Animenin En İyi Saklı Hazineleri: Gözden Kaçan Harika Seriler

Kötü Bir Tanıtım Cümlesinin Bedeli

Her öneri, bir seriyi birkaç kelimeye sığdırır. Bazı seriler bu sınavdan harika çıkar. İnsanlar devlerle savaşır. Bir defter, içine adını yazdığın herkesi öldürür. Attack on Titan ve Death Note, sekiz kelimede merak uyandıran bir soru ortaya atar ve bu soru bütün seriyi satabilir. Aynı şeyi Daily Lives of High School Boys için yapmayı dene. Bir erkek okulu olan Sanada North'taki üç çocuk, hiçbir şey hakkında tartışır, eve doğru oyalanarak yürür ve sonra aynı rutini tekrarlar. Bu açıklama tamamen dürüst. Aynı zamanda kulağa berbat geliyor. Bir serinin kalitesiyle birkaç kelimeye sıkıştırıldığında ayakta kalabilmesi arasında sık sık büyük bir fark vardır ve komedi bundan özellikle kötü etkilenir. Sunrise bu seriyi, birden fazla parçadan oluşan, sonu açık ve bölümler halinde ilerleyen bir kısa öykü derlemesi olarak hazırladı. Giderek hız kazanan bir hikâye örgüsü ya da bir önerinin açık edebileceği bir son yok. Bir hayranın sözünü edebileceği yaklaşan bir çatışma veya büyük bir hedef de yok. Bütün güzellik anlatılış biçiminde ve bu da kısa bir tanıtıma kolayca sığmıyor. Sadık izleyicilere de sadece 'izle işte' demek kalıyor. Hayranların ürettiği pek az öneri, şüpheyle yaklaşan birini bundan daha az ikna eder.

Gözden Kaçmak, İzlenmemiş Olmak Demek Değil

Seriye 'saklı' demek, sorunun nasıl işlediğini yanlış anlamak demek. Daily Lives of High School Boys'u epey insan izledi. Ortalama puana göre ilk birkaç yüz yapım arasında yer alıyor, dolayısıyla kimsenin bulamadığı bir seri olmadığı açık. Sorunu izleyici bulmakta değil, tavsiye edilmekte. İzleyiciler onu nadiren başkalarına öneriyor, çünkü bunun için serinin sunmadığı kadar ikna edici bir açıklama gerekiyor. Nichijou da tam olarak aynı duvara çarpıyor. 'Kız öğrenciler hiçbir şey yapmıyor' demek teknik olarak doğru ama pratikte bir işe yaramıyor. Oysa seri, çoğu aksiyon yapımının girişmeye bile zahmet etmediği kadar iddialı animasyonlar deniyor. Odd Taxi ise karşılaştırma için iyi bir örnek. Kâğıt üzerinde konusu en az onun kadar saçma geliyor: Bir mors taksi sürüyor. Yine de geniş kitlelere ulaştı, çünkü bu yüzeyin altında bir gizem bekliyordu. O gizem, bir cümlenin bir izleyiciden diğerine taşıyabileceği net bir soru sağladı. Bir serinin anlatması zor olan taraflarının içinde merak uyandıran bir unsur varsa bu sorundan kurtulabilir. Böyle bir unsur olmayınca, seriye bayılan izleyiciler bile neden heyecan duyduklarını anlatmakta zorlanabilir.

Özetin Yakalayamadığı Ustalık

Bu serileri başarılı kılan özellikler, dışarıdan bakan birinin göremediği özelliklerle aynı. Daily Lives, absürtlüğü tamamen ciddi bir yüzle ele alıyor. Kenichi Tajiri'nin arka planları, banliyödeki sıradan ve belirsiz bir yere suluboyanın yumuşak ağırlığını veriyor. Yoshinori Yumoto'nun tasarımları, operavari bir aşırılıkla patlayana kadar ifadesizliğini koruyor. Audio Highs ise katıksız aptallığa bir savaş filminin müzikal ağırlığını katıyor. Komedinin alev aldığı yer tam da bu uyumsuzluk. Rüzgârlı bir öğleden sonra hayal gücünü serbest bırakan bir çocuk, belirleyici bir savaşın içindeymiş gibi sunuluyor. Yarı zamanlı bir işteki vardiya, açıkça iyi durumda olmayan bir iş arkadaşıyla restleşmeye dönüşüyor. Shinji Takamatsu seriyi yönetti, senaryosunu yazdı ve ses düzenlemesini kendisi üstlendi. Kontrolün tek elde toplanmış olması her duraklamada ve kurgudaki her kesmede hissediliyor. Zamanlama metronom gibi şaşmaz ve acımasız, çünkü bütün mesele zamanlama. Konu özeti bunların hiçbirini koruyamıyor. Zaten korunacak bir konu da neredeyse yok. Ping Pong the Animation da benzer bir bedel ödüyor. 'Çocuklar masa tenisi oynuyor' demek, izlemeyi düşünen birine neredeyse hiçbir şey sunmuyor. Görsel tarzı da ardındaki ustalığı fark etmeye fırsat kalmadan herkesi odadan kaçırabiliyor.

Saklı Hazine Fikrine Karşı En Güçlü İtiraz

En güçlü itiraz, serilerden çok bu tanımla ilgili. Bir yapıma 'saklı hazine' demek, statü gösterisine dönüşebiliyor. Artık hiçbir şey gerçekten saklı değil. Her şey bir arama uzağında, kataloglar baştan sona etiketlenmiş ve öneri motorları hepsini taramış durumda. Bu görüşe göre bir seri gerçekten harika olsaydı zaten kendi izleyicisini bulmuş olurdu. Bu tanım, birinin kendi zevkinin inceliğini sergilerken diğer herkesin apaçık bir şeyi kaçırdığını ima etmesini sağlıyor. Küçük yapımlar çoğu zaman küçük kalıyor, çünkü birçoğu gerçekten de pek iyi değil. Bu eleştirinin büyük kısmı haklı. Gömülü kalan pek çok hazine yerinde duruyor ve Daily Lives of High School Boys az bilinen bir seri değil. Sorun daha dar kapsamlı. İnsanların ifade ettiği tercihleri, tarif edebildikleri ürünlerle eşleştirirken piyasa iyi çalışıyor. Motorlar tür, etiketler, senin bitirdiğin yapımlar ve benzer izleyicilerin bitirdikleri dahil, makinelerin okuyabildiği her şeyi sıralıyor. Komedi zamanlaması ve ton kontrolü ise bu kayıtlarda neredeyse hiç işe yarar iz bırakmıyor. Sistem kaliteye göre sıralama yapmayı başaramıyor değil, çünkü kaliteyi bu ölçütlerle tanıyacak donanıma zaten hiç sahip olmadı. Tarif edilip kaydedilebilen şeyleri başarıyla sıralıyor. Daha iyi bir algoritmanın bu özel zayıflığı çözmesi de zaten pek olası değildi.

Bu Serileri Bulmanın Daha İyi Bir Yolu

Konulara güvenmeyi bırakıp insanlara kulak vermeye başla. Zevklerinin belirgin bir çizgisi olan, neleri seveceklerini tahmin edebilecek ve zaman zaman onlarla tartışabilecek kadar iyi anladığın birkaç izleyici bul. Sonra bölümlü serileri değerlendirme biçimini değiştir. Açılışı bir sözleşme gibi görmek yerine herhangi bir parçayla dene. Kısa öykü derlemesi, olayların giderek büyüyeceğini vaat etmez. Bu yüzden ilk kısmı bir hazırlık değil, bir örnektir. Bu küçük değişiklik, Hinamatsuri, Grand Blue, Monthly Girls' Nozaki-kun ve Daily Lives of High School Boys dahil koca bir komedi türünün kapısını açar. Hayranlar kendilerini açıklayamaz hale gelip 'bana güven' demeye başladığında da dikkat kesil. Duyduklarını kelimelere dökememeleri işe yarar bir işaret olabilir. Bu öneri sorunu, izleyici tarafında işte böyle duyulur. Bunu denemenin bedeli çok az. Daily Lives of High School Boys, Crunchyroll ve Tubi'de yasal olarak yayınlanıyor, yani akşamından yalnızca bir skeçlik zaman ayırman yeterli. Tek bir parça izle. Orkestra müziğinin ciddiyetiyle ekrandaki katıksız aptallık arasındaki mesafeye dikkat et. Bu karşıtlık seni güldürüyorsa aradığın seriyi buldun demektir. Seri zaten hep erişilebilir durumdaydı. Eksik olan, onu izletmeye yetecek bir cümleydi.

Sıkça Sorulan Sorular