Attack on Titan İncelemesi: Saf Dehşet Üzerine Kurulu Modern Bir Dönüm Noktası

Hikâye ve Konu

Bir asrı aşkın süredir insanlıktan geriye kalanlar, iç içe geçmiş devasa üç taş surun ardında yaşıyor. Bu duvarları bir mimari yapıdan çok kutsal bir metin gibi görüyorlar: Duvarlar, dışarıdaki insan yiyen Titanların sonsuza dek uzak tutulabileceğinin kanıtı. Hikâyenin çıkış noktasındaki deha, bu rahatlık hissini ne kadar hızlı yerle bir etmesinde yatıyor. Felaketle sonuçlanan tek bir sabah, en güvenli bölgeyi bir mezbahaya çeviriyor ve genç Eren Yeager, kalıcı sandığı hayatın gözlerinin önünde parça parça yutuluşunu izliyor. Sonrasında gelenler, hiçbirini sulandırmadan birkaç türü bir araya getiriyor: Surlarla çevrili, Orta Çağ benzeri bir dünyanın fantastik yönü, kederin saplantıya dönüşmesinin dramı, gazla çalışan teçhizatlarıyla yıkık sokaklarda fırlayan askerlerin aksiyonu ve Titanların nereden, neden geldiğine dair gerçek bir gizem. En önemlisi, seri kurduğu düzeni bir arka plan olarak değil, bir soru olarak ele alıyor. Verdiği her cevap, daha karanlık iki kapıyı aralıyor. Dehşetle merakın yarattığı bu itici güç, surların bir daha asla güvenli hissettirmemesini sağlıyor.

Karakterler

Merkezdeki üçlü, büyük ölçüde işe yarayan bir zıtlıklar bütünü. Eren tam bir ateş topu, travmasını bir yok etme yemininin yakıtına çeviren bir çocuk. Başlarda bu tek hedefe odaklılığı, sürekli bağırdığı ve kendini tekrarladığı bir hâl alabiliyor. Onu kurtaran, ateşinin etrafında dönen ikili: Sükûnetinin altında sınırsız bir koruma isteği saklayan, sessiz ama yıkıcı savaşçı Mikasa ve zekânın gösterişli cesaretten daha önemli olduğunu ısrarla savunan çekingen taktikçi Armin. Seri onların etrafına türün en güçlü karakter kadrolarından birini yerleştiriyor. Hange Zoe’nin çılgınca bilim tutkusu, Sasha Blouse’un yemek takıntısından doğan mizahı ve Petra Ral gibi deneyimli askerlerin çelik gibi kararlılığı, Keşif Birliği’ni harcanacak askerler topluluğu olmaktan çok daha öteye taşıyor. Seri yine de onların ölümlü olduğunu hatırlatırken acımasız davranıyor. Annie Leonhart gibi karşıt figürler bile karikatür kötüler olarak çizilmek yerine rahatsız edici bir iç dünyayla işleniyor. Kadronun asıl başarısı, yoklama anından korkmanı sağlamak. Çünkü Attack on Titan, söyleyeceğini etkili biçimde söylemek için sevilen bir karakteri gözünü kırpmadan harcayabiliyor.

Animasyon ve Ses

Production I.G çatısı altında WIT Studio tarafından canlandırılan bu seri, bir nesli dikey manevraya takıntılı hâle getirdi. Yönetmen Tetsurou Araki, çok yönlü manevra teçhizatıyla yapılan hareketleri ölümcül bir hava balesi gibi sahneliyor. Askerlerin çatılar ve Titan enseleri arasında hızla süzüldüğü uzun, baş döndürücü planlar, televizyon için tasarlanmış en hareketli aksiyon sahneleri arasında hâlâ yerini koruyor. Titanların kendileri bilinçli olarak tekinsiz çizilmiş: Tuhaf sırıtışları, sendeleyen yürüyüşleri ve zaman zaman daha kalın, neredeyse tahta baskıyı andıran çizgilerle resmedilmeleri, onları gün ışığına sızmış kâbuslar gibi hissettiriyor. Asıl fark yarattığı yer ise ses. Müzikler, kederli yaylılardan coşkulu bir opera görkemine uzanıyor. En büyük sahnelerde koro ezgileri ve gürleyen bakır üflemeliler üst üste bindikçe dehşet fiziksel bir hâl alıyor. Buna kemik kıran ses efektlerini ve o meşhur Titan kükremelerini de ekleyince ortaya bir savaş filmi gibi çarpan görsel ve işitsel bir deneyim çıkıyor. Gürültülü, görkemli ve rahatlamana izin vermek gibi bir derdi hiç yok.

Temalar ve Seriyi Farklı Kılanlar

Devleri bir kenara bırakırsak Attack on Titan aslında hayatta kalmanın korkunç hesabını, bir türün varlığını sürdürmek için nelerden vazgeçeceğini ve neye dönüşeceğini anlatıyor. Tekrar tekrar döndüğü konu ise özgürlük: Denizi, dış dünyayı, taş ufkun ötesindeki herhangi bir şeyi görme özlemi, herkesi hayatta tutan duvarların aynı zamanda bir kafes olduğu acı gerçeğiyle karşı karşıya geliyor. Kıyıma anlamını veren de bu gerilim. Kapıların dışına yapılan her hücum, güvenlikle onur arasında bir seçim olarak sunuluyor ve seri kahramanca bir fedakârlığın bile temiz ya da bedelsiz hissettirmesine bir kez olsun izin vermiyor. Onu farklı kılan, izleyiciyi pohpohlamayı düpedüz reddetmesi. Burada sırf başrolde oldukları için korunan karakterler ya da cesaretin hayatta kalmayı garantilediğine dair avuntular yok. Cesaretle vahşi ölüm aynı kareyi paylaşıyor. Bu, büyümenin dünyanın gerçekte ne kadar kayıtsız olduğunu öğrenmek anlamına geldiği bir büyüme hikâyesi. Gişe filmlerini aratmayan gösterişle birleşen bu ahlaki ciddiyet, serinin anime çevresinin dışına çıkıp ana akımda konuşulmasını sağlayan şeyin ta kendisi.

Güçlü ve Zayıf Yanları

Güçlü yanları açık ve muazzam: Etkisi hiç azalmayan bir başlangıç, aynı zamanda açılan bir gizem işlevi gören dünya inşası, üst düzey aksiyon ve ölümü gerçekten anlamlı kılma cesareti. Ama hakkını veren bir inceleme kusurları da söylemeli ve bu ilk kısımda kusurlar var. Tempo dengesiz. Yerde geçen uzun hayatta kalma korkusu sahneleri, karakterlerin savaşın ortasında taktikleri anlattığı uzayıp giden iç monologlarla tıkanabiliyor ve bu sırada hareketin ivmesi sessizce kayboluyor. Özetlere ve tekrar kullanılan görüntülere belirgin biçimde başvurulması, bazı kısımları gereksiz yere uzatıyor ve art arda izleyenlerin sabrını sınayabiliyor. Eren’in kendisi de başlarda ününün düşündürdüğünden daha zayıf bir başrol. Hikâye onu daha farklı yönlerini göstermeye zorlayana kadar hep aynı öfke tonunda kalıyor. Ayrıca bitmek bilmeyen kasvet, tam da amaçlanan şey olsa da gerçekten yorucu. Bu seri sana nefes alacak pek fazla alan bırakmıyor. Her şeyden önce, hikâyenin ortasında bitiyor. Bilinçli olarak merak uyandıran bu yarım kalmış son, neredeyse hiçbir şeyi çözüme kavuşturmuyor ve devamına bağlanmanı bekliyor. Müthiş, ama tek başına tamamlanmış bir hikâye olmaktan çok uzak.

Sıkça Sorulan Sorular