Fire Force İncelemesi: David Production'dan Görkemli ve Tonu Savruk Bir Cehennem

İçinde Komplo Barındıran Bir İtfaiyecilik Hikâyesi

Temel fikir, Fire Force’a hemen kendine özgü bir kimlik kazandırıyor. Güneş Çağı’nın 198. yılında sıradan insanlar kendiliğinden tutuşup “Infernal” olarak bilinen, etrafa dehşet saçan varlıklara dönüşüyor. Bu kurbanları huzura kavuşturmakla görevli özel itfaiye birlikleri var. Olaydan etkilenen sonraki nesiller ise insan biçimlerini koruyup ateşi kontrol etme yeteneği kazanıyor. Bu yüzden Özel İtfaiye Teşkilatı birliklerinin saflarını bu pirokinetikler dolduruyor. Shinra, her tutuşma vakasına hem bir kurtarma görevi hem de bir gizem olarak yaklaşan, azimli bir ekip olan 8. Birlik’e katılıyor. Üyeleri her Infernal’ın bir zamanlar birinin ailesi olduğunu hiç unutmuyor. Bu ayrıntı, işe sıradan bir canavar avında bulunmayacak bir hüzün katıyor. Seri ilk başta acil çağrılar ve soruşturmalar etrafında kurulu, her hafta farklı bir canavarın karşılarına çıktığı bir yapı kullanıyor. Bu vakalar giderek çok daha büyük bir planı açığa çıkarıyor. Birileri kasten Infernal yaratıyor. Ölüleri kutsamakla görevli kilise yozlaşmış olabilir ve yıllar önce Shinra’nın annesiyle kardeşini öldüren yangın bir kaza değildi. Tekil olayları bir komploya dönüştürmek, hikâyenin en isabetli kararı çünkü bütün bu görkemli gösteriye kişisel bir bedel yüklüyor. Tempo zaman zaman aksıyor. Bazı soruşturmalar gereğinden uzun sürerken birkaç sır beklenenden erken açığa çıkıyor. Yine de tek bir bölüm tökezlediğinde Shinra’nın acısı ve bunu bir göreve dönüştürme kararı ilk sezonu ayakta tutuyor. Merkezdeki gizem de 8. Birlik’e her yeni yangının ötesine bakmak ve yaptıkları işin anlamını onlara söyleyen kurumları sorgulamak için bir neden veriyor.

Shinra ve 8. Birlik

Seriyi bir arada tutan kişi Shinra Kusakabe. Çocukken zorbalığa uğramış çünkü stres, yüzünde başkalarının şeytani bulduğu gergin bir sırıtışa yol açıyor. Kahramanlık anlayışını, herkesin gördüğünü sandığı “şeytan” değil, bir kahraman olduğunu kanıtlama isteği üzerine kurmuş. O gülümsemenin altında gerçek bir acı var ve Fire Force, kırılganlığını göstermesine alan açtığında bunu iyi işliyor. İnsanları kurtarma arzusu, belirsiz bir shonen tutkusu değil. Doğrudan ailesinin ölümünden doğuyor. 8. Birlik, onu kişilikleri kolayca ayırt edilebilen, sevilesi bir ekiple çevreliyor. Arthur Boyle kendisine “Şövalye Kral” diyor ve gücü, chuunibyou inancının kuvvetiyle kelimenin tam anlamıyla artıyor. Maki Oze bir asker ve onunla ilgili şakaların düşündürdüğünden çok daha çetin biri. Hinawa, birliğin soğukkanlı silahşoru. Kaptan Oubi’nin güçleri yok ama ahlaki otoritesi birliğin geri kalanının onu takip etmesini sağlıyor. 8. Birlik’in huzura kavuşturduğu kurbanlar için dua eden rahibe Iris, yaptıkları işin manevi anlamını sürekli hatırlatıyor. Karakter yazımının yetersiz kaldığı yer ise Tamaki Kotatsu. Yetenekli bir ateş askeri olmasına rağmen seri onu tekrar tekrar “şanslı sapık” şakasının hedefi yapıyor. Ekip son derece sevimli ve her üye takımdaki yeri net bir şekilde hikâyeye giriyor. Sorun, ilginin dağılımında. Bazı karakterlere özenle yazılmış içerik verilirken diğerlerinin umut vadeden gelişim çizgileri, daha gösterişli bir dövüşçü ilgi istediğinde bir kenara bırakılıyor.

Alevleri Fiziksel Olarak Hissettiren Animasyon

Fire Force’un ününü sonuna kadar hak ettiği yer burası. JoJo’s Bizarre Adventure’ın arkasındaki stüdyo David Production, her alev patlamasını koreografinin bir parçası olarak ele alıyor. Alevlerin ağırlığı ve yönü hissediliyor. Shinra’nın ateşle hızlanarak yaptığı atılımlar sahnede yanık izleri bırakan görüntüler çiziyor ve kamera, çoğu aksiyon shoneninin asla ulaşamadığı bir akıcılıkla dövüşün içinde koşuyor. Saldırıları inandırıcı kılan yalnızca parlaklık değil. Isı ve basınç da hissediliyor, böylece bir tekme ya da patlama hedefe ulaşmadan tehlikeli geliyor. Şık kadrajlar ve çarpıcı silüetler, Atsushi Ohkubo’nun tasarımlarını tuhaflıklarını törpülemeden hareketlendiriyor. Konuşma balonu yazıları ve manga panellerini andıran süslemeler, orijinal sayfaların enerjisinin bir kısmını ekranda koruyor. Fire Force, döneminin ana akım aksiyon serileri arasında görsel açıdan en iyilerden biri ve en güçlü dövüşleri gerçekten nefes kesici. Ses çalışması da animasyonla aynı seviyede. Ateşin ses efektleri net ve dokunsal, sürükleyici müzikler ise bir dövüşü ne zaman ileri taşıyacağını biliyor. Serinin ayrıca hayranların hâlâ tek başına açıp dinlediği, dile dolanan “Inferno” da dahil olmak üzere akılda kalıcı iki açılış şarkısı var. Her sahneye bu kadar özen göstermenin talihsiz bir dezavantajı da var. Yapım, aynı görsel dikkati şehvet düşkünü komediye de gösteriyor. Böylece kaba şakalar, araya girişlerini görmezden gelmeyi daha da zorlaştıran özenli bir sunuma kavuşabiliyor. Yine de seri aksiyona odaklandığında David Production’ın neler yapabileceğini sergiliyor.

Atsushi Ohkubo’nun Tanıdık Fikirleri Yeni Bir Dünyada

Fire Force’un Soul Eater’ın yaratıcısı Atsushi Ohkubo’nun elinden çıktığı açıkça belli. Tercihleri, havalı gotik karakter tasarımlarında ve karanlık mitolojiyle çizgi film tarzı fiziksel komedinin çarpışmasında görülüyor. Hikâye onun tarikatlara, ruhlara ve gerçek yüzünü gizleyen kurumlara duyduğu ilgiyi paylaşıyor. Bu unsurlar, önceki eserini bilmeyi gerektirmeden seriye onunla bağlantılı bir hava katıyor. Pek çok shonen serisi, dünyasını esas olarak sıradaki dövüşü hazırlamak için kullanır. Ohkubo ise bunun yerine burada kapsamlı bir kozmoloji geliştiriyor. Güneş Çağı’nın kendine özgü bir inancı var, bir “Evangelist” gölgelerden iş görüyor ve ateşin ardındaki metafizik, olay örgüsü genişledikçe daha tuhaf ve iddialı hâle geliyor. İtfaiyecilik mesleğinin kendisi bile Fire Force’u benzerlerinden ayıran bir anlam taşıyor. Canavarları yenmek, 8. Birlik’in işinin yalnızca bir parçası. Üyeleri, tutuşan insanlar için bir cenaze ayini düzenliyor ve onlar yanıp tükenmeden önce başlarında dua ediyor. Bu ayin, izleyiciden her Infernal’ın birinin ailesine ait olduğunu hatırlamasını istiyor. Dövüşlere saygı ve hürmet duygusu katmak, seriye geleneksel bir doğaüstü aksiyon yapımında bulunmayacak bir doku kazandırıyor. Ayrıca yas, inanç ve insanlığın neleri feda etmeye hazır olduğu üzerine fikirlerin de zeminini hazırlıyor. Bu fikirler ilk sezonun ötesinde de karşılığını vermeye devam ediyor. Bütün bunların ardındaki hayal gücü hiçbir zaman şüphe uyandırmıyor. İzleyiciler, komedinin ve dramatik zamanlamanın bu iddiayı zayıflatmadan taşıyıp taşıyamadığı konusunda ikiye ayrılıyor.

Büyük Güçlü Yönler, Sinir Bozan Alışkanlıklar

Kusurlara doğrudan değinmek gerekiyor çünkü pek çok izleyicinin normalde sevebileceği bir seriyi bırakmasının nedeni bunlar. Fire Force çok sert ton geçişlerinden mustarip. Gerçekten yürek parçalayan bir ölüm, duygunun yerleşmesine fırsat verilmeden saniyeler içinde abartılı komediye dönüşebiliyor. Bu ani geçiş, önceki sahne özenle işlenmiş olsa bile dramı gözden çıkarılabilir hissettiriyor. Daha büyük sorun ise fanservice. Tamaki’nin sürekli tekrarlanan “şanslı sapık” şakası, dövüşler sırasında soyulduğu veya tacize uğradığı kazalar yaratıp sonucu espri olarak sunuyor. Eleştiri haklı. Senaryo Tamaki’ye hareket alanı tanıdığında o yetkin ve cesur biri, bu yüzden tekrar tekrar bu numaraya indirgenmesi özellikle sinir bozucu. Bu, Fire Force’un en çocuksu hâli ve bir dövüşçü olarak Tamaki’ye ait olması gereken sahneleri baltalayabiliyor. Iris de daha seyrek olsa da benzer muamele görüyor. Bazı izleyiciler bu anları görmezden gelebilir ama kimse bunları hayal ürünü bir şikâyet diye geçiştirmemeli. Seriyi tavsiye etmeden önce tereddüt etmek için geçerli bir nedenler. Diğer tarafı görmek kolay: olağanüstü aksiyon, güçlü bir başkarakter, yaratıcı bir dünya, mükemmel müzikler ve sabır gösterdikçe daha çok karşılık veren bir komplo. Fire Force hem en iyi özelliklerine hem de en kötü dürtülerine sonuna kadar bağlı kalıyor. Seriye vereceğin tepki, güçlü yanlarının sana çekici gelip gelmemesinden çok, onları sürekli kesintiye uğratan alışkanlıklara tahammül edip edememene bağlı olacak.

Sıkça Sorulan Sorular