Bungo Stray Dogs İncelemesi: Ölü Yazarlar, Gerçek Mermiler ve Tüm Havasıyla Bones

Hikâye ve Konu

Hikâyenin temelinde basit bir fikir var: Her biri doğaüstü bir yeteneğe sahip “özel yeteneklilerden” oluşan gizli bir dünya, Yokohama’nın yeraltı dünyasını sessizce şekillendiriyor. Bu dünyaya, kontrol edemediği canavar gibi beyaz bir kaplanın musallat olduğu evsiz bir genç olan Atsushi Nakajima üzerinden giriyoruz. Eksantrik dedektif Osamu Dazai onu nehirden çıkarınca Atsushi, polisle ordunun üstlenmediği işleri alan küçük bir ekip olan Silahlı Dedektiflik Bürosuna katılıyor. Seriye kimliğini veren fikir ise isimlerde saklı: Her yetenek kullanıcısı adını gerçek bir edebiyatçıyla paylaşıyor ve güçleri o yazarların en bilinen eserlerinden esinleniyor. İlk bölümler, büronun kadrosunu tuhaf vakalar aracılığıyla birer birer tanıtan bağımsız hikâyelere ağırlık veriyor. Ardından Atsushi’nin başına konan ödül, daha karanlık bir rakip olan Port Mafia’yı sahneye çıkarıyor. Bu kurgu sırf bir numaradan ibaret kalabilirdi, ama seri onu şaşırtıcı derecede elle tutulur bir şehirle ve olayların giderek ciddileştiğini hissettiren istikrarlı gelişmelerle sağlamlaştırıyor. Hikâye kolları birbirine bağlandığında bunun karşılığını da veriyor.

Karakterler

Atsushi tanıdık bir karakter: Değerli olduğunu öğrenen çekingen bir yetim. Ama senaryo, kendinden nefretini can yakacak kadar kendine özgü ayrıntılarla işliyor. Kaplan yeteneği de korktuğu hayatta kalma içgüdüsü için yerinde bir metafora dönüşüyor. İzleyicinin tutunacağı kişi o ve böyle olması şart, çünkü asıl çekim merkezi Dazai. “No Longer Human”ın yazarını serbestçe çağrıştıran Dazai, yüzünden sırıtışı eksik olmayan bir muamma: Keskin zekâsını ve gerçekten huzursuz edici geçmişini gizlerken özenle kurguladığı intihar girişimlerini tekrar eden bir şakaya dönüştüren eski bir mafya yöneticisi ve yeni bir dedektif. Dokunduğu her gücü etkisiz hâle getiren yeteneği, onu tam da en az ciddi göründüğü anlarda ortamdaki en tehlikeli adam yapıyor. Bu ikilinin çevresinde geniş bir kadro var: İfadesiz idealist Kunikida, gösterişli dâhi Ranpo, sessiz ama ölümcül Kyouka ve Atsushi’yle takıntılı rekabeti sezonun duygusal omurgasını oluşturan Akutagawa. Herkese yeterince alan açılmıyor ama baş karakterler yükü kolaylıkla taşıyor.

Animasyon ve Ses

Burada Bones en iyi bildiği işi yapıyor. Aksiyon esnek ve takip etmesi kolay; kendinden emin hareket deformasyonları ve dramatik boş alan kullanımıyla dolu. Akutagawa’nın mürekkep gibi Rashomon paltosundan Kunikida’nın nesneleri gerçeğe dönüştüren defterine kadar yetenekler, görsel etkileri en üst düzeye çıkaracak şekilde sahneleniyor. Karakter tasarımları keskin ve ilk bakışta ayırt edilebilir, Yokohama arka planları ayrıntılı ve atmosferik. Serinin kendine özgü stüdyo tarzı da parlak görünse de yapay hissettirmiyor. Taku Iwasaki’nin müzikleri gerektiğinde cazlı bir dedektif havasından tam teşekküllü orkestral tehdide geçiyor. GRANRODEO’nun açılış şarkısı ise gerçekten müthiş ve ilk yumruk atılmadan havalı tonu belirliyor. Tekrarlayan tek pürüz CG: Atsushi’nin kaplan formu, çevresindeki elle çizilmiş görüntülerin yanında zaman zaman lastik gibi duruyor. Bunu bir kez fark edince görmezden gelmek zor. Yine de bu küçük bir bedel; diğer her yerdeki ustalık, serinin neden bu kadar etkili olduğunun büyük bir parçası.

Temalar ve Seriyi Öne Çıkaranlar

Bungo Stray Dogs’u kalabalık doğaüstü aksiyon seçkisinden ayıran şey, edebî iskeleti. Dazai, Akutagawa, Ranpo ve diğerlerini süper güçlü ajanlara dönüştürmek basit bir isim oyunundan ibaret değil. Yetenekler küçük birer eleştirel okuma gibi işliyor; her güç, yazarının tanındığı temaları veya eser adlarını yansıtıyor. Bundan keyif almak için Japon edebiyatı diplomasına ihtiyacın yok, ama seri merakı ödüllendiriyor. Eğlencenin yarısı da sonradan bir ismi araştırıp şakanın düşündüğünden daha derine indiğini fark etmek. Tonların karışımı da bir o kadar kendine özgü. Bir an Dazai’nin kameraya yüzünü buruşturduğu saf bir komedi izlerken, sonraki an kaburgalara saplanan bir bıçakla ve değer, aidiyet ve bir hayatın değerine kimin karar vereceği üzerine gerçekten kasvetli bir dünya görüşüyle karşılaşıyorsun. İşe yaradığında bu sert geçişler meselenin ta kendisi gibi hissettiriyor: Hikâye, kara mizahla gerçek umutsuzluğun aynı yerde bulunabileceğinde ısrar ediyor. Bu kendine has bir tat ve seri buna, benzerlerinin çoğunun cesaret ettiğinden daha sıkı sarılıyor.

Güçlü ve Zayıf Yanlar

Güçlü yanları göz alıcı ve sevmesi kolay: Etkileyici baş karakterler, görkemli dövüşler, gerçekten derinlikli bir fikir ve pürüzleri aşmanı sağlayan bir özgüven. Ama dürüst olmak gerekirse madalyonun bir de diğer yüzü var. Övgü alan bu ton karışımı iki ucu keskin bir kılıç; komediyle trajedinin güzelce birleştiği her sahneye karşılık, fiziksel bir şakanın can yakması gereken bir anın etkisini söndürdüğü ya da karanlığa ani geçişin yeterince hazırlanmadığı bir sahne var. Geniş kadro da bu fikrin başka bir bedeli, çünkü yeni yetenekliler, sürenin onları geliştirebileceğinden daha hızlı geliyor ve ilgi çekici birkaç karakter havalı bir yetenekle tekrar ettikleri bir söze indirgeniyor. Bu ilk kısım aynı zamanda açıkça bir temel niteliğinde ve kendi başına çözmeye niyetli olmadığı hikâye kollarıyla sona eriyor: Bir başlangıç yemeği olarak tatmin edici, tam bir öğün bekliyorsan sinir bozucu. Bağımsız vakalara dayanan ilk bölümlerle daha bütünlüklü ilerleyen ikinci yarı arasında tempo da aksıyor. Bunların hiçbiri seriyi batırmıyor, ama çok iyi bir yapımın harika olmasını engelliyor.

Sıkça Sorulan Sorular