Studio Pierrot: Shonen Devlerinin Yuvası

Uzun Soluklu İşlerin Stüdyosu

Çoğu stüdyo bir seri yapar. Pierrot ise onları yayında tuttu. Tite Kubo'nun hayaletleri görebilen ve sonunda ödünç aldığı bir shinigami görevinin yükünü üstlenen liseli bir genci konu alan Weekly Shonen Jump mangasından uyarlanan Bleach, Naruto'yu Naruto Shippuden'a ve oradan Boruto: Naruto Next Generations'a taşıyan bir portföyün ayaklarından biri. Bir nesil öncesinden Yu Yu Hakusho, daha yakın zamandan ise Black Clover da bu portföyde. Bu listeye bir hayran tartışması olarak değil, işin ticari tarafı açısından bakınca açık bir şey ortaya çıkıyor: Bu stüdyo, diğerlerinin kariyer riski olarak gördüğü işleri üstlendi. Henüz bitmemiş bir manganın peşinden giden haftalık yayın temposu insanı öğütür. Takvimler esnemez. Tasarımcılar dinlenmez. Bu haftaki dövüşü canlandıran ekibin önündeki maç için de şimdiden işi bellidir. Pierrot bu baskıdan yalnızca sağ çıkmadı, aynı anda birden fazla amiral gemisi seride buna dayanacak kurumsal gücü geliştirdi. Sonuçlar hakkında ne düşünürsen düşün, operasyonel başarı gerçek ve bugün kusursuz tek cour'luk yapımlarıyla övülen stüdyolar bunun yanına bile yaklaşan bir işe girişmedi.

Kimsenin Puanlamadığı Zanaat: Anlaşılabilirlik

Uzun soluklu bir shonenin gerçekte ne gerektirdiğine bakınca cevabın sakuga olmadığını görürsün. Cevap anlaşılabilirliktir. Bir dövüş ilk bakışta okunabilmeli: Kim nerede duruyor, kimin kılıcı nerede, az önce ne değişti? Kubo'nun tasarımları tam da buna göre kurulmuş. Silüetler ve boş alanlar öne çıkıyor, şekiller yükü taşıdığı için yüzler bütçenin kısıtlı olduğu bir yapım haftasında bile etkisini koruyor. Pierrot da bu yaklaşımı sonuna kadar benimsedi. Bleach'in görsel imzası durağanlık ve kompozisyon: Uzun süre tutulan bir kare, bir paltonun üzerinde yavaşça gezinen kamera, tam doğru anda düz beyaz ve kan kırmızısına dönen bir renk paleti. Ardından Shirou Sagisu'nun müzikleri giriyor ve hiçbir sahne sayısının sağlayamayacağı bir etki yaratıyor. O üflemeliler ve korolar, iki shinigaminin karşı karşıya gelişini, eldeki imkânların normalde izin vermemesi gereken ölçüde tarihî bir an gibi hissettiriyor. Bu da bir zanaat, sadece 15 saniyelik bir klip olarak gündeme gelen türden değil. Animasyonu bir gösteri olarak kullanmakla hikâye anlatmak için kullanmak arasındaki fark bu ve bu stüdyo ikinci dilde her zaman ustaydı.

Pierrot'ya Yönelik Eleştiriyi Ciddiye Almak

Bu suçlama ciddiyetle ele alınmayı hak ediyor, çünkü olgulara bakınca doğru. Bleach'in yayın süresi, uyarlama kaynak esere yetişip ilerleyecek bir yer bulamadığı için ortaya çıkan hikâye bölümleriyle uzatılıyor. Hikâyenin ivmesi bu bölümlerde kayboluyor. Seriye yeni başlayan biri gerçek anlamda dorukları olan bir hikâyeyle karşılaşıyor ve hemen ardından önüne neleri atlayacağını gösteren bir tablo konuyor. Bir seriye başlayan herhangi birinden bunu istemek absürt. Serinin ortalarındaki bazı kısımların imkânlarının yetersiz olduğu da açıkça görülüyor. Bunların hepsi doğru. Ama hiçbiri stüdyoyu batırmıyor, çünkü sunulan alternatif hiçbir zaman derli toplu, sezonluk bir Bleach değildi. Tamamlanmamış bir manganın yanında haftalık yayın yaparken seçenekler arayı doldurmak ya da durmaktır. Durmak da serinin ulaştığı ölçeğe hiç ulaşamaması demek. Şikâyetin sessizce neyi kabul ettiğine de dikkat et. Kimse tek cour'dan sonra kaybolmuş bir seri için atlama rehberi yazmaz. Filler, yalnızca önem kazanacak kadar uzun süre yaşamış serilerde görülen bir belirti. Bütün bu argümanın tek kelimeye sığmış hâli de bu.

Mizahın Görünmez Kıldığı Çeşitlilik

Pierrot'yu shonenden ibaret görürsen kataloğun büyük kısmını silmiş olursun. The Twelve Kingdoms, kimin daha sert vurabildiğinden çok bir ülkenin nasıl yönetildiğiyle ilgilenen, yoğun bir politik fantezi. Yona of the Dawn, korunaklı bir hayat sürmüş bir prensesin güçlenmesini anlatan, sabırla işlenmiş bir sürgün hikâyesi. Great Teacher Onizuka, içine gerçek bir duygusal derinlik de katmayı sürdüren bir serseri komedisi. Tokyo Ghoul ise beden korkusu ve kimlik paniğine yöneldi. Akudama Drive, hizmet etmesi gereken bir manga bile olmayan, neonlara bulanmış özgün bir yapım. Stüdyo bununla sıfırdan bir şey yaratabildiğini de kanıtlıyor. Yu Yu Hakusho ise modern shonenin yarısının hâlâ kullandığı şablonu kurdu: Turnuva yapısı, vazgeçilmez hâle gelen rakip ve başlangıcın vaat ettiğinden daha karanlık bir yöne kayan ton. Bu, tek numaralı bir fabrika değil. Bu, geniş bir yelpazede çalışan ve hakkında şikâyet edilecek en fazla saati biriktirmiş tek bir yapım üzerinden sonsuza dek yargılanan bir stüdyo.

Thousand-Year Blood War Tartışmayı Noktaladı

Sonra dönüş geldi. Bleach: Thousand-Year Blood War aynı eseri ve aynı stüdyoyu alıp yalnızca bir değişkeni değiştirdi: Yapım modelini. Uyarlanacak tamamlanmış bir manga vardı. Sonsuz bir yayın kuşağı yerine cour yapısı vardı. Storyboard hazırlamaya da boyamaya da zaman vardı. Sonuç, mürekkep koyuluğundaki kompozisyonları, acımasız temposu ve sonunda bir sinema filmine yakışır şekilde mikslenmiş Sagisu müzikleriyle, stüdyodan herhangi birinin ekrana taşıdığı görsel açıdan en iyi iş oldu. Sorun yetenek olsaydı bu mümkün olmazdı, kimse tek bir yapımda böylesine kendinden emin bir görsel kimlik edinmez. Sorun bir kısıtlamaydı ve bu kısıt kalkınca ulaşılabilecek seviyenin ne kadar yüksek olduğu ortaya çıktı. Burada pek dile getirilmeyen bir borç da var. Bugünün prestijli yapımlarını küresel olaylara dönüştüren izleyici kitlesi, yıllarca her hafta yayında olan seriler tarafından yavaş yavaş oluşturuldu. Yayın platformları bu alışkanlığı devraldı ve Disney Plus ya da Hulu gibi katalogların hâlâ Bleach'i istemesinin nedeni de bu.

Sıkça Sorulan Sorular