Rascal Does Not Dream of Bunny Girl Senpai İncelemesi: Adından Daha Zeki

Hikâye ve Konu

Her şey bir söylentiyle başlıyor. Sahil kasabası Fujisawa'da liseliler, ergen olmanın getirdiği duygusal baskının gerçekliğin kendisini çarpıttığı bir tür şehir efsanesi olan 'Ergenlik Sendromu' hakkında fısıldaşıyor. Sakuta Azusagawa, kariyerine ara vermiş ünlü oyuncu Mai Sakurajima'yı okul kütüphanesinde tavşan kız kostümüyle dolaşırken gördüğünde bu duruma yakından tanık oluyor. İşin tuhafı, onu neredeyse başka kimse göremiyor. Mai'nin göz önündeki hayatından çekilmesi fiziksel bir gerçeğe dönüşürken kendisi de kelimenin tam anlamıyla dünyadan siliniyor. Buradan sonra seri, gevşek bağlantılı hikâyelerden oluşan bir antoloji gibi ilerliyor. Her hikâyede sendromun farklı bir tezahüründen mustarip başka bir kızla tanışıyoruz: görünmezlik, tekrarlanan bir gün, beden değişimi, parçalanmış bir kimlik. Lafını esirgemeyen ve kolay kolay sarsılmayan Sakuta da konuşarak her birine yardımcı olmaya çalışıyor. Seri bütün bunları kuantum fiziğinden ve Schrödinger'in kedisinden ödünç aldığı popüler bilimle süslüyor, ama terimleri asıl meseleyle karıştırma. Hikâyeyi asıl harekete geçiren şey duygular: Her doğaüstü sorun, kimsenin yüksek sesle dile getirmediği bir his. Kolayca ucuz bir numaraya dönüşebilecek bu fikir, bir şekilde gerçekten dokunaklı oluyor.

Karakterler

Bütün bunların işe yaramasının sebebi Sakuta. Başlıktaki hakaret kabaca 'domuz herif' anlamına geliyor ve Sakuta bu sıfatı hak ediyor, zalim olduğu için değil, tam olarak ne düşünüyorsa söyleyen nadir anime başrollerinden biri olduğu için. Ne kızarmalar ne kekelemeler ne de tam zamanında gelen kesintiler var. Mai onu sınadığında o da aynı şekilde karşılık veriyor. Atışmaları hızlı, kuru bir mizahla dolu ve ritim olarak olgun; birbirlerine söyledikleri iğneleyici sözler daha zayıf çiftleri havaya uçururdu. Monogatari dışında türünün en keskin diyalogları burada. Daha da önemlisi, sevgili oluyorlar. Seri, olacaklar mı olmayacaklar mı gerilimini yıllarca uzatmak yerine Sakuta ve Mai'yi erkenden gerçek bir çift hâline getiriyor ve dramasını gerçekten yürüyen bir ilişkiden çıkarıyor. Bu özgüven yan karakterlere de yansıyor: Kendi beden algısıyla savaşan bilim kulübünden arkadaşları Rio Futaba, sessiz bir travma taşıyan Sakuta'nın kız kardeşi Kaede, ayrıca Tomoe, Nodoka ve gizemli Shouko. Tanıtımların ima ettiği 'harem' hiçbir zaman gerçekten oluşmuyor. Başrolde açıkça Mai var ve Sakuta da dâhil herkes bunun farkında.

Animasyon ve Ses

CloverWorks, yapımı ayakları yere basan, doğal bir yaklaşımla ele alıyor ve bu ölçülülük doğru bir tercih. Diyalog odaklı bir seri olduğu için animasyon konuşmalara, küçük yüz ifadelerine, anlam yüklü duraklamalara, bir karakterin cümle ortasında bakışlarını kaçırışına hizmet ediyor. Yönetmen Souichi Masui'nin elinde görsel açıdan asıl yıldız mekânın kendisi: Fujisawa ve Enoshima çevresindeki güneşten ağarmış sahil, hemzemin geçitleri, kıyı duvarları ve ışıldayan suyuyla öyle bir özenle resmedilmiş ki kasaba başlı başına bir karakter gibi hissettiriyor. Ses çalışması da aynı derecede başarılı. Kaito Ishikawa'nın Sakuta'yı duygusunu belli etmeden seslendirişi tam kararında, Asami Seto ise Mai'ye romantizmi inandırıcı kılan, kendini hemen açmayan bir sıcaklık katıyor. The peggies'in açılış şarkısı 'Kimi no Sei' gerçekten dile dolanıyor ve kapanış şarkısının o sırada odaktaki kadın karaktere göre değiştirilmesi hoş bir dokunuş. Yoshikazu Iwanami'nin piyano ağırlıklı müzikleri ne zaman geri planda kalacağını biliyor, konuşmalar üzerine kurulu bir seri için bu da zamanın çoğu demek. Altyazı sana göre değilse sağlam bir İngilizce dublaj da mevcut.

Temalar ve Seriyi Farklı Kılanlar

Başlığın gizlediği şey şu: 'Ergenlik Sendromu', modern animenin en zeki metaforlarından biri. Her doğaüstü rahatsızlık, bir gençlik korkusunun gerçeğe dönüşmüş hâli. Mai'nin görünmezliği, görmezden gelinme ve dünyanın artık varlığını fark etmediğini hissetme korkusu. Tekrarlanan bir gün, yüzleşmeye hazır olmadığın bir geleceğin yarattığı panik. Beden değişimi, başkasının beklentileri içinde kendini kaybetmek. Bir kız kardeşin hafıza kaybıysa zihnin etrafından başka bir yol çizmek zorunda kaldığı kadar ağır bir travma. Seri bunları hiçbir zaman açıkça söylemiyor; bunun yerine gençlerin gerçekten hissettiği ve nadiren itiraf ettiği duygulardan başlı başına bir doğaüstü dil kuruyor. Onu farklı kılan şey empatisi. Pek çok seri bu kaygıları espri malzemesi ya da olay örgüsünü ilerletecek bir araç olarak kullanırdı; bu seri onları gerçek kabul ediyor ve hak ettikleri ağırlığı veriyor. Kelime oyunları ve doğaüstü olayları psikoloji üzerinden ele alışıyla akla gelen örnek elbette Monogatari, ama Bunny Girl Senpai daha sıcak ve çok daha kolay erişilebilir; anlaşılmazlık yerine gerçekten tatmin eden bir anlatımı seçiyor. Genç karakterlerine gülmek yerine onlara saygı duyuyor.

Güçlü ve Zayıf Yönler

Güçlü yanları açık: Kıvılcım saçan diyaloglar, gerçekten işleyen bir aşk hikâyesi, mekân duygusunun canlılığı ve insanın midesine yumruk gibi inen en az bir hikâye, Kaede'ninki. Seri en iyi hâlindeyken kendi kulvarında pek az yapım onunla boy ölçüşebilir. Ama kusurları konusunda da dürüst olalım. Başlık ve tavşan kostümü üzerinden kurulan sunum iki tarafı da kesen bir Truva atı: Fanservice, düz göğüs şakaları ve başlardaki göz süzen sahneler, üzerine düşünülmüş bu seriyi olduğundan daha sığ gösteriyor ve bazı izleyicilerin güvenlerini kazanmadan seriyi bırakmasına yol açacak. Hikâyelerin hepsi de aynı seviyede değil. Tomoe'nin sahte sevgililik macerası en yüzeysel ve en sıradan bölüm, Nodoka'nın beden değiştirme hikâyesi ise iyi olsa da vazgeçilmez değil. Sözde bilim ancak fazla kurcalamazsan ayakta kalıyor; bir mekanizmadan çok atmosfer yaratıyor. En büyük sorunsa sezonun kendi hikâyesini bitirmemesi. Duygusal bir doruk noktasına doğru ilerliyor, ardından çözümü devam filmine bırakıyor, bu yüzden sezon kendi başına bilerek eksik bırakılmış hissi veriyor.

Sıkça Sorulan Sorular