Studio Bones Neden Hep Kazanıyor?

Bones'un Kendine Özgü Bir Görünümü Değil, Geniş Bir Yelpazesi Var

Bones kataloğunu yan yana koyunca, bütün bu işlerin tek bir stüdyodan çıktığına inanmak zor. Wolf's Rain, karlı bir dünyada geçen kasvetli bir masal. Ouran High School Host Club gücünü shoujo komedisinden alıyor. Space Dandy, bölümlerini bilinçli olarak farklı ekiplere teslim eden, anarşik ve epizodik bir bilimkurgu. Carole & Tuesday, oyunculuk performansları etrafında bir müzik draması kuruyor. Snow White with the Red Hair ise sıcak ve sabırlı bir anlatım benimsiyor, sesini nadiren yükseltiyor. Mob Psycho 100, birden dövüşmeyi öğrenmiş bir eskiz defterini andırıyor. Gachiakuta ise yumruklar konuşmaya başlamadan önce dünyasını pas ve çöple kaplıyor. Tek bir kompozitleme imzası, bu kadar çeşitliliğe sahip bir katalogda varlığını koruyamazdı. Zaten Bones'un en başından beri böyle bir imzası olmadı. Ortak nokta, görüntüler hareket etmeye başladığında ortaya çıkıyor. Bir savuruşun arkasındaki ağırlığı, darbeden sonra süren hareketi ve bütün yükü yüz ifadelerine bırakmak yerine tüm bedenleriyle hareket eden karakterleri görüyorsun. Kendine özgü bir görünüm pazarlayan her stüdyo, araçlar her yıl ucuzladıkça başka stüdyoların da aynı sonucu satın aldığını görme riskiyle karşı karşıya. Çizilmiş hareket yetenekli insanlara bağlı ve bu insanları bulmak hâlâ zor. Bones, yapısını bu kıt kaynağın etrafında kurmayı seçti. Sahip olduğu çeşitlilik de bu seçimin getirisi.

Stüdyoyu Gerçekten Animatörler Tanımlıyor

Gachiakuta'nın ekip listesindeki bir isim hemen dikkat çekiyor: Yutaka Nakamura, sezonun sonlarına doğru gelen bir bölümün anahtar animasyonunu ve storyboard'unu üstleniyor. Hayranlar Nakamura'nın işlerinden kesitler alıp birbirleriyle paylaşıyor. Animasyonları, My Hero Academia ve Mob Psycho 100 döneminde "sakuga" kelimesinin günlük hayran diline yerleşmesinin başlıca nedenlerinden biri. Bones, Nakamura'yı Gachiakuta'da yalnızca tek tek sahneler çizmesi için işe almadı. Stüdyo, sekansın storyboard'unu hazırlama görevini de ona emanet etti. Pratikte bu, hareketten sorumlu kişinin başkasının tasarladığı bir planı uygulamak yerine çekime kendisinin karar vermesi demek. Bones'un yapım modeli tek bir jenerik bilgisinde özetleniyor. Satoshi Ishino ise dengeyi sağlıyor. Karakter tasarımı, baş animasyon yönetmenliği ve her iki açılışın animasyon yönetmenliği ona ait. Onun eli çizgiyi tutarlı tutuyor. Böylece farklı bölümler, seri görsel bir karmaşaya dönüşmeden kendine özgü animatörlere teslim edilebiliyor. Bones merkezini sağlam tutarken çevresine hareket alanı tanıyor. Üretim hattı etrafında kurulan stüdyolar, tutarlılığı çoğu zaman sanatçıların bireysel özelliklerini törpüleyerek sağlıyor. Bones ise izleyicilerin kimliklerini fark etmesini istediği animatörlerin üzerine tek bir tasarım sorumlusu koyuyor. Bu tercih, her hafta aynı parlak görünüm yerine inişli çıkışlı bir sonuç yaratıyor. Bu dalgalanma haklı bir eleştiri, ama aynı zamanda modelin bilinen bir bedeli.

İşin Yarısı Planlama

Bones ününü yalnızca ekrana yansıyanlarla değil, editoryal kararlarıyla da kazandı. Fullmetal Alchemist: Brotherhood hâlâ bunun temel örneği. Stüdyo, zaten var olan uyarlamayla yetinmek yerine mangaya geri dönüp onu hakkıyla uyarladı. Bu, animasyondan çok planlamayla ilgili bir tercih. Bungo Stray Dogs ve Noragami de aynı sağduyuyu daha küçük ölçekte gösteriyor. İkisi de bir cour'a ne kadar hikâye sığacağını ve hikâyenin nerede bölünmesi gerektiğini iyi kavrıyor. Gachiakuta da aynı alışkanlığı sürdürüyor. Seri kompozisyonundan Hiroshi Seko sorumlu ve senaryoları da o yazdı. Sektör, Attack on Titan ve Jujutsu Kaisen de dahil olmak üzere en ağır uyarlamalar için Seko'ya başvuruyor. Seko daha önce Bones için Mob Psycho 100'e de şekil vermişti. Stüdyonun kurucularından Masahiko Minami, yeni serinin jeneriğinde planlama sorumlusu olarak yer alıyor ve aradan geçen onca yıla rağmen hâlâ işin içinde. Karar veren kişiler arasındaki bu sürekliliğin değeri kolayca gözden kaçabiliyor. Bu süreklilik, doğru ekip müsait olmadığında bir projeyi reddetme güvenini stüdyoya veriyor. İyi bir stüdyo, standartlarını büyük ölçüde hakkını veremeyeceği işleri geri çevirerek korur.

Bones'a Karşı Nostalji Eleştirisi

Bu görüşe yöneltilebilecek en güçlü eleştiriyi dile getirmek kolay: Bones, zirvesine Brotherhood ile ulaştı. Bu on yılın en geniş kültürel etkisini ise Demon Slayer ile ufotable, Jujutsu Kaisen ve Chainsaw Man ile MAPPA yarattı. Bones, benzer bir erişime sahip hiçbir iş üretmedi. My Hero Academia'nın gözle görülür biçimde yorgun düşen uzun bölüm aralığının gösterdiği gibi, stüdyonun televizyon işleri orta kısımlarda sarkabiliyor. "Efsanevi Bones sakugası" sözü bile çoğu zaman, geri kalanı sıradan bir cour içindeki tek bir olağanüstü bölüme işaret ediyor. Bu açıdan bakınca stüdyoyu kazanan ilan etmek, analiz kılığına girmiş bir hayranlık gibi duruyor. Eleştiri gerçek bir zayıflığa işaret etse de uzun vadeli kaliteyi yanlış ölçütle değerlendiriyor. Tek bir yapımın yarattığı kültürel etkinin çapı, esas olarak en gözde mangayı hangi stüdyonun kaptığını gösterir. Bu, kaynak esere bağlı bir piyangodur, zanaatin sağlıklı bir değerlendirmesi değil. Kalıcılığı ölçmenin daha iyi yolu, stüdyonun hâlâ en güçlü eserleri ve ekipleri kendine çekip çekemediğine bakmaktır. Gachiakuta'nın jeneriği buna açık bir yanıt veriyor. Dalgalanmayı da bahanelerle geçiştirmek yerine kabul etmek gerekiyor. Zayıf kısımların arasındaki yüksek zirveler, Bones'un animatörleri öne koymak için bilerek ödediği bedel. Her yere eşit yayılan parlaklık, sonunda başkalarının kopyalayabileceği bir stüdyo tarzına dönüşüyor. Gerçekten harika bir animasyon sahnesi ise etkisini koruyor.

Gachiakuta, Bones Yöntemini Ekrana Taşıyor

Gachiakuta, sanatçılarından alışılmadık derecede zorlu şeyler istiyor. Seri pisliğin içinde yaşıyor: çöpler, pas, hurdalarla kaplı bir coğrafya, atılmış nesnelerden oluşan canavarlar ve toplumun çöpe attığı her şey, onlarla birlikte gözden çıkardığı insanlar hakkında sınıfsal bir masal. Temiz bir dijital üretim hattı, kiri iyi kaldıramıyor. Kalabalık ayrıntıları çizmek maliyetli. Her kare döküntülerle doluyken bir mercek parlaması zayıf bir çizimi gizleyemez. Bu malzemede yüzeysel parlaklıktan çok çizilmiş ağırlık karşılığını buluyor, muhtemelen Bones'un seriyi istemesinin nedeni de bu. Çevresindeki yapım tercihleri de aynı anlayışa uyuyor. Müzikleri Taku Iwasaki besteledi. Bones daha önce Noragami ve Bungo Stray Dogs için de ona güvenmişti. Iwasaki'nin havalı tarza olan düşkünlüğü, hip-hop ritmine ve hırçın bir tavra sahip bu hikâyeye yakışıyor. Sezonun 2 açılışı var ve ikisini de Ishino yönetiyor. Seri Crunchyroll'da izlenebiliyor. 2. sezon şimdiden planlandı ve gelen güçlü tepkiler, stüdyonun kararında bir kez daha haklı çıktığını gösteriyor. Gachiakuta, Bones'un önceki yapımlarının hepsine benzemiyor, benzemesi de gerekmiyor. Hareketleri, ekibi, planlaması ve dalgalanmayı göze alma isteği aynı stüdyo geleneğine ait.

Sıkça Sorulan Sorular