derinden bağlanmış halde bitiriyorsun seriyi.

Animasyon ve Ses

Animasyonu Studio Bones üstleniyor ve bu, dövüş koreografisinde kendini gösteriyor. Simya bir dövüş sanatı gibi resmediliyor; ellerin bir kez çırpılması ve parlayan mavi bir ışık, savaş alanını gerçek zamanlı olarak yeniden şekillendiriyor. Aksiyonun gerçek bir ağırlığı var ve mekân kullanımı net; dövüşçülerin nerede olduğunu ve bir dönüşümün nelere mal olduğunu her zaman biliyorsun. Şimdiye kadar yapılmış en gösterişli yapım değil ve serinin ortalarındaki birkaç bölümde görsel kalite düşüyor, ama yönetim odağını hiç kaybetmiyor. Akira Senju'nun orkestral müzikleri gizli silahı; askeri üflemelilerden iç burkan yaylılara sarsıcı bir geçiş hissettirmeden uzanıyor. Açılışlar da öne çıkıyor; yui'nin 'Again' şarkısında müziğin yükseldiği an hâlâ tüylerimi diken diken ediyor. Şimdiye kadar kaydedilmiş en iyi İngilizce dublajlardan biri olan bu dublajı da övmem gerek; hem altyazı tutkunları hem de dublaj sevenler gönül rahatlığıyla izleyebilir. Ses tasarımı beden korkusunu da inandırıcı kılıyor: Al'ın zırhının gıcırtısı ve automail'in tıslaması, fantastik dünyayı ağırlıksız bırakmak yerine tekinsiz bir fiziksel gerçekliğe bağlıyor.

Temalar ve Seriyi Farklı Kılanlar

Eşdeğer Takas yalnızca bir büyü sistemi değil; serinin bütün ahlaki felsefesi. Kazanmak için kaybetmelisin; ne simyada ne de yasta kestirme yol var. Brotherhood, tanrıcılık oynamanın kibrini, kolay cevapların cazibesini ve insanların affedilemez eylemlerden sonra birbirlerine karşı ne borçlu olduğunu sorguluyor. Ishval halkına yönelik soykırımı ele alış biçimi bir shounen için şaşırtıcı derecede olgun; sempati duyduğumuz karakterlerin savaş sırasında işlenen vahşetteki sorumluluğunu görmezden gelmiyor. Yine de hiçbir zaman nihilizme saplanmıyor. Bütün bu karanlığın karşısında Arakawa, inatçı bir hümanizmde ısrar ediyor: insanlar kurtarılmaya değer, önemli olan kurulan bağlar ve hiçbir insan dünyadan daha değerli değil. Seriyi farklı kılan şey ise bütünlüğü. Pek çok anime güçlü başlayıp dağılıyor; Brotherhood'un en büyük başarısı, tüm hikâye kollarını kolaycılığa kaçmadan hak edilmiş hissettiren bir finale bağlayarak sonunu gerçekten getirmesi. Hem coşkulu bir macera hem de ölümlülük ve bağışlama üzerine sahici bir düşünce; ikisinden de hiç ödün vermeden bu iki tonu bir arada taşıyor.

Güçlü ve Zayıf Yanlar

Güçlü yanları açık ve saymakla bitmiyor: açık vermeyen bir olay örgüsü, tek bir gereksiz karakteri olmayan bir kadro, kaba komediden yıkıcı anlara uzanan bir ton çeşitliliği ve onlarca saatlik hazırlığın karşılığını veren bir final. Ama kapsamlı bir inceleme, kusurları da ortaya koymalı. Açılış kısmı gerçekten aceleye gelmiş; manga neredeyse tamamlanmış olduğu için Bones, kardeşlerin ilk maceralarını senin ayak uyduracağını varsayarak hızla geçiyor ve hikâye ritmini bulana kadar yeni izleyicilerin başı dönebiliyor. Chibi komedisi, ne kadar sevimli olsa da, bazen sahnelerde giderek yükselen gerçek dehşeti dağıtıyor. Sonlara doğru birkaç çözüm, işin kolayına kaçan güç artışlarına yaslanıyor. Nihai düşmanın bilinçli olarak soyut bırakılan motivasyonu da içten hissedilen kişisel bir meseleden çok tematik bir fikir gibi duruyor; bu da son yüzleşmenin etkisini biraz azaltıyor. Bunların hiçbiri seriden vazgeçirecek kusurlar değil; 96 ile tam puan arasındaki farkı oluşturuyorlar. Zevkin daha çok ağır ilerleyen, yoruma açık karakter incelemelerine kayıyorsa Brotherhood'un gürültülü, içten ve zaman zaman her şeyi düzenli biçimde çözen shounen yapısı sana fazla derli toplu gelebilir. Diğer hemen herkes içinse bu kusurlar bir başyapıtın üzerindeki tozdan ibaret.

Sıkça Sorulan Sorular