Bleach İncelemesi: Mezarda Kalmayı Reddeden Büyük Üçlü Kılıç Ustası

Hikâye ve Konu

Çıkış noktası harika bir sadeliğe sahip. Ichigo hayaletleri görebiliyor ve bu yetenek, Ruh Biçici Rukia Kuchiki ailesini insan ruhlarıyla beslenen yozlaşmış bir ruh olan Hollow’dan korurken yaralanana kadar başına dert olmaktan öteye gitmiyor. Başka seçeneği kalmayan Rukia güçlerini ona aktarıyor ve Ichigo, kasabasında canavar avlayan vekil bir ruh koruyucusuna dönüşüyor. Bleach her hafta yeni bir canavarın çıktığı bir hikâye olarak kalsaydı unutulup giderdi. Ama Kubo bunun yerine sınırları yıkıyor: Dünya, kaptanlardan oluşan 13 bölüklü bir ordunun yönettiği feodal bir öte âlem olan Soul Society’ye, ardından Hueco Mundo’nun çöl cehennemine ve Arrancar’a karşı savaşa uzanıyor. Yapı, başlarda deha dolu bir anlatının ardından giderek dağılıyor. Soul Society’deki kurtarma hikâyesi, giderek yükselen riskleri ve sürprizleriyle bir ustalık dersi; sımsıkı kurgulanmış ve replikleri unutulmaz. Sonrasında gelenler daha dağınık, daha görkemli ve sabrını çok daha fazla sınamaya hazır. Bu uzun soluklu destan zirvesine erken ulaşıyor, sonra da yıllarını o seviyeyi yeniden yakalamaya çalışarak geçiriyor.

Karakterler

Bleach gücünü karakter kadrosundan alıyor ve bu kadro muazzam büyüklükte. Ichigo tam da dışı sert, içi yumuşak olduğu için müthiş bir başrol: Ulaşabildiği hiç kimsenin zarar görmesine izin vermemek, bu asi gencin bütün kişiliğini tanımlıyor. Serinin gerçek kalbi Rukia ve Ichigo’yla arasındaki bağ, ilk bölümlere duygusal omurgasını veriyor. Etraflarında ise içinde gizli bir sağlamlık taşıyan nazik şifacı Orihime Inoue, sessizce sadık Yasutora Sado ve gururlu Quincy okçusu Uryuu Ishida var. Ama insanların Bleach’e âşık olmasının asıl nedeni Soul Society’nin kendisi: Gotei 13 kaptanları, Byakuya Kuchiki’nin buz gibi asaleti, Mayuri Kurotsuchi’nin çılgın bilim insanı tehdidi ve dükkân sahibi Kisuke Urahara’nın gizemiyle, daha ilk bakışta ikonikleşen tasarımların ve kişiliklerin geçit töreni. Kubo, bir karakteri tek karede havalı göstermekte dahi. Bunun bedeli ise derinlikten çok genişliğe ağırlık verilmesi: Kaptanlar ilgi odağını kaparken Ichigo’nun insan dünyasındaki bazı arkadaşları bütün hikâye bölümleri boyunca kenarda kalıyor.

Animasyon ve Ses

Uzun soluklu orijinal seriyi Studio Pierrot üstlendi ve ortaya çıkan sonuç oldukça değişken. Sıradan bir haftada çizimler iş görüyor, bazen de yavan kalıyor; bütçenin yıpratıcı haftalık yayın takvimine açıkça idareli dağıtıldığı belli. Ama büyük bir düello geldiğinde, özellikle bir Bankai ortaya çıktığında ya da kaptan düzeyinde bir çatışma yaşandığında, seri güçlü siluetleri ve dramatik boşluk kullanımıyla gerçekten çarpıcı görünebiliyor. Asıl yıldız ise ses. Shirou Sagisu’nun bestelediği müzikler animenin en iyilerinden: Görkemli korolarla atmosferik gitarları harmanlayan bu müzikler, vasat bölümleri bile yukarı taşıyor. Ichigo’nun en büyük direnişlerine eşlik eden parçalar gibi ezgiler bir neslin hafızasına kazınmış durumda. Açılış ve kapanış şarkıları da J-rock ve popun yıldızlar geçidi; ASIAN KUNG-FU GENERATION, YUI ve Rie Fu gibi isimler seriye gerçek bir müzikal kimlik katıyor. Yıllar sonra aynı stüdyonun hazırladığı Thousand-Year Blood War dönüşü, bu müzikleri nihayet orijinal serinin yalnızca anlık olarak ulaşabildiği gösterişli ve tutarlı animasyonla buluşturdu.

Temalar ve Seriyi Farklı Kılanlar

Bleach, çoğu shonen serisinden daha fazla, tarzın başlı başına bir anlam taşıması üzerine kurulu. Kubo bir moda illüstratörü gibi tasarlıyor: Dökümlü siyah cübbeler, her biri sahibinin ruhunu yansıtan ve zanpakuto denen isimli kılıçlar, şiir parçaları gibi yazılmış bölüm başlıkları. Havalılık bir süs değil, eserin temel iddiası. Bu gösterişin altında ölüm, görev ve ruhları yönetilecek bir sistem olarak gören öte âlemin bürokratik acımasızlığı üzerine daha ağır fikirler yatıyor. Kahramanlardan sürekli kişisel bağlılıklarıyla kurumların kuralları arasında seçim yapmaları isteniyor ve en iyi hikâye bölümleri, birinin arkadaşının kurallardan daha önemli olduğuna karar vermesi etrafında dönüyor. Bleach’i Jump çatısı altındaki kardeşlerinden ayıran şey, estetiğine duyduğu bu saf özgüven. Seri, en derin yapım olmaktan çok gördüğün en havalı şey olmak istiyor ve uzun süreler boyunca da tam olarak öyle. Kendi görsel simgelerine dair böylesine güçlü bir anlayışa sahip olan ya da onlara bu kadar güvenen çok az aksiyon serisi var.

Güçlü ve Zayıf Yanları

Zirveleri inkâr edilemez. Soul Society hikâye bölümü, shonen türünün baştan sona en başarılı kısımlarından biri ve görsel tasarım, müzikler ve kaptanların yıldız gücü serinin cazibesini ayakta tutuyor. Gelelim kusurlarına, çünkü serinin vasat sayılmasının asıl nedeni bunlar. Bleach, dolgu bölümleriyle nam salmış: Sadece animeye özgü uzun hikâye bölümleri olay örgüsünü tamamen durdurup haftalarca anlatının hızını kesiyor. Arrancar ve Hueco Mundo destanı, tüm görkemine rağmen gereğinden fazla uzuyor ve birbirine karışan, görünüşte sonsuz bir teke tek düello zincirine saplanıp kalıyor. Güç seviyeleri kontrolden çıkıp riskleri anlamsızlaştırıyor ve en kötüsü, orijinal anime manga bitmeden iptal edilerek hikâyeyi tam akışının ortasında durduruyor ve hayranları yıllarca ortada bırakıyor. Bu seriyi bir yol haritasıyla izlemek, gereksiz bölümleri atlayıp temposunun düştüğü kısımlara hazırlanmak gerekiyor. Karşılığını alsan bile bu, izleyiciden ciddi bir çaba istiyor.

Sıkça Sorulan Sorular